نه زمین و ماه نه خورشید جز خدا بقیه عدم بود
در سکوت شکل گرفتی از وجود محض سراسر

مردی و مهر که هر شب به سبو می‌ریزد
آبشاری‌ست که از شانۀ او می‌ریزد

محو کی می‌شود از سجدۀ شب‌های دراز
مهر کفری که زد آن یار به پیشانی من

غزل می‌خوانم و سجاده‌ام پر می‌کشد با من
نمی‌خوابند یک شب عرشیان از دستم این شب‌ها

ای خوش آنان کاندر این نامهربان‌دنیای زشت
عمر را در کار خوب مهربانی کرده‌اند

می‌بینی آنچه را که چو من در حساب نیست
چون آینه نمی‌گذری از غبار هم

یک ساعت وقت دارم به میز کارم سلام نگویم

چقدر پنجره‌ها رو به هیچ وا بشود
چقدر حوصلۀ انتظار سر برود

درون سینه دلم بی‌قرار و خاموش است
توان شکوه ندارد دلی که تاب نداشت

نه صحن دارد نه پرده‌بازی حریم درگاه بی‌نیازی
بنای وهمی مگر بسازی به نام دیر و حرم در اینجا

یاران من آن روزها پرواز می‌کردند
اعجاز می‌کردند
درهای سبز آسمان را باز می‌کردند

شعر طولانی فریاد تو کوتاه شده‌ست
در همین اسب و همین خنجر باقی‌مانده

تنعمی که در آن است نان و عشق و غزل
نشان روشنی از طبع بی‌نیاز شماست

عرفان زبان حال دل بی‌قرار توست
اشراق نور مشعلۀ چشم‌های توست

مگر از آن همه شهر شهید نگذشتیم
چرا دوباره به این شوره‌زار برگشتیم

دوش از خواجۀ رندان چه شنیدی که چنین
زلف آشفته و خوی کرده و خندانی تو

گمان می‌کنم عشق درمان ندارد
به خون می‌رسد تا دل مضطر من

زبان شیخ نیشابور، روح منطق‌الطیری
بهار ارغوان در گلشن رازی؟ نمی‌دانم

چون در همه جا روی تو را می‌بینم
پیداست که عاقبت بخیر است دلم

برای آن که مبارک شود علامت عشق
به دست‌های تو دادند زخم خنجر را

ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین
آبروداری کن ای زاهد، مسلمانی بس است

تو هنوز منتظر هستی در کاروانی از عود و تابوت
شهر به شهر بگردی و به روستایت برگردی
و من به خیال خودم از سر در یک مدرسه
در محلۀ خودمان از بچه‌ها انتظار دارم
که جدول ضرب را با ضربان قلب‌های ما از بر کنند

صحرا نه، صحرا نه، جنگل ز پریشانی
آن زلف چلیپا را گفتم شب یلدا... نه

درآمدند جمیع فرشتگان به سماع
هم اینکه بر دل هفت آسمان وزید تو را

با خود مرا ببر که نپوسد در این سکون
شعری که دوست داشتی از خود رهاترش

طبیعت رام ابرام است، از کوشش مشو غافل
فزون‌تر بهره گیرد هرکه همت بیشتر دارد