KHAMENEI.IR RSS

معادله امنیتی جدید؛ از هرمز تا بیروت

Khamenei.ir — Tue, 02 Jun 2026 23:37:00 +0430

در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و ششمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید سرتیپ‌دوم مرتضی جمالی، از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و شش

سرمقاله

معادله امنیتی جدید؛ از هرمز تا بیروت

رئیس‌جمهور ایالات متحده بیش از آنکه واقعیات را بگوید، از رویاهایش می‌گوید. این گزاره حالا به چارچوبی آشکار برای تحلیلگران بین‌المللی تبدیل شده است. دونالد ترامپ در حالی از سکوت در مذاکرات استقبال می‌کند که در عرصه میدان، در برابر تهدید ایران علیه تجاوزگری رژیم صهیونی، مقامات تل‌آویو را در جهت محدود کردن دایره تجاوز در لبنان می‌کشد. لفاظی‌های آقای رئیس‌جمهور، رویاهایش و اقدام عملی او در کشیدن مهار صهیونیست‌ها، واقعیت منطق او را نشان می‌دهد. او در عین آنکه در سخن‌پراکنی‌های رسانه‌ای، ایران را به تعلیق تبادل پیام و از سر گرفتن دوباره جنگ تهدید می‌کند، در عمل اما در برابر تهدید واقعی ایران، در برابر رها کردن گفت‌وگو و ادامه مسیر از طریق جنگ و زورآزمایی نظامی، تسلیم می‌شود. لفاظی در سخن و کوتاه آمدن در عمل!

اقدام اخیر رئیس‌جمهور آمریکا از یک جهت دیگر هم معنادار است. اینکه کاخ سفید فعلاً و تا اطلاع ثانوی توانایی درگیری و جنگ گسترده با ایران را ندارد، چنانکه در جنگ ۴۰ روزه اخیر با ایرانیان جنگید. این گزاره در عین آنکه تناقض میان حرف و عمل را در میان مقامات آمریکایی نشان می‌دهد، اما از سوی دیگر حاوی معنای تلویحی دیگری هم هست. ایالات متحده هرچند هنوز رضایت به دادن امتیاز به ایران نداده، اما در عین حال امکان پیگیری اهدافش از طریق جنگ را هم دارا نیست. این همان بن‌بست راهبردی است که کاخ سفید از همان هفته دوم جنگ به آن پی برد. جنگ هرچند ضربات جدی به ایران وارد کرد، اما از سوی دیگر دست جمهوری اسلامی ایران را هم برای رفتن به سمت کارت‌های برنده دیگری مانند کنترل تنگه هرمز باز کرد تا در پایان جنگ نسبت به آغاز آن دست بالاتری داشته باشد.

حالا یک سوی این درگیری این است که یک کارت برنده دیگر به کارت‌هایش اضافه شده و سمت دیگر هم ایالات متحده آمریکا که مهم‌ترین کارت بازی‌اش را سوزاند. از یک سو تمایل به دادن امتیاز ندارد و از سوی دیگر هم امکان تداوم کارزار نظامی خود را ندارد. مخمصه‌ای که مشخص نیست آمریکا قرار است چگونه از آن بیرون بیاید. به ایران دیگر تکلیف آمریکا با پروژه‌ای که آغاز کرده، مشخص نیست. او پیش‌بینی کرده بود قضیه در کمتر از یک هفته جمع‌وجور خواهد شد، اما هیچ‌کدام از اجزای برنامه مطابق طرح و پیش‌بینی او پیش نرفت. نه‌تنها پیش نرفت، بلکه دست طرف مقابل را نسبت به پیش از جنگ پُرتر هم کرد. به همین دلیل هم برخلاف آمریکایی‌ها، ایرانی‌ها به‌خوبی می‌دانند چه می‌کنند و با واقعیتی که بعد از جنگ خلق شده، باید چه کنند؛ واقعیتی که از قدرت مقاومت در میدان حاصل شده است.

ایران به دوران پیش از جنگ باز نخواهد گشت؛ نه در خصوص هرمز، نه در خصوص حضور نظامی آمریکایی‌ها در منطقه و نه در خصوص معادله گروه‌های مقاومت. جنگ و مقاومت حماسی ایران در آن، برای ایران یک امتیاز راهبردی خلق کرده تا بتواند نظام منطقه‌ای خود را در امنیت، اقتصاد و ژئوپلتیک پیگیری کند. در همین راستا هم نسبت جمهوری اسلامی با اضلاع مقاومت، از جمله حزب‌الله سرافراز، دیگر مشابه پیش از جنگ نخواهد بود. این نسبت تابعی از واقعیت خلق‌شده پس از جنگ خواهد بود. به همین دلیل هم مقاومت اسلامی لبنان بخشی از معادله امنیتی ایران خواهد شد و ایران برای این موضوع اهرم فشار دارد. نسبت جمهوری اسلامی ایران با مقاومت لبنان، پیش از جنگ نخواهد بود و تقویت خواهد شد؛ چرا که ورود دلاورانه حزب‌الله به معرکه اخیر نه‌تنها بخشی از معادله امنیتی ایران، بلکه معادله امنیتی همه جوامع منطقه را که حاضر به سر فرود آوردن برای آمریکا و اسرائیل نیستند، تضمین کرد.

تحلیل ماجرا در چنین دستگاهی، دفاع از ایران عین دفاع از مقاومت اسلامی لبنان و دفاع از مقاومت اسلامی لبنان عین دفاع از ایران است. حزب‌الله نه یک گروه مقاومت غیرایرانی، بلکه عین و ماهیت بخشی از منافع ملّی ایران است. به همین دلیل، ابزار فشار تنگه هرمز و ابزار شل و سفت کردن تبادل پیام با طرف آمریکایی، همان‌گونه که برای منافع ملّی ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد، می‌تواند برای دفاع از مقاومت سرافراز لبنان هم مورد استفاده قرار گیرد. ایران به پیش از جنگ باز نخواهد گشت؛ بر همین مبنا هم تعامل، نسبت و روابط ایران با اضلاع مقاومت نیز به پیش از جنگ باز نخواهد گشت. جنگ و مقاومت دلیرانه ایران و همه گروه‌های مقاومت در برابر دشمن صهیونی ـ آمریکایی، حالا دست ایران را به شدت باز کرده تا نه‌تنها معادلات امنیتیِ پساجنگ خود را در منطقه بازتعریف کند، بلکه نسبت خود را با جریان‌های شریف و غیور مقاومت هم تقویت کند. نظم منطقه‌ای غربِ آسیایِ پس از جنگ، نظم منطقه‌ای بلوک مقاومت خواهد بود.

دستی که رها نشد

Khamenei.ir — Tue, 02 Jun 2026 15:06:00 +0430

امام رحمه‌الله، نه فقط بنیانگذار انقلاب که لنگر استحکام و بقای آن بود. در واقع، خمینی کبیر رحمه‌الله، هویت، و همه چیزِ انقلاب بود و دشمن هم این را به‌خوبی می‌دانست. سالها تبعید و دوری از میهن، و پیروزی انقلاب درمنتهی الیه دهه‌ی هشتم زندگی او، باعث شد که فرصت درک حضور و حکومت او، بیش از ده سال نباشد. تجربه یک حمله‌ی قلبی در سال ۵۹، و یکی دیگر در سال ۶۵، دشمنان را امیدوار کرده بود که رهبری انقلاب، درگیر یک بیماری است و مدت زیادی در قید حیات باقی نخواهد بود. آنها، برنامه‌های دقیقی داشتند و از سالها پیش اعلام کرده بودند که ایران پس از رهبر بنیانگذار را، فرصتی برای اقدام و عملیات می‌دانند. در نفوس جریان خودی اما، تصور دنیای بدون خمینی، جز حیرت و نگرانی نمی‌افزود.

شامگاه سیزدهم خرداد ۶۸، آن ترس همیشگی را، پیش روی آن دیدگان نگران آورد. امام، با قلبی مطمئن و ضمیری آرام، دنیای خاکی را وداع گفت اما همگان، با تجربه‌ای سهمناک، و عرصه‌ی امتحانی بزرگ و لغزاننده روبرو شدند. هنوز، کاغذبازیهای رفع مخاصمه‌ی میان ایران و عراق، به طور کامل انجام نشده بود و مرزها در آماده‌باش قرار داشتند. همزمان، مجلس بازنگری قانون اساسی، بی‌آنکه به آخر برسد، با شرایط جدید روبرو شده بود و دست آخر، امام رحمه‌الله هم، همین چند هفته پیش بود که آقای منتظری را، از رهبری آینده‌ی کشور برکنار کرده بود. اینها، همه مختصات مطلوب برای یک محاسبه‌ی ساده‌ی مادی بود که همه چیز را برای آشوب و آشفتگی اجتماعی آماده می‌دید. و معتقد بود که اجلاسیه‌ی پیش روی خبرگان رهبری، برای تعیین رهبر آینده، جلسه‌ای آسان و آسوده نخواهد بود.

آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، در همان زمان حیات امام بزرگ، از ایشان شنیده بود که گویی دستی غیبی در حال هدایت این نهضت است و این، مایه‌ی اطمینان قلب او و یارانش بود. و همین اعتقاد، می‌توانست که مختصات محاسبات مادی دشمن را به چالش بکشد. به‌ویژه آنکه یک عنصر دیگر هم وجود داشت که به ضمیمه‌ی آن، شکست محاسبات دشمن را محقق‌تر می‌کرد: اینکه مردم، در صحنه‌اند.

چهاردهم خرداد، یعنی صبح فردای رحلت امام رحمه‌الله، مسئولان دست به دست هم دادند و براساس ساختارهای از پیش تعیین شده اقدام کردند. جلسه‌ای با حضور مسئولان کشوری برگزار شد، وصیت نامه امام قرائت شد و با ترک مجلس از سوی افراد غیرمرتبط، نمایندگان مردم در مجلس خبرگان رهبری مشغول کار شدند. بانگ اذان مغرب، تازه به گوش می‌رسید که آن خبر بزرگ، اندک‌اندک به بیرون از اجلاسیه درز کرد: «خبرگان ملت، آقای خامنه‌ای، رئیس‌جمهور و رئیس شورای عالی دفاع را به عنوان جانشین امام برگزیده‌اند.» خبر، صبح فردا، سرخط اول روزنامه‌های کثیرالانتشار کشور شد و رسانه‌های داخلی و خارجی به پوشش آن مشغول شدند. اما استقبال از این انتخاب سریع، هوشمندانه و شجاعانه، از همان مجلس خبرگان شروع شده بود. مجتهدان حاضر در اجلاسیه، یک به یک، نزد رهبری منتخب آمده و به او تبریک گفته بودند. آنها، آمادگی خود را برای یاری آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه اعلام کرده بودند و این، آغاز پویش گسترده‌ی «بیعت» با رهبری جدید انقلاب اسلامی بود.

آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، هنوز در ساختمان ریاست جمهوری مستقر بودند. و از همانجا، رهبری خود را شروع کردند. و در همانجا، اولین بیعتها، که بر همه‌شان، بیعت نیروهای مسلح مقدم بود آغاز شد. پاسداران سپاه، و ارتشیهای پادررکاب، به مقر مطهری وارد شدند و در برابر رهبری جدید نهضت پای کوبیدند. آخر، اولین گروهی هم که از درون ساختار سیاسی رژیم شاه، با امام بنیانگذار بیعت کردند، نظامیان، و کارکنان نیروی سوگلی شاه، نیروی هوایی بودند. اصلاً، بیعت نظامیها، معنای مهمی در خود دارد و نشانه‌ی اظهار وفاداری متصل‌ترین اجزای حاکمیت، با بیعت‌شونده است.

«انجام تعهد وفاداری»، تعبیری بود که آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، برای این پویش بیعت به کار بردند. و مجالس بیعت، هرگز به نظامیها، و بعداً، مسئولان گوناگون کشور منحصر نشد. اگرچه آنها، خیلی زود آمدند و هیأت دولت و مجلسی‌ها و شورای نگهبان و همه و همه، بیعتشان را با رهبر معظم اعلام کردند، اما آنچه چشمها را پر می‌کرد و بنیانهای مستحکم انقلاب، نظام و رهبری را به نمایش می‌گذاشت، شکوه وفاداری ملّت بود. پس از چند روز که «آقا»، بیعت مسئولان را پذیرفتند و دیدارهایی با بعضی سران کشورهای خارجی دوست را برگزار کردند، مردم هم از راه رسیدند. مردم، البته از همان روز اول، مجالس عزای امام سفرکرده‌شان را، به مجلس بیعت با رهبری هم تبدیل کرده بودند. و همانجا که در اندوه فراق خمینی بر سر و سینه می‌زدند، دلهایشان را به وجود خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه تشفی می‌دادند. قاب عکسها تهیه شد. تصویر هر دو رهبر، و هر دو سیدِ سلاله‌ی محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله در کنار هم چاپ شد و به دست جوان و پیر، و مرد و زن داده شد. به‌ویژه در تهران، مصلی، و بعد بهشت زهرا و محل دفن امام که سیاهی انبوه عزادارها، محیرالعقول، و حضورشان شبانه‌روزی بود، تماشای تصویر رهبری جدید، و شعارنوشته‌هایی که دلالت بر بیعت، حمایت و اعتماد به آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه داشت، نظرها را به خود جلب می‌کرد.

به موازات آن، در همه‌ی شهرهای کشور، مراسم بیعت با رهبری برگزار شد. اما این، برای شیفتگان ولایت کافی نبود. آنها، مشتاق دیدار ولی حاضر بودند و خیلی زود، راه پایتخت را در پیش گرفتند. همزمان، در پایتخت هم تدارکات تازه‌ای دیده شد. نیروهای ریاست جمهوری تقسیم شدند. عده‌ای به سامان‌بخشیدن به امورات مرتبط با شأن ریاست جمهوری آقای خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه مشغول بودند اما عده‌ای دیگر، با چند نیروی تازه‌وارد، امور مرتبط با شأن رهبری ایشان را به عهده گرفتند. یکی از اولین مسائلی که باید مدیریت می‌شد، جلسات بیعت بود. جدای از ملاقاتهای سیاسی و دیپلماتیک، حضور مردم، و دیدارشان با رهبری هم باید نظم و نسقی پیدا می‌کرد. یک مسئله، مسئله‌ی مکان بود. تا تعیین محل جدید زندگی و دفتر کار رهبر، مقر ریاست جمهوری، مقر رهبری هم بود. بنابراین، دیدارهای عمومی هم باید در همانجا برگزار می‌شد. حیاط ریاست جمهوری را، محل میزبانی از مردم قرار دادند و صرفاً، سایه‌بانی به محل اضافه شد تا رهبری در آن قرار بگیرد و با مردم صحبت کند. اینها همه در حالی بود که حاج محسن رفیق‌دوست، آستینهایش را برای ساخت یک حسینیه‌ی بزرگ، که مرکز میزبانی آقا از مردم باشد بالا زده بود.

مسئله دیگر اما، برنامه‌ریزی ملاقاتها بود و گروه روابط عمومی ریاست جمهوری و افراد تازه‌وارد دفتر تازه‌تاسیس رهبری، کار را به دست گرفتند. و با هماهنگی آنها، اقشار گوناگون مردم، اعم از اصناف، اقوام و استانهای مختلف، به دیدار رهبری آمدند و اظهار وفاداری کردند. این آمدنها، البته ساده نبود. برخی کاروانها، از شهر مبدأ به راه می‌افتادند و کیلومترها راهپیمایی می‌کرد تا به تهران برسند. برخی هم با خود، طومارهایی می‌آوردند که با خون خود امضا کرده بودند. بازار شعار و نغمه‌های اعلام بیعت با رهبری هم رونقی داشت. این شعارها هم، بستگی به قشری که آمده بود یا قومی که خود را به پایتخت رسانده بود تفاوت داشت. و آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه هم، در بیانات‌شان، این تفاوتها را در نظر داشتند. ایشان، سخنان‌شان را، براساس مخاطب تنظیم می‌کرد و جدای از بعضی فرازهای ثابت در سخنرانی این جلسات، مانند تشکر از مردم و تأکید بر تداوم راه امام رحمه‌الله، نکاتی را هم در ارتباط با هر مخاطب خاص بیان می‌فرمودند. البته، پیش از سخنرانی آقا، یک نفر به نمایندگی از افراد حاضر در جلسه، به معرفی جمع حاضر می‌پرداخت و بیعت خود و آنها را اعلام می‌کرد.

دیدارهای مردمی، تا چند ماه بعد هم ادامه داشت. از آذرماه بود که کار ساخت حسینیه‌ی امام خمینی رحمه‌الله به اتمام رسید و دیدارهای رهبری، دیگر به آن محل منتقل شد. آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، البته از مردادماه به اطراف این محل منتقل شده بودند و تشکیلات ریاست جمهوری، به طور کامل به رئیس جمهور جدید ، آقای هاشمی رفسنجانی واگذار شده بود.

مردم، نامه هم می‌نوشتند و هدیه هم می‌فرستادند. و در اولین نماز جمعه‌ای که آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در جایگاه رهبری ایراد کردند هم حضور گسترده‌ای نشان دادند. رهبری جدید، خطبه‌ی جمعه را، جایگاه تشکر از مردم کردند و بیعت آنها را ستودند. برای ایشان، البته رهبری، یک شأن حقوقی، و جایگاهی رفیع در اندیشه‌ی انقلابی اسلام بود. از این رو، همانگونه که خود را، و شخصیت حقیقی خود را در میان نمی‌دید، این را هم می‌دانست که دلبستگی مردم، و اظهار وفاداریشان، بیش از آنکه به افراد مرتبط باشد، به جایگاه‌ها، و به اصل اعتقاد اسلامی آنها بر می‌گردد. هر چند که این را هم همه می‌دانستند، که حسن و ملاحتی که در شخصیت حقیقی رهبر جدید انقلاب وجود داشت، ایمان مردم به اصل ولایت و آیین را، البته گواراتر و شیرین‌تر کرده بود.

دشمنان انقلاب،–در تمام سالیان پس از انقلاب- نشان داده‌اند که در بی‌مایه‌ترین شرایط هم، از رسیدن به آرزوهای خام خود ناامید نمی‌شوند. حماسه‌ی بیعت عمومی با آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، آنچنان خیره‌کننده و آشکار بود که هر ناظر آگاه و باهوشی را از هر گونه خام‌اندیشی بی‌نیاز می‌کرد. اما لااقل، رسانه‌های وابسته به استکبار جهانی، و وابستگان ایرانی آنها، مدتی را صرف آن کردند تا بر انتخاب رهبری جدید خدشه وارد کنند و بیعت مردم و مسئولان با او را، با تحلیلهای افسانه‌وار خود به حاشیه بکشانند. اما، شعله آنچنان فروزنده بود که هر چه بر آن خاکستر افکندند، همچنان زبانه کشید و بالا جهید. انتخاب سریع خبرگان، شخصیت پذیرفته‌ی رهبری منتخب، اتحاد مسئولان، و بیعت و همراهی محبانه‌ی مردم، تمام نقشه‌ها را نقش بر آب کرد. دشمن خارجی، و خصم هم‌مرز ایران، دست از پا خطا نکرد. از ضدانقلابی که یکبار در مرصاد، در کمین انقلابیها افتاده بود، با همه‌ی برنامه‌های از پیش تعیین‌شده و وعده‌هایی که در همان چند روز اول رحلت امام داده بود، کاری بیشتر از مصاحبه و سخنرانی بر نیامد. اخباری هم که از نقاط حساس امنیتی کشور می‌رسید نشان می‌داد که تحرکی وجود ندارد. تحرک اصلی، صرفاً در خیابانهای منتهی به محل استقرار رهبری قرار داشت.

آیت‌الله العظمی، شهید سیدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، دست بیعت مردم را، تا آخر هم رها نکردند. ایشان، نه تنها به مردم اعتماد داشتند، که آنها را رکن مشروعیت می‌دانستند. ایشان بهتر از هر کسی می‌دانستند که در کانون فتنه‌های خباثت‌آلود دشمنان قسم‌خورده‌ی جریان حق، هیچ پناهگاهی جز مردم متصور نیست. آن ولی روحانی، و آن سید سیاستمدار هوشیار هم البته حق مردم را ادا کردند و آنها را در مسیر استقلال، آزادی و تحقق آرمان حکومت اسلامیشان رهنمایی کردند. و مردم نیز، شکوهمندانه، مخلصانه و فداکارانه، سلسله‌ی بیعت را از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴ ادامه دادند. نگارنده‌ی این سطور تردید ندارد که اگر لازم بود، و میسر می‌شد، همین اهل بیعت، حاضر بودند، و بلکه در مسابقه قرار می‌گرفتند تا جانهایشان را سپر منزل و ماوای آن رهبر عزیزتر از جانشان قرار دهند تا آسیبی، ولو به اندازه‌ی یک خراش بر پیکر ایشان وارد نیاید. اما تقدیر، -که البته به مشیت خدای متعال بر پیروزی نهایی حق و حقیقت تعلق گرفته است- بر آن قرار گرفته بود که آن یار نظرکرده، پیشاپیش ملّت به سیر در عالم ملکوت بار بیابد و دست بیعت‌کنندگان را در دست رهبری پس از خود قرار دهدند.

بدرقه‌ی حیثیت جسمانی رهبر شهید، البته پرشکوه‌تر از مجالس بیعت ایشان خواهد بود. و پویش اظهار وفاداری به رهبر حی حاضر جدید هم، البته خاطره‌ی استقبال از خمینی کبیر و خامنه‌ای عزیز را در خاطره‌ها تداعی خواهد کرد.

و این، همه در سِرّ ولایت نهفته است که حرارتش، هر بار، شعله‌ورتر و تندتر می‌شود، و دشمنانش را، در تشعشع درخشندگی خود کور خواهد کرد.

روز وداع یاران

Khamenei.ir — Tue, 02 Jun 2026 14:00:00 +0430

«فقدان امام، حقاً غم بى‌تسلّایى است که هیچ تسلّایى در مقابل این غم نیست. [...] حقیقتاً در مقابل از دست دادن امام، هیچ‌چیزى که براى انسان تسلّایى باشد و بگوییم لااقل این را در مقابل این حادثه داریم، نداریم. البته شوکت و عظمت اسلام در قضایاى رحلت ایشان، چیز بزرگ و دستاوردى بود؛ اما آن دستاورد در زمان حیات ایشان، هر روز براى اسلام و مسلمین واقعاً وجود داشت.»
این توصیف امام شهید خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه درباره غم از دست دادن رهبر کبیر انقلاب اسلامی است. غمی که با حضور میلیونها تن از مردم در مصلای تهران و وداع با پیکر ایشان و پس از آن تشییعی بی‌نظیر، انعکاسی جهانی یافت. بخش «درس و عبرت تاریخ» رسانه KHAMENEI.IR در این نوشتار به‌مناسب سی‌وهفتمین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینی رحمه‌الله، به بازخوانی صفحاتی از آن حماسه مردمی، به روایت وداعی پرداخته است که خلاصه ماجرای عاشقانه یک امّت با امام خویش بود.

تأخیر در نماز
با انتشار خبر شوکه کننده رحلت بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی، خیل عاشقان ایشان در انتظار مراسم تشییع بودند. در سومین بیانیه صادر شده از سوی ستاد برگزاری مراسم عزاداری امام، آمده بود: «به دنبال انتشار خبر ارتحال جانگداز بزرگ مرد عدالت و وحدت، رهبر کبیر انقلاب و بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران حضرت آیت‌الله‌العظمی امام خمینی (رضوان‌الله تعالی علیه) سیل عزاداران و ماتم‌زدگان عزیز از زن و مرد و پیر و جوان به سوی جماران سرازیر شده و گروه‌هایی از شدت تأثر و ازدحام جمعیت با مشکلاتی مواجه شدند. ضمن تشکر فراوان، از انبوه احساسات پاک خالصانه اعلام می‌شود که مراسم نماز بر پیکر پاک مقدس حضرت امام فردا در مصلای تهران برگزار می‌شود.»(۱)

در پی این خبر، میلیون‌ها نفر از مردم تهران و شهرستان‌ها در محل مصلای بزرگ تهران اجتماع کردند تا برای آخرین بار با پیکر مطهر امام وداع کنند. مصلی و سرتاسر راه‌های منتهی به آن و حتی تپه‌های اطراف، مملو از جمعیت عزادار و عاشقان امام بود که برای وداع، گرد پیکر ایشان حلقه زده بودند.

اما مراسم نماز، با یک روز تأخیر و در ساعت ۷:۳۰ صبح شانزدهم خرداد، به امامت آیت‌الله العظمی گلپایگانی برگزار شد.(۲) در این فاصله، مردم فرصت یافتند تا با امام خویش وداع کنند، این گویا خواست حجت‌الاسلام سیّد احمد خمینی، یادگار امام بود تا با امکان آخرین دیدار، تحمل این فراغ برای عاشقان امام آسان‌تر شود.

انتخاب مصلای تهران
سردار محمد کوثری، از فرماندهان وقت سپاه می‌گوید: «در روز چهاردهم خرداد، بحث‌هایی در جماران مطرح بود. نماینده ما که آنجا حضور داشت، گفت‌وگو می‌کردیم که چه طور شود. برخی می‌گفتند بهتر است اعلام وفات حضرت امام رحمه‌الله سریع انجام نشود و یکی دو روز صبر کنیم. نهایتاً به لطف خدا تصمیم بر این گرفته شد که ما نمی‌توانیم با مردم این کار را بکنیم، بهتر است صبح اعلام کنیم. شب اعلام نشدن از این جهت بود که معمولاً رسیدن خبر بد و ناگوار در شب، اثر بسیار ناخوشایندی دارد، در حالی که انسان در روز آمادگی بیشتری دارد. ما هم مطلع بودیم که بالاخره صبح اعلام می‌شود و ساعت ۷ صبح این خبر اعلام شد.

از همان شب، بچه‌های سپاه وارد عمل شدند. تصمیم گرفته شد جای بزرگی مشخص شود تا مردم در آنجا با امام وداع کنند. سپاه پیشنهاد داد که بهترین جا مصلی است. چون هم وسعت بسیار خوبی داشت و هم هر جای دیگر اگر می‌رفتیم، ترافیک اثر خیلی بدی می‌گذاشت و شهر به هم می‌ریخت. سپاه آمد، آن کانتینرها را گذاشت و آن شکل از تابوت را در شیشه و اینها آماده کردند برای اینکه مردم بتوانند با ایشان وداع کنند.»(۳)

یکی از محافظان امام می‌گوید: «قبل از اینکه اخبار هفت صبح رادیو خبر ارتحال امام را اعلام کند، آقای انصاری جایگاه شیشه‌ای مخصوص قرار دادن بدن را در مصلای تهران مهیا کرده بود. این طرح که بدن امام در این محفظه‌ی شیشه‌ای قرار گیرد تا مردم با آن وداع کنند، از حاج احمد آقا و اجرایش با آقای انصاری بود. به خاطر دارم که مرحوم حاج احمد آقا ابراز کرد که ما مایل نیستیم که پیکر امام، فوراً دفن شود و خوب است طوری برنامه بریزیم که جسم ایشان حدود ۲۴ ساعت در جایی قرار گیرد که مردم بتوانند بیایند و با ایشان وداع کنند.»(۴)

حجت‌الاسلام امام جمارانی در این خصوص می‌گوید: «آخر شب پیکر امام برای تودیع به مصلی رفت، صبح با هلیکوپتر از منظریه به سوی مصلی حرکت کردیم. هلیکوپتر دو دور بر فراز مصلی چرخید تا ما جمعیت را ببینیم. پیکر امام بر فراز جایگاه بسیار رفیع و باشکوهی بود که از فاصله دو سه کیلومتری نیز در آن جایگاه شیشه‌ای دیده می‌شد که دور تا دور آن جمعیت سیاه‌پوش حلقه زده بودند.»(۵)

مصلای بزرگ امام خمینی
ماجرای آن میعادگاه، ماجرای غریبی است. تهران به عنوان پایتخت ایران که یکی از بزرگترین شهرهای جهان اسلام به شمار می‌آید، تا اواسط دهه شصت هجری شمسی از داشتن مسجد و مصلای جامع و بزرگی که درخور جایگاه و جمعیت آن باشد محروم بود. چنین بود که نمازجمعه تهران در مکان‌هایی همچون دانشگاه تهران و خیابان‌های اطرافش و گاه در بهشت زهرا برگزار شده بود.

امام جمعه وقت تهران، آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه دلنگران مردمی بودند که هنگام نماز، در زیر آفتاب و باران می‌ایستادند. از مسئولین ستاد نمازجمعه تهران خواستند تا مکانی برای ساخت یک مصلی در نظر بگیرند.

مهدی سعیدمحمدی، از اعضای ستاد نمازجمعه می‌گوید: «در اوایل به این نتیجه رسیدیم که نماز جمعه همیشه نمی‌تواند در دانشگاه تهران برگزار شود و به مکان مناسب‌تری نیاز دارد. به همین منظور جلساتی تشکیل دادیم و جاهای مختلفی پیشنهاد می‌شد؛ از جمله میدان آزادی، تپه‌های عباس‌آباد و چند جای دیگر. پس از بررسی‌های لازم، نهایتاً به این نتیجه رسیدیم که محل نماز جمعه باید همین منطقه عباس‌آباد باشد.»(۶)

این نتیجه مقبول افتاد، خاصه آن که مالک خصوصی هم نداشت. نخستین بار، نماز عیدفطر در روز سه شنبه ۲۱ تیر ۱۳۶۲ به امامت آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در آن برگزار شد. پیش از اقامه نماز، اولین کلنگ ساختمان مصلای بزرگ تهران، توسط امام جمعه شهید تهران، آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در میان استقبال باشکوه نمازگزاران به زمین زده شد و ایشان فرمودند: «به امید اینکه ان‌شاءالله به برکت نفس گرم شما نمازگزاران عزیز و برادران و خواهران، این مصلای بزرگ در شهر قهرمان‌پرور تهران، مرکزی باشد برای بهترین و با فضیلت‌ترین اجتماعات. به نام خدا، به یاد خدا و با کمک از عنایات و لطف‌های الهی و به پشتیبانی امت و امام اولین کلنگ را می‌زنیم.»(۷)

هزینه پیش رو و فرایند دیوان‌سالاری، مانع از پیشرفت ساخت مصلی با سرعت مطلوب بود. سرانجام ایشان به همراه امام جمعه موقت، حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی در تاریخ ۲۳ آبان ۱۳۶۷، طی نامه‌ای از حضرت امام خمینی رحمه‌الله برای ساخت مصلای بزرگ تهران درخواست کردند اجازه دهند این زمین «به ساختمان مصلا [...] اختصاص یابد و تصدی امور آن با امام جمعه تهران باشد.» امام خمینی با این پیشنهاد موافقت کردند و افزودند: «ان‌شاءالله در کنار ساختن مصلای تهران در ساختن بینش کفرستیزی مسلمانان موفق باشید.»(۸)

دستور امام راهگشا بود اما چند ماهی نگذشته بود که این مکان پذیرای پیکر پاک خود ایشان شد. با رحلت جانسوز حضرت امام در ۱۴ خرداد ۱۳۶۸، پیکر مطهرشان برای وداع مردم با رهبرشان به محل احداث مصلی منتقل شد. چهاردهم تا شانزدهم خرداد، میلیون‌ها نفر از مردم تهران و شهرستان‌ها در این محل گرد آمدند تا برای آخرین بار با امام خود وداع کنند.(۹)

شور توصیف ناپذیر
«شب چهاردهم خرداد ۶۸ تو مسجد شهدا نشسته بودم که خبر رحلت امام را از بلندگوی مسجد شنیدم. خبر را که شنیدیم بهم ریختیم، همه پریشان و گریان، می‌سوختیم تو این عشق خمینی مال همه بود بر دلها حاکم بود. ما زندگی‌اش را دیدیم که هیچ چیز نداشت؛ یک پیرهن و یک نعلین از مال دنیا هر چه داشت بخشید و رفت. روزی که امام را برای وداع آخر بردند مصلی و تو یک محفظه‌ شیشه‌ای گذاشتند، من و فاطمه و سعید هم رفتیم تا اذان صبح بیدار بودیم و پیکر امام را تماشا می‌کردیم.»(۱۰)

این نمونه روایت میلیون‌ها ایرانی بود که آن روزها در مصلی امام خمینی تهران گرد هم آمدند. بیعت میلیونی امت با امام خویش، تصویری متفاوت از انقلاب اسلامی در جهان ساخت. خبرگزاری فرانسه نوشت تهران از زمان اولین روزهای انقلاب تاکنون چنین جمعیت عظیمی را به خود ندیده است.(۱۱) حجت‌الاسلام حیدرعلی جلالی خمینی، از شاگردان امام درباره این اثر می‌گوید: «فقدان امام تحول عظیمی در همبستگی، وحدت و اتحاد مردم ایجاد کرد. آن تشییع‌جنازه باشکوه حضرت امام، بیعت مردم در مصلی با پیکر پاک و مطهر ایشان، و از آن طرف جلسات هفتگی که در بهشت‌زهرا برگزار می‌شد، همه حرکاتی بودند که واقعاً در تاریخ بی‌سابقه بود. این رویدادها نشان داد که این فقدان، نه تنها خللی در انقلاب ایجاد نکرد، بلکه باعث تثبیت هرچه بیشتر آن شد.»(۱۲)

توصیف آن حماسه در کلمات آسان نیست؛ اما شاید بتوان با یک خاطره، تا حدی جلوه‌ای از آن را به تصویر کشید. محمدکاظم نیکنام می‌گوید: «روزی که امام به رحمت خدا رفتند و پیکرشان در مصلی بود، من به خدمت آیت‌الله حاج آقا مجتبی تهرانی رسیدم. خوب می‌دانید که خود ایشان می‌فرمودند: «پنجاه سال من با امام تناتنگ مأنوس بودم. حتی رفت و آمد خانوادگی با حضرت امام داشتیم.» ایشان تعریف کردند که روز چهاردهم خرداد که پیکر امام در مصلی بود، همسرشان به ایشان گفت: «به من اجازه می‌دهی بروم با امام وداع کنم؟» گفتم: برو. ایشان می‌گفتند همسرم رفتند و بعد از ظهر که برگشتند، دیدم دو چشمش چون دو کاسه خون شده است. گفتم: خیلی گریه کردی. حق داری، در عزای امام خون گریه کنیم کم است. اما بالاخره باید به مشیت و خواست خدا تن بدهیم و راضی باشیم به رضای خدا. خانمم گفت: حاج آقا، آنجا اتوبوس ما را پیاده کرد و باید مسیری را پیاده می‌رفتیم تا به مصلی برسیم. همین طور که می‌رفتم، یک پیرزن با قدی خمیده دیدم که گویی زمین را چنگ می‌زد و سینه‌خیز جلو می‌رفت. با خودم گفتم بروم این خانم را کمک کنم، تنهاست. کمکش کنم با هم برویم. خم شدم و کمی که سرش را بالا آورد، گفتم: خانم، دستت را به من بده. دیدم این خانم نابیناست. گفتم: خانم، کسی را نداری؟ با این حالت راه نمی‌توانی بروی. چشم هم نداری، آمدی چه ببینی؟ آمدی مصلی چه ببینی؟ گفت: نمی‌خواهم چیزی ببینم. من می‌خواهم بوی امام را استشمام کنم. از آن موقع تا حالا دارم برای این حرف گریه می‌کنم.»(۱۳)

دیدار آخر با فرزندان
این دیدار آخر در مصلی برای فرزندان معنوی امام، شوقی مضاعف داشت. برخی از رزمندگان که هنوز برای احتیاط در خطوط مقدم بودند، تنها برای وداع مرخصی کوتاهی گرفتند: «بحث هم این بود که چون بالأخره رهبر ایران فوت کرده، ممکن است صدام از فرصت سوء استفاده کند و دوباره بخواهد دست به حمله بزند. [...] از کرمانشاه مستقیماً آمدیم تهران و حتی اول خانه پدرخانمم نرفتم و یک‌راست رفتم مصلای تهران. تقریباً یک روز کامل کنار مصلی بودیم، گاهی من بچه‌ها را نگه می‌داشتم و خانمم یک ساعت برای زیارت و وداع امام می‌رفت و گاهی خانمم بچه‌ها را نگه می‌داشت و من می‌رفتم. دیگر حدود دو روز در این حال‌وهوا بودیم تا اینکه امام را تشییع کردند و آن خاکسپاری عجیب برگزار شد [...] و دوباره همه برگشتیم کرمانشاه.»(۱۴)

آنها که در تهران بودند نیز حال مشابهی داشتند: «وقتی مصلی را برای وداع با پیکر امام آماده کردند، جانبازان شهرک و برخی اهالی محله دسته عزاداری راه انداختیم و به مصلی رفتیم و تا نیمه‌های شب عزاداری کردیم.»(۱۵)

بیعت مضاعف
این مراسم، تنها یک وداع نبود؛ بلکه تجدید بیعتی با اندیشه امام و بیعتی با جانشین بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی نیز بود. در آن روز روزنامه کیهان زیر تیتر «بزرگترین تشییع تاریخ، امروز با بدرقه پیکر مطهر امام برگزار شد/ امام خداحافظ» تیتر درشت دیگری هم داشت: «بیعت عمومی با رهبر جدید جمهوری اسلامی»(۱۶) روزنامه اطلاعات در صفحه اول چنین تیتر گرفت: «یادگار امام: انتخاب شایسته خبرگان روح امام عزیزمان را شاد و آرام کرد»(۱۷)

محمدرضا منصوری از مبارزین پیش از انقلاب، حال آن روز را چنین توصیف کرده است: «یادم هست وقتی برای وداع با امام به سمت مصلی می‌رفتیم، شعارهایی به نفع رهبری جدید داده می‌شد. اظهار رضایت و احساس کاهش آن تألمات ناشی از فقدان امام، با انتخاب ایشان به مقام رهبری، واقعاً آرام‌بخش و تسلی‌دهنده بود.»(۱۸)

توصیف امام شهیدمان، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه از ایفای نقش مردم در آن لحظات سرنوشت‌ساز چنین است:‌ «با رحلت امام خمینى رحمه‌الله، طیف وسیع دشمنان اسلام که در صفوف مقدّم معارضه با جمهورى اسلامى بودند، این امید را پنهان نکردند که جمهورى اسلامى در غیاب پدیدآورنده و پروراننده‌ى خود، نیروى دفاع و رشد را از دست بدهد و چون کودک بى‌صاحبى، احساس ضعف و درماندگى کند؛ یا بکلّى از پاى درآید و یا بناچار به زیر دامان این و آن پناه گیرد! [...] درست در آن هنگام که از حادثه‌ى ارتحال امام، نَفَس دنیا در سینه‌اش حبس شده و خواب از چشم دوست و دشمن در سطح جهان گرفته شده بود، ایران اسلامى نمایشى قهرمانانه داد و با عنایات خداوندى، سنگین‌ترین آزمون خود را به سرافرازى طى کرد و کشتى انقلاب از گردابى خطیر، با آرامش و اطمینان عبور کرد؛ و این خود آیت دیگرى از شمول الطاف الهى بر ملّتى شد که قدم در راه خدا نهاده و به نصرت او قیام کرده است.»(۱۹)

(۱ روزنامه کیهان، ۱۳۶۸/۳/۱۴، ص۲

(۲ روزنامه کیهان، ۱۳۶۸/۳/۱۶، ص۱

(۳ مصاحبه اسماعیل کوثری با مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلسه ۲۳، شماره کاست: ۱۴۷۰۴

(۴ شیخ محمدی، رضا (۱۳۸۷) خاطرات حاج حسین سلیمانی از محافظان حضرت امام، تهران: انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۱۱۵

(۵ مصاحبه مهدی امام جمارانی با مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلسه اول، شماره کاست: ۶۸۷

(۶ مصاحبه مهدی سعیدمحمدی با مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلسه ۷، شماره کاست: ۲۳۲۶۷

(۷ روزنامه جمهوری اسلامی، ۱۳۶۲/۴/۲۲

(۸ مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (۱۳۹۹). صحیفه امام خمینی، ج۲۱، تهران: نشر عروج، صص. ۱۸۸-۱۸۹

(۹ معاونت فرهنگی ستاد مرکزی بزرگداشت حضرت امام خمینی(س). (۱۳۹۲). وادی: ویژه‌نامه اماکن منتسب به حضرت امام خمینی، تهران: نشر عروج، ص ۱۱۲

(۱۰ صبوری، راحله. (۱۳۸۹). کوچه نقاش‌ها: خاطرات سید ابوالفضل کاظمی. تهران: انتشارات سوره مهر، ص۴۹۶

(۱۱ (۱۱) روزنامه جمهوری اسلامی، ۱۳۶۸/۳/۱۶، ص۱

(۱۲ مصاحبه حیدرعلی جلالی‌خمینی با مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلسه ۱، شماره کاست: ۹۶

(۱۳ مصاحبه محمدکاظم نیکنام با مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلسه ۳، شماره کاست: ۲۱۹۴۳

(۱۴ فتح الله زاده، مرتضی (۱۴۰۲) تکاپوی جوشش انقلابی: خاطرات سیاسی و مدیریتی سید عباس نبوی، تهران: انتشارات ایران، ص ۵۱۸

(۱۵ حقیقت، راضیه (۱۴۰۱) مبارزه به روایت مجتبی شاکری، تهران: انتشارات ایران، ص ۲۷۸
۱۶) روزنامه کیهان، ۱۳۶۸/۳/۱۶، ص۱

(۱۷ روزنامه اطلاعات، ۱۳۶۸/۳/۱۶، ص۱

(۱۸ مصاحبه محمدرضا منصوری با مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلسه تکمیلی سوم، شماره کاست: ۲۳۲۸۱

(۱۹ پیام به مناسبت اولین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینی(ره)، ۱۳۶۹/۳/۱۰

چهار کتاب از زندگی و اندیشه امام شهید

Khamenei.ir — Tue, 02 Jun 2026 10:45:00 +0430

تیغ تیز ایرانی

Khamenei.ir — Mon, 01 Jun 2026 23:03:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و پنجمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید محمدعلی و علی‌اکبر کریانی‌پاک، دو برادر دبستانی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به دبستان شجره طیبه میناب استان هرمزگان در نهم اسفند به شهادت رسیدند.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و پنج

سرمقاله

تیغ تیز ایرانی

جمهوری اسلامی ایران ساعتی قبل اعلام کرد در صورت گسترش تجاوزهای رژیم صهیونی در لبنان و علیه مردم مقاوم این کشور، نیروهای مسلح ایران شمال سرزمین‌های اشغالی را هدف حملات خود قرار خواهند داد. این هشدار، در کنار حملات چند روز اخیر نیروهای مسلح به پایگاه‌های آمریکایی در جنوب خلیج فارس که در تقاص حملات به خاک ایران صورت گرفت، نشانه‌های یک واقعیت مشخص هستند؛ اینکه برخلاف تصور و تصویری که رسانه‌های غربی و آمریکایی از ایران ساخته‌اند، توانایی‌های نظامی ایران در جنگ اخیر از بین نرفته و هنوز هم قادر به پاسخ به تجاوز و وارد کردن حملات دردناک به متجاوزان است.

این واقعیت صرفاً گزارش رسانه‌های داخلی نیست. در طی روزهای پس از جنگ، رسانه‌های متعدد غیرایرانی بارها به این موضوع اشاره کرده‌اند که ایران از فرصت آتش‌بس استفاده کرده و توان نظامی و دفاعی خود را به شکل محسوس و ملموسی احیا کرده است. در جدیدترین مورد هم رسانه آمریکایی CNN گزارش مفصلی از احیای آن بخش از توان نظامی ایران منتشر کرده که به اعتراف تحلیلگران خارجی و بین‌المللی، در زمان جنگ با بمباران‌های سنگینی روبه‌رو شده و این تصور را برای دشمن ایجاد کرده بود که این قابلیت‌ها کاملاً از بین رفته و دیگر قابلیت احیا و بازدارندگی ندارند.

چند هفته قبل هم یک رسانه دیگر آمریکایی از یک گزارش اطلاعاتی نقل‌قول کرده بود که به زعم خودشان، حملات و بمباران‌های رژیم صهیونی و ارتش تروریستی آمریکا در طول جنگ ۴۰ روزه، در بهترین حالت نهایتاً ۲۵ تا ۳۰ درصد از توان دفاعی و موشکی ایران را تحت تأثیر قرار داده و بیش از ۷۰ درصد از این توانایی همچنان دست‌نخورده و قابل استفاده است. این گزارش‌ها، در کنار واقعیتی که در زمان جنگ ۴۰ روزه از یک سو و در عملیات‌های تلافی دوران آتش‌بس از سوی دیگر مشاهده شد، نشان‌دهنده یک واقعیت مسلم است: توان نظامی و دفاعی ایران نابودشدنی نیست.

ایران، برخلاف بسیاری از همسایگان اطرافش، این قابلیت‌های نظامی و دفاعی را وارد نکرده است که در روز مبادا و جنگ گسترده و قطع مسیرهای دسترسی، ابزارهای دفاعی و تهاجمی خویش را از دست بدهد. این ابزارها برآمده از توانایی‌های داخلی و بومی متخصصان داخلی و جامعه علمی و دفاعی ایران است. به همین دلیل هم نه‌تنها زیر فشار تحریم، بلکه در زمانه جنگ و درگیری نظامی هم این ریشه خشک‌شدنی نیست. تصویر شلیک موشک‌ها و پهپادها در جنگ ۴۰ روزه که تاریخ تولیدشان مربوط به جنگ ۱۲ روزه و بعد از آن بود، گواه روشن این مدعاست که تقویت و احیای توانمندی دفاعی و نظامی، در شرایط درگیری جنگی هم ادامه دارد.

سوای این مسائل، یک واقعیت بزرگ و مسلم بیرونی دیگر هم حاکی از آن است که سرپنجه‌های فولادی دفاعی و نظامی کشور همچنان تیز و برنده‌اند. هر قدر دشمن صهیونی و آمریکایی، چه در زمان جنگ و چه بعد از آتش‌بس، درباره نابودی نیروهای نظامی و دفاعی ایران لفاظی کنند، اما واقعیت امروز تنگه هرمز و انسداد و کنترل هوشمند آن توسط نیروهای مسلح ایران، نشان روشنِ باطل بودن ادعای دشمن است. اگر توانمندی دفاعی و نظامی ایران از بین رفته، پس چه کسی از هفته اول جنگ تا همین امروز تنگه هرمز را کنترل می‌کند؟ ایران اگر بی‌دفاع شده، پس چرا نظامیان آمریکایی از نزدیک شدن به دریای عمان و خلیج فارس احتراز دارند؟

تیغ‌های ایران اگر کند شده‌اند، پس چه کسی در همین روزهای اخیر به پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای جنوب خلیج فارس حمله کرده و پرنده‌های جاسوسی‌شان را در آب‌های جنوب کشور به زیر کشانده و به دشمن صهیونی اخطار می‌دهد در صورت گسترش تجاوزگری در لبنان، شمال سرزمین‌های اشغالی را هدف قرار خواهد داد؟ نظامیان و فرماندهان ایرانی از همان ساعت آغاز آتش‌بس در تدارک ارتقای توان نظامی و دفاعی کشور و پاسخ دردناک به دشمن آمریکایی ـ صهیونی برای درگیری احتمالی بعدی بودند. عملکردشان هم اثبات همان حرف شهید سلیمانی است: شبی نیست که بخوابیم و به دشمن‌مان فکر نکنیم!

گلوله؛ تنها زبانی که اسرائیل می‌فهمد

Khamenei.ir — Sun, 31 May 2026 23:35:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و چهارمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید مهران خسروانی قطب‌آبادی، که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به دادگستری شهرستان لارستان استان فارس در ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و چهار

سرمقاله

گلوله؛ تنها زبانی که اسرائیل می‌فهمد

گزارش‌های میدانی از لبنان نشان می‌دهد رژیم صهیونیستی دامنه حملات خود را در جنوب لبنان به شکل محسوسی گسترش داده و تشدید کرده است. حملاتی که تنها به نقاط مرزی محدود نمی‌شود، بلکه تا عمق مناطق جنوبی و حتی مسیرهای راهبردی نزدیک به رود زهرانی نیز امتداد یافته است. ارتش رژیم صهیونی اخیرا نیز برای ساکنان منطقه زهرانی هشدار تخلیه صادر کرده است.

در همین چارچوب، آنچه در میدان نبرد دیده می‌شود نشان‌ دهنده تلاش صهیونیست‌ها برای اشغال جنوب لبنان است. حملات هوایی گسترده، تخریب زیرساخت‌ها و فشار بر مناطق مسکونی برای تخلیه نیز به همین دلیل است.

در مقابل این حملات گسترده، حزب‌الله لبنان نیز نه‌ تنها پا پس نکشیده، بلکه با تغییر تاکتیک‌ها و استفاده از ابزارهای جدید، سطحی تازه از مقاومت را به نمایش گذاشته است. یکی از مهم‌ترین تحولات اخیر، استفاده گسترده‌تر از پهپادهای انتحاری و FPV در عملیات‌های میدانی است، ابزاری که به دلیل دقت بالا و هزینه پایین، به یکی از مؤثرترین ابزارهای جنگ نامتقارن مقاومت اسلامی لبنان تبدیل شده است. این پهپادها در چندین عملیات موفق شده‌اند مواضع ارتش اسرائیل در شمال فلسطین اشغالی و خطوط پیشروی در جنوب لبنان را هدف قرار دهند و معادله تهدید را از حالت یک‌ طرفه خارج کنند.

در واقع، حزب‌الله با این تغییر تاکتیکی تلاش کرده فاصله فناوری و برتری هوایی اسرائیل را در سطحی مشخص تعدیل کند. مقاومت لبنان همچنین با حفظ قدرت موشکی و پهپادی خود، حملات متعددی به سرزمین‌های اشغالی انجام داده است.

در همین حال، مواضع رهبری حزب‌الله نیز در روزهای اخیر با صراحت بیشتری همراه بوده است. شیخ نعیم قاسم دبیرکل حزب‌الله در اظهارات اخیر خود به‌ طور روشن تأکید کرده که بحث خلع سلاح مقاومت در شرایط کنونی نه‌ تنها قابل پذیرش نیست، بلکه عملاً به‌ عنوان عبور از خطوط قرمز راهبردی تلقی می‌شود. او با هشدار نسبت به فشارهای داخلی و خارجی برای تضعیف توان نظامی مقاومت، تصریح کرده که تا زمانی که تجاوز و تهدید نظامی ادامه دارد، سلاح مقاومت نیز بخشی از معادله بازدارندگی باقی خواهد ماند. این موضع در واقع پاسخی مستقیم به جریان‌هایی در داخل لبنان است که تصور می‌کنند می‌توانند با خلع سلاح مقاومت، رضایت صهیونیست‌ها را جلب کنند.

شیخ نعیم قاسم در جریان سخنرانی‌اش به مناسبت عید سعید قربان تاکید کرد: «خلع سلاح، سلب توانایی‌های دفاعی لبنان و هموار کردن راه برای نابودی آن است و این برای ما غیرقابل قبول است.آنها به ما می‌گویند که به آنها در خلع سلاح خود کمک کنیم تا اسرائیل بتواند وارد شود، ما را بکشد و مردم ما را آواره کند.»

در چنین شرایطی اظهارات اخیر نخست‌وزیر لبنان نیز قابل توجه بوده است. نواف سلام نخست وزیر غربگرای لبنان که فاصله آشکاری با مقاومت لبنان دارد، در موضعی کم‌ سابقه اعتراف کرده که «اسرائیل دیگر صرفاً اهداف محدود نظامی را دنبال نمی‌کند، بلکه سیاستی مبتنی بر ویرانگری گسترده و حتی جابه‌جایی اجباری جمعیت را در پیش گرفته است.»

او عملاً به این واقعیت اشاره داشته که مذاکره و ابزارهای دیپلماتیک در برابر چنین سطحی از خشونت و وحشی‌گری صهیونیست‌ها، کارایی ندارند و قرار هم نیست به نتیجه برسند.

این یعنی، حتی جریان‌های سیاسی نزدیک به غرب در لبنان نیز به‌ تدریج با واقعیت جدیدی روبرو شده‌اند: اینکه اتکا به مذاکرات بدون تغییر در وضعیت میدانی، نمی‌تواند به توقف جنگ منجر شود. به بیان دیگر، رژیم صهیونی فقط زبان اسلحه را می‌فهمد.

در همین حال جمهوری اسلامی ایران از زمان برقراری آتش بس با آمریکا، بارها تأکید کرده که توقف کامل تجاوزات اسرائیل به لبنان باید یکی از شروط اساسی هرگونه توافق یا چارچوب امنیتی آینده در منطقه باشد. از این منظر، ادامه حملات به جنوب لبنان نه یک مسئله حاشیه‌ای، بلکه بخشی از خطوط قرمز ایران در هر توافقی است.

کار خود موساد بود

Khamenei.ir — Sat, 30 May 2026 23:43:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و سومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید محمدصالح طهرانی، دانشجوی رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه شاهد که به همراه تمامی اعضای خانواده‌اش در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و سه

سرمقاله

کار خود موساد بود

«اولین اقدام پس از مأموریت گرفتن برای تأسیس شاخه نفوذ، ملاقات با متخصصان تبلیغات، بازاریابی، روزنامه‌نگاران و فعالان کارزارهای سیاسی بود. در مرحله بعد، او یک واحد اطلاعاتی جدید ایجاد کرد که مأموریتش درک افکار عمومی و روندهای رسانه‌ای در ایران بود.» اینها بخش‌هایی از گزارش یکی از رسانه‌های صهیونیستی درباره اقدامات سرویس جاسوسی رژیم اسرائیل برای فعالیت‌های ضد امنیتی در ایران است. کارکرد اصلی این گزارش، هرچند در داخل رژیم اسرائیل، ارائه گزارش کار به رئیس سابق موساد و اعاده حیثیت این سرویس در برابر ارتش اسرائیل است، اما در عین حال حاوی اطلاعات و اعترافات جالبی درباره مداخلات ضد امنیتی اسرائیلی‌ها در امور داخلی ایران نیز هست.

مهم‌ترین بخش ماجرا شاید به نیت و انگیزه راه‌اندازی یک مرکز جدید در داخل سرویس جاسوسی رژیم اسرائیل بازگردد؛ مرکزی که قرار بوده امور مربوط به نفوذ و ضربه به منافع ایران را نه لزوماً از شیوه‌های کلاسیک جاسوسی و امنیتی، بلکه متکی بر اطلاعات و منابع باز انجام دهد. در ادامه، مبتنی بر همین اطلاعات و منابع، عملیات ضد امنیتی خود را بر بستر شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ای شکل دهد که کاربران فارسی‌زبان ایرانی در آن بسترها مشغول فعالیت‌اند. گزارش ابایی ندارد از اینکه اعلام کند برای این کار، حتی گاه با کمک هوش مصنوعی، اینفلوئنسرهای مجازی در اکوسیستم مجازی جامعه فارسی‌زبان ایجاد کرده تا در ادامه، عملیات خود را با اتکا به این اینفلوئنسرها پیش ببرد.

هدف این اقدام محدود به ضربات ضد امنیتی و جاسوسی به روش‌های قدیمی نبود. ایجاد و راه‌اندازی هسته‌هایی برای نافرمانی مدنی و در ادامه شورش، ناامنی و اقدامات تروریستی، به این سرشبکه‌ها محول می‌شود. گزارش به نقل از یکی از مقامات سابق موساد اذعان دارد که این اقدام، پیوست یک اقدام نظامی و امنیتی بوده و قرار بوده در کنار آن، ضربه به ساختارهای اجتماعی و روانی در داخل جامعه ایرانی را پیگیری کند. اشاره به این موضوعات، همراه با برخی اشارات دیگر به جذب نیروی انسانی از داخل جامعه ایرانی، همگی همان گزاره‌ای را تأیید می‌کنند که مقامات کشورمان چه در وقایع دی‌ماه ۱۴۰۴ و چه در زمان اغتشاشات ۱۴۰۱ بر آن تأکید داشتند: «پیشران اصلی اغتشاشات و اقدامات تروریستی، سرویس‌های امنیتی بیگانه، به‌خصوص اسرائیل است.»

گزارش به نقل از مقام سابق موساد همچنین به این موضوع اشاره مستقیم دارد که این اقدامات قرار بوده زمینه را برای براندازی و تغییر نظام سیاسی در ایران فراهم کند. به تعبیر خودش، مأموریت اصلی آنها این بوده که «سقوط جمهوری اسلامی را تسریع و آن را نزدیک‌تر کنند». طبق این گزارش، سم‌پاشی علیه شخصیت‌ها و چهره‌های تأثیرگذار کشور، افشاگری علیه آنها با کمک افراد نزدیک به آن شخصیت‌ها، جذب عناصر خودفروخته داخلی برای همکاری با پروژه‌های ضد امنیتی و در نهایت فعالیت با پرچم دروغین و دامن زدن به نُقار (دشمنی)، بدبینی و کینه علیه نظام سیاسی، همگی تاکتیک‌هایی هستند که توسط این شبکه و این مرکز برای تحریک مردم و افکار عمومی علیه نظام سیاسی مورد استفاده قرار گرفته و می‌گیرند.

هرچند واکنش میلیونی مردم چه در جنگ ۱۲ روزه و چه در جنگ اخیر نشان داد که جامعه ایرانی در بزنگاه‌هایی از این دست علیه دشمن متجاوز خارجی متحد می‌شود، اما این نعمت عظیم ملّی نباید مانع از آن شود که هوشیاری در برابر چنین اقداماتی کاهش یابد. همچنین نباید مانع از آن شود که نخبگان و جریان‌های مختلف تأثیرگذار داخلی متوجه مسئولیت اجتماعی خود نباشند؛ چه‌بسا حرف‌ها، صحبت‌ها و نظراتی که ولو برخاسته از نیتی صادقانه باشد، اما کارکرد عملی‌شان همراهی با پروژه‌های دشمن و تبدیل شدن به بخشی از زنجیره اقدامات ضد امنیتی آنهاست. این گزارش و اعترافات نظیر آن به‌وضوح نشان می‌دهد که دشمن از هیچ زخم، گسل و شکافی غافل نیست و به همه اینها به‌مثابه بستری برای فعالیت ضد امنیتی می‌نگرد.

مجلسی در تراز ملت مبعوث

Khamenei.ir — Fri, 29 May 2026 23:52:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و دومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید محمدصالح تقوایی، که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به دادگستری شهرستان لارستان استان فارس در ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و دو

سرمقاله

مجلسی در تراز ملّتِ مبعوث

حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی، در پیام مهم‌شان به مناسبت آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم، نقشه راهی روشن برای ایفای نقش مجلس شورای اسلامی در تراز «ملّت مبعوث‌ شده» و در مسیر آینده‌سازی و نوسازی شایسته کشور ترسیم فرمودند؛ نقشه راهی که فراتر از توصیه‌های معمول، مجموعه‌ای از الزامات بنیادین برای حرکت قوه مقننه در مسیر تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی و پاسخگویی به نیازهای امروز و فردای کشور را در بر می‌گیرد.

رهبر معظم انقلاب در پیام خود، ۹ سرفصل اساسی را به عنوان الزامات نقش‌آفرینی مجلس معرفی کردند؛ سرفصل‌هایی که در صورت تحقق، می‌تواند مجلس را به نهادی کارآمد، مردمی، تحول‌ آفرین و اثرگذار در عرصه داخلی و بین‌المللی تبدیل کند.

نخستین الزام مورد تأکید رهبر انقلاب، «رعایت تقوای فردی» است. تقوا، پایه و زیربنای سلامت رفتار سیاسی و اجتماعی مسئولان محسوب می‌شود. نماینده‌ای که در تصمیم‌ گیری‌ها و عملکرد خود به تقوا پایبند باشد، از لغزش در برابر منافع شخصی، فشارهای سیاسی و جاذبه‌های قدرت مصون خواهد ماند و منافع مردم را بر هر ملاحظه دیگری ترجیح خواهد داد.

دومین محور، «تشخیص صحیح اولویت‌ها» است. کشور با مسائل و چالش‌های متعددی روبرو است و مجلس برای ایفای نقش مؤثر باید بتواند میان موضوعات مختلف، اولویت‌های واقعی و فوری مردم و کشور را تشخیص دهد. تمرکز بر مسائل اصلی و پرهیز از گرفتار شدن در حاشیه‌ها، یکی از مهم‌ترین پیش‌شرط‌های موفقیت در عرصه قانون‌ گذاری و نظارت به شمار می‌رود.

سومین الزام، «آرای مبتنی بر مطالعات و مشورت‌های عمیق کارشناسی» است. قانون‌ گذاری زمانی می‌تواند آثار مثبت و پایدار بر جای بگذارد که بر پایه دانش، تجربه و بررسی‌های دقیق کارشناسی انجام شود. رهبر فرزانه انقلاب با تأکید بر این موضوع، در واقع ضرورت فاصله گرفتن از تصمیمات شتاب‌زده و غیرکارشناسی را یادآور شده‌اند.

چهارمین محور، «زیست مردمی و ارتباط گسترده با مردم» است. مجلس شورای اسلامی زمانی می‌تواند نماینده واقعی ملّت باشد که اعضای آن در متن جامعه حضور داشته باشند، مسائل مردم را از نزدیک لمس کنند و ارتباط خود را با بدنه اجتماعی حفظ نمایند.

پنجمین الزام مورد اشاره حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، «فسادستیزی همه‌ جانبه» است. چرا که اساساً مبارزه با فساد از مطالبات جدی مردم و از ضرورت‌های پیشرفت کشور به شمار می‌رود و مجلس به عنوان یکی از ارکان مهم نظام حکمرانی، هم در حوزه قانون‌گذاری و هم در حوزه نظارت، وظیفه مهمی در مقابله با زمینه‌های شکل‌گیری فساد و برخورد با مفاسد بر عهده دارد.

ششمین سرفصل، «ترجیح منافع ملّی و مطالبات عمومی بر نیازها و منافع جناحی، گروهی و منطقه‌ای» است. رهبر معظم انقلاب در پیام خود بر ضرورت نگاه ملّی نمایندگان تأکید کرده‌اند. اساساً مجلس زمانی در تراز انقلاب اسلامی عمل خواهد کرد که تصمیمات آن بر اساس مصالح کلان کشور و خواست عمومی مردم اتخاذ شود، نه بر مبنای رقابت‌های سیاسی یا ملاحظات جناحی.

هفتمین الزام، «توجه به دیپلماسی پارلمانی» است. در دنیای امروز، پارلمان‌ها تنها نهادهای قانون‌گذار داخلی نیستند، بلکه می‌توانند در عرصه روابط خارجی نیز نقش‌آفرینی کنند. ارتباط و تعامل با مجالس کشورهای مختلف، تبیین مواضع جمهوری اسلامی، دفاع از منافع ملّی و تقویت همکاری‌های بین‌المللی از جمله کارکردهای مهم دیپلماسی پارلمانی است که مورد توجه رهبر انقلاب قرار گرفته است.

هشتمین محور، «شجاعت و اعلام مواضع شفاف و مقتدرانه در برابر زیاده‌خواهی‌های مستکبران» است. جمهوری اسلامی ایران طی دهه‌های گذشته، و البته جنگ اخیر، همواره در برابر فشارها، تهدیدها و زیاده‌خواهی‌های قدرت‌های سلطه‌‌گر ایستادگی کرده است. رهبر فرزانه انقلاب با تأکید بر این موضوع، از مجلس خواسته‌اند که در دفاع از حقوق ملّت ایران، مواضعی روشن، صریح و مقتدرانه اتخاذ کند و در برابر فشارهای خارجی دچار انفعال نشود.

و در نهایت، نهمین الزام، «توجه هوشمندانه و انقلابی به موقعیت تازه ایران در منطقه و جهان» است. با توجه به تحولات ۳ ماه اخیر، فروریختن هیمنه آمریکا و تبدیل شدن ایران به یک قدرت فرامنطقه‌ای، اکنون جایگاه جمهوری اسلامی در معادلات منطقه‌ای و بین‌المللی دستخوش تغییرات مهمی شده و نقش کشور در بسیاری از تحولات جهانی پررنگ‌تر از گذشته است. از این رو، مجلس شورای اسلامی باید با درک دقیق این شرایط جدید، تصمیمات و سیاست‌های خود را متناسب با فرصت‌ها و چالش‌های پیش رو تنظیم کند و از ظرفیت‌های به وجود آمده برای پیشرفت و اقتدار بیشتر کشور بهره ببرد.

حتی اختلافات موجه!

Khamenei.ir — Thu, 28 May 2026 23:04:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و یکمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید محمدمهدی زارعی مفرد، از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و یک

سرمقاله

حتّی اختلافات موجّه!

یکی از فرازهای بسیار مهم و قابل تأمل پیام امروز حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدمجتبی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی، که به مناسبت سالروز افتتاح اولین دوره مجلس و آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم منتشر شد، تأکید مجدد و البته این‌بار خاص‌تر نسبت به لزوم اتحاد و انسجام داخلی بود.

ایشان در بخشی از این پیام، رعایت تقوا را یکی از الزامات عمل به وظایف مهم نمایندگی ملّت مبعوث‌شده دانسته و ضمن توصیه به رعایت تقوا، یکی از مصادیق آن را به شکلی قابل تأمل تشریح می‌کنند: «از جمله مصادیق تقوا، رعایت نعمت عظیم وحدت ملّی و انسجام بی‌بدیلی است که، حول پرچم ایران اسلامی، به ملّت بعثت‌یافته، ارزانی شده و در زمره‌ی مهم‌ترین عوامل ظفر، در مقابل شیطان بزرگ می‌باشد. شکر این موهبت، اهتمام آحاد ملّت، خصوصاً نخبگان فکری و سیاسی، از جمله نمایندگان مجلس به صیانت از این وحدت، و پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی، و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی است. طرح و نقشه‌ی کور دشمن - پس از جنگ تحمیلی و فشار اقتصادی، و محاصره‌ی تبلیغاتی و سیاسی - ایجاد تفرقه و تجزیه‌ی اجتماعی برای جبران شکست‌های میدان نظامی و به زانو درآوردن ملّت است، و لازم است تک‌تک جان‌فدایانی که، دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران می‌تپد، از این پس، بیش از پیش، برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم‌پیوسته ملّت، اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را، به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند، و قولاً و عملاً، مظهر انسجام و یکپارچگی ملّت باشند، ان‌شاءالله.»

نخستین نکته درباره این فراز مهم آن است که مخاطب این مطالبه بسیار مهم و جدی فقط نمایندگان مجلس شورای اسلامی و نخبگان نیستند. تقوا برای همه لازم است و رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز «آحاد ملّت» را نسبت به شاکر بودن در برابر نعمت وحدت ملّی فرامی‌خوانند.

صدالبته آن‌که جایگاه و نفوذ دارد، اگر دچار بی‌تقوایی شده و لغزش کند، اثرات مخرب بیشتری نسبت به بی‌تقوایی یک فرد عادی جامعه دارد. پس هر چه افراد محبوبیت، شهرت، دسترسی به تریبون، جایگاه سیاسی و اجتماعی و در یک کلمه شناخته‌شده‌تر هستند، باید نسبت به وحدت و انسجام ملّی حساس‌تر باشند. یک گام مثبت آنان اثری ارزشمند بر این سرمایه حیاتی کشور دارد و چنانچه به هر دلیلی در این مسیر دچار خطا و اشتباه شوند، می‌تواند سرمایه‌سوز باشد. همیشه ساختن، سخت و طاقت‌فرساست و خراب کردن، اغلب راحت و سریع اتفاق می‌افتد. ساخت یک بنا نیازمند چیدن هزاران هزار قطعه سنگ و آجر روی یکدیگر است، اما خراب کردنش نیاز به لق کردن و برداشتن همه سنگ و آجرها ندارد.

اما شاید بتوان گفت مهم‌ترین نکته آن است که ایشان تأکید می‌کنند نه‌تنها نباید اختلافات ناموجه باعث تنازع و تفرقه شود، بلکه حتی نباید اجازه داد اختلافات موجه هم باعث شکاف و تفرقه شود. این فراز، خود به‌تنهایی نشانگر میزان اهمیت و جایگاه وحدت ملّی است.

واقعیت آن است که از ابتدا دشمن روی خیابان حسابی ویژه باز کرده بود و گمان می‌کرد با شروع تجاوز، آشوب داخلی به کمک او آمده و اهدافش محقق خواهد شد. اما نه‌تنها چنین نشد و خیابان به آشوب کشیده نشد، بلکه ماجرا برعکس شده و نزدیک ۹۰ شب است که خیابان‌ها و میادین صدها شهر بزرگ و کوچک کشور، شاهد حضور مردم با سلایق و نگرش‌های مختلف حول پرچم وطن است. با این حال، دشمن خبیث همچنان مشغول تلاش است و با ترفندهای مختلف سعی دارد این صفوف به‌هم‌پیوسته را دچار تردید و تزلزل کند. به نظر می‌رسد در مقطع فعلی دو برنامه در دستور کار دشمن است؛ نخست، تشدید فشار اقتصادی به مردم از طریق محاصره دریایی برای ایجاد خستگی و نارضایتی عمومی و در مراحل بعدی، اعتراض خیابانی و تبدیل آن به آشوب، و دوم، ایجاد شکاف و اختلاف درباره روند مدیریت جنگ جاری و چگونگی پایان آن.

در چنین شرایط خطیری که جنگ وارد مراحل جدیدی شده و برای پیروزی بر این دشمن خبیث، وحدت ملّی مهم‌ترین سلاح و عامل ایران است، بیش از آن‌که توطئه‌ها و برنامه‌های دشمن تهدیدآمیز باشد، «اختلافات پوچ سیاسی» و «برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی»، خطرناک و تهدیدکننده است. این برجسته‌سازی‌های نادرست در ادامه به تجزیه اجتماعی منجر شده و چنان خطرناک است که می‌تواند دشمن شکست‌خورده و در گل‌گیرکرده در میدان نظامی را به طرف پیروز نبرد تبدیل کند.

مروری بر پیام‌های رهبر معظم انقلاب اسلامی در این مدت نشان می‌دهد، تأکید بر حفظ وحدت و انسجام ملّی و اجتماعی، یکی از پرتکرارترین و مهم‌ترین مطالبات معظم‌له است.

در جنگی که دشمنِ تا بن دندان مسلح و بی‌اعتنا به تمام اصول و قواعد بین‌المللی و اخلاقی و انسانی، با هدف نابودی ایران پا به میدان جنگ گذاشته است، چه چیزی مهم‌تر از اتحاد و گوش‌به‌فرمانِ فرمانده بودن؟

رژیم بدون آینده

Khamenei.ir — Wed, 27 May 2026 23:12:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهلمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید امیرعلی و امیرمحمد بوستانی، دو برادر دبستانی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به دبستان شجره طیبه میناب استان هرمزگان در نهم اسفند به شهادت رسیدند.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل

سرمقاله

رژیمِ بدون آینده

در یک دهه اخیر، مسئله فروپاشی اسرائیل به یکی از مهم‌ترین مباحث در رسانه‌های جهان تبدیل شده است. این مسئله بعد از سخن قاطع و آینده‌نگرانه رهبر شهید انقلاب، مبنی بر نابودی اسرائیل در ۲۵ سال آینده، به وجود آمد. در ادامه این روند، حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی، در پیامی به مناسبت فرارسیدن موسم حج ابراهیمی تأکید کردند: «رژیم متزلزل و غده سرطانی صهیونی نیز به مراحل پایانی عمر منحوس خود نزدیک شده و به فضل الهی و مطابق با سخن قاطع و آینده‌نگر ۱۰ سال قبل رهبر عظیم‌الشأن شهید قَدَّسَ اللهُ نَفْسَهُ الزَّکیه، ۲۵ سال بعد از آن تاریخ را نخواهد دید، ان‌شاءالله.»

در دهه‌های گذشته، رژیم صهیونیستی تلاش می‌کرد خود را یک قدرت باثبات، دارای انسجام داخلی و برتر امنیتی در منطقه معرفی کند؛ اما این تنها یک تبلیغات رسانه‌ای بود و پس از عملیات «طوفان الاقصی» در ۷ اکتبر، این تصویر به‌تدریج فرو ریخت. البته پیش از آن نیز بحران‌های داخلی این رژیم علنی شده بود. امروز حتی بسیاری از رسانه‌ها و مراکز مطالعاتی غربی و صهیونیستی نیز از بحرانی سخن می‌گویند که بیش از آنکه خارجی باشد، ریشه در درون جامعه و ساختار اسرائیل دارد. مسئله اصلی دیگر فقط جنگ غزه یا حزب‌الله و ایران نیست؛ بلکه شکافی عمیق در امنیت، هویت، اقتصاد و انسجام اجتماعی اسرائیل است که می‌تواند در بلندمدت به فروپاشی این رژیم منجر شود.

مهم‌ترین ضربه، فروپاشی «اسطوره ساخته‌شده امنیت» اسرائیل بود. رژیمی که دهه‌ها مشروعیت خود را بر تأمین امنیت صهیونیست‌ها بنا کرده بود، در ۷ اکتبر نتوانست در برابر قیام فلسطینی‌ها از شهرک‌ها و شهروندانش دفاع کند. این شکست فقط یک ناکامی اطلاعاتی نبود، بلکه ضربه‌ای روانی به بنیان فکری اسرائیل بود. برای نخستین‌بار، شهرک‌نشینان دریافتند که حتی ارتش و دستگاه‌های اطلاعاتی این رژیم نیز قادر به جلوگیری از نفوذ و حمله مقاومت نیستند.

اما بحران اصلی زمانی آشکار شد که اسرائیل پس از ماه‌ها جنگ ویرانگر نیز نتوانست به اهداف اعلامی خود برسد. تل‌آویو وعده نابودی کامل حماس را داده بود، اما با وجود بمباران گسترده و هزینه‌های عظیم، هنوز ساختار مقاومت در غزه پابرجاست. این شکست راهبردی باعث شد اعتماد عمومی به رژیم و ارتش به‌شدت کاهش پیدا کند.

در کنار شکست نظامی، اسرائیل وارد مرحله‌ای از بحران داخلی بی‌سابقه شده است. پیش از جنگ نیز جامعه صهیونیستی بر سر طرح جنجالی اصلاحات قضایی دچار شکاف عمیق شده بود. هزاران نیروی ذخیره ارتش، از جمله خلبانان و نیروهای اطلاعاتی، تهدید به عدم همکاری کردند. بر اساس گزارش رسانه‌های اسرائیل، بیش از ۱۱۰۰ افسر نیروی هوایی و بیش از ۱۰ هزار نیروی ذخیره اعلام کرده بودند در صورت ادامه روند سیاسی کابینه نتانیاهو، از خدمت خودداری می‌کنند.

این مسئله برای اسرائیل در آن مقطع بسیار خطرناک بود، زیرا ستون اصلی قدرت نظامی آن بر نیروهای ذخیره استوار است. وقتی بخشی از نخبگان نظامی مشروعیت کابینه را زیر سؤال می‌برند، در واقع انسجام امنیتی رژیم دچار ترک جدی شده است. حتی اندیشکده امنیت داخلی اسرائیل هشدار داده بود که این روند می‌تواند در آینده توان عملیاتی ارتش را مختل کند.

از سوی دیگر، بحران مهاجرت معکوس به یکی از بزرگ‌ترین تهدیدهای جمعیتی اسرائیل تبدیل شده است. روزنامه صهیونیستی کَلکالیست اعلام کرده که پژوهش جدیدی که سه تن از پژوهشگران برجسته دانشگاه تل‌آویو تهیه کرده‌اند، نشان می‌دهد که حدود ۹۰ هزار اسرائیلی بین ژانویه ۲۰۲۳ تا سپتامبر ۲۰۲۴ از سرزمین‌های اشغالی مهاجرت کرده‌اند. همچنین طبق آمار منتشرشده در رسانه‌های اسرائیلی، تنها در سال ۲۰۲۴ حدود ۷۹ هزار اسرائیلی سرزمین‌های اشغالی را ترک کرده‌اند.

روزنامه صهیونیستی کَلکالیست اعلام کرده که خطر نه «فوری»، بلکه «یک خطر راهبردی بزرگ» است. اسرائیل بر سرمایه انسانی محدود و متمرکز در بخش‌های حیاتی تکیه دارد و «برای فروپاشی نظام‌ها نیاز به مهاجرت جمعی نیست»؛ صرفاً خروج گروه‌های متمرکزی از پزشکان، مهندسان و دانشمندان می‌تواند «مارپیچ سقوطی غیرقابل بازگشت» ایجاد کند. رسانه عبری اسرائیل هیوم نیز گزارش داده که حدود ۷۰ هزار صهیونیست تنها در سال ۲۰۲۵ فلسطین اشغالی را ترک کردند و شکاف‌های اجتماعی و مهاجرت منفی در حال تشدید است.

نکته مهم‌تر این است که بخش قابل توجهی از مهاجران، نیروهای متخصص، تحصیل‌کرده و فعالان حوزه فناوری هستند؛ یعنی همان قشری که موتور اقتصادی اسرائیل محسوب می‌شود. روزنامه واشنگتن‌پست گزارش داده که بسیاری از این افراد به دلیل ترس از آینده، ناامنی، اختلافات داخلی و بی‌اعتمادی به ساختار سیاسی تصمیم به ترک اسرائیل گرفته‌اند.

این یعنی اسرائیل به‌تدریج در حال از دست دادن سرمایه انسانی خود است؛ روندی که در بلندمدت حتی خطرناک‌تر از جنگ نظامی خواهد بود.

بحران اقتصادی نیز هر روز عمیق‌تر می‌شود. طبق گزارش رسانه‌های اسرائیلی، هزینه مستقیم جنگ غزه تا پایان ۲۰۲۵ به حدود ۲۰۰ میلیارد شِکِل، معادل بیش از ۵۵ میلیارد دلار رسیده بود. تجاوز نظامی به ایران و حملات کوبنده انتقامی به اسرائیل، بر این بحران به میزان زیادی افزوده است. در واقع، ماجراجویی‌ها و حماقت‌های راهبردی اسرائیل در منطقه باعث کاهش رشد اقتصادی، رکود در بخش گردشگری، تعطیلی بسیاری از کسب‌وکارها و فرار سرمایه از سرزمین‌های اشغالی شده است.

در عرصه بین‌المللی نیز اسرائیل به‌شدت آسیب دیده است. تصاویر ویرانی غزه و کشتار غیرنظامیان باعث شده افکار عمومی جهان، به‌ویژه در غرب، نگاه متفاوتی به این رژیم پیدا کنند. اعتراضات گسترده دانشجویان و مردم در آمریکا و اروپا نشان داد که مشروعیت اخلاقی اسرائیل به‌شدت فرسوده شده است. حتی پژوهش‌های دانشگاهی درباره پوشش رسانه‌ای جنگ غزه نیز از کاهش توان اسرائیل در مدیریت افکار عمومی جهانی خبر می‌دهند.

اما شاید مهم‌ترین مسئله، بحران هویتی اسرائیل باشد. این رژیم اکنون از درون به چند جامعه متضاد تقسیم شده است: سکولارها در برابر مذهبی‌ها، راست افراطی در برابر جریان‌های لیبرال، یهودیان شرقی در برابر غربی‌ها و حتی اختلاف میان ارتش و کابینه. جامعه‌ای که روزی با ترس مشترک متحد می‌شد، امروز دیگر آن انسجام سابق را ندارد.

اسرائیل هنوز از حمایت آمریکا برخوردار است، اما تجربه تاریخی نشان داده هیچ رژیمی صرفاً با اتکا به قدرت خارجی دوام نمی‌آورد، بلکه بحران داخلی آن‌ها را از پا درمی‌آورد.

حتی رسانه‌های مختلف جهان و به‌ویژه داخل سرزمین‌های اشغالی نیز فروپاشی اسرائیل را دیگر یک گزینه دور از ذهن نمی‌دانند. روزنامه صهیونیستی هاآرتص اعلام کرده که اسرائیل در تکبر و غرور زندگی می‌کند و در صدد تغییر دادن منطقه است و همین مسائل باعث شده در یک پیروزی خیالی زندگی کند؛ پیروزی‌ای که البته پایان آن، فروپاشی و خشونت خواهد بود.

شبکه الجزیره در تحلیلی با عنوان «اسرائیل در حال فروپاشی است» تأکید کرده که رژیم صهیونیستی دچار فروپاشی انسجام داخلی، بحران روانی و فرسایش مشروعیت اجتماعی شده است. میدل‌ایست مانیتور هم نوشته که رئیس ستاد ارتش اسرائیل درباره «فروپاشی از درون» هشدار داده و بحران کمبود نیرو، ادامه جنگ و شکاف داخلی را تهدیدی موجودیتی دانسته است. یوری گلدبرگ، محقق انگلیسی، نیز از فروپاشی اسرائیل سخن گفته و تأکید کرده است که رژیم صهیونیستی، که سال‌ها خود را قدرتمندترین بازیگر منطقه معرفی می‌کرد، اکنون با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبه‌رو است که نشان از ضعف ساختاری، فروپاشی داخلی و انزوای فزاینده بین‌المللی دارد.

رژیم صهیونیستی اکنون بیش از هر زمان دیگری شبیه به رژیمی است که از بیرون مسلح به نظر می‌رسد، اما در درون دچار بحران مشروعیت، بی‌اعتمادی، فرار جمعیت، شکاف اجتماعی و فرسایش امنیتی شده است. شکست راهبردی در برابر ایران نیز در جریان جنگ چهل‌روزه، از نگاه بسیاری از کارشناسان جهان، نشان داد که اسرائیل روند معکوس قدرت خود را آغاز کرده است. اکنون سخن گفتن از پایان اسرائیل، توصیف آینده‌ای است که نشانه‌های آن از هم‌اکنون دیده می‌شود.

رهبر شهید انقلاب با کمال شجاعت می‌گفتند مطمئن باشید پیروزید

Khamenei.ir — Wed, 27 May 2026 23:00:00 +0430

حجت‌الاسلام والمسلمین محمّد محمّدی گلپایگانی، رئیس دفتر رهبر شهید انقلاب اسلامی در زمره نزدیک‌ترین شخصیت‌ها به ایشان بوده است. سابقه حدود چهار دهه همراهی با شهید خامنه‌ای و حشر و نشر با آن بزرگوار امکان یک شناخت کامل و همه‌جانبه را از ایشان فراهم می‌کند.
به همین دلیل رسانه KHAMENEI.IR در گفت‌وگویی با رئیس‌دفتر رهبر شهید انقلاب اسلامی به بررسی گوشه‌ای از ویژگی‌های شخصیتی و زندگی کاری و خانوادگی حضرت آیت‌الله العظمی شهید سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه پرداخته است. این مصاحبه در نخستین روزهای پس از شهادت رهبر انقلاب در اسفندماه ۱۴۰۴ انجام شده است.

شما حدود ۴ دهه با رهبر شهید انقلاب اسلامی همراه بودید. نقطه شروع این همراهی و آشنایی از کجا بود؟
بسم الله الرّحمن الرّحیم و صلّی الله علی سیّدنا محمّد و آله الطّاهرین. بنده از سال ۱۳۵۷ و بعد از پیروزی انقلاب، با ایشان آشنا شدم. آن‌وقت من نماینده‌ی حضرت امام (رضوان الله تعالی علیه) در پایگاه هشتم شکاری اصفهان بودم و ایشان در تهران بودند، منتها بنده کارهای آنجا را با ایشان هماهنگ می‌کردم. جوّ پایگاه هم جوّ بسیار مسمومی بود؛ آنجا مرکز منافقین بود که رسماً اعلام می‌کردند «ارتش بی‌طبقه‌ی توحیدی». بعد از اینکه یک سالی من آنجا بودم، منتقل شدم به تهران و مسئولیّت عقیدتی ـ سیاسی نیروی هوایی را به عهده داشتم. حضرت آقا آن‌وقت دفتر نمایندگی ولایت فقیه در ارتش را داشتند که اسمش «دفتر مشاورت امام» بود. بنده چون خدمت ایشان رفت‌وآمد داشتم و کاملاً می‌شناختند بنده را،‌ شعبه‌ای از این مسئولیّت دفتر مشاورت امام را در نیروی هوایی به من واگذار کردند؛ لذا بنده از عقیدتی منتقل شدم به این دفتر مشاورت. این مسئولیّت ادامه داشت تا زمانی که حضرت امام رحلت فرمودند و ایشان مسئولیّت رهبری را به عهده گرفتند. در این زمان، به بنده پیغام دادند که من می‌خواهم شما را ببینم و با شما کار دارم. من رفتم خدمتشان، ایشان فرمودند شما دیگر آنجا را جمع کن بیا پیش خود من، به من کمک کن. من عرض کردم خب دفتر مشاورت امام چه می‌شود، ایشان فرمودند دیگر اصلاً موضوعش منتفی است؛ وقتی امام از دنیا رفته‌اند،‌ دیگر دفتر مشاورت معنا ندارد. من هم آمدم و ۳۷ سالِ تمام، در زمان رهبری ایشان، در خدمتشان بودم.

در این همراهی چه ویژگی‌ها و خصوصیاتی در شخصیت ایشان دیدید و برایتان مشهود بود؟
ایشان عالمی حکیم، خطیبی توانا و سیاستمداری فوق‌العاده بود؛ به گونه‌ای که در ملاقات‌های رسمی‌ای که با رؤسای کشورها اعم از ریاست جمهوری یا مناصب دیگر داشتند و بنده غالباً حضور داشتم در آن جلسات، کاملاً محسوس بود که یک سر‌و‌گردن از همه بالاتر بود؛ چند کلمه که صحبت می‌کرد، همه‌ی افراد جا می‌زدند. وقتی ‌آقای پوتین، رئیس‌جمهور فعلی روسیه، برای اوّلین بار آمد آنجا برای ملاقات ایشان، بعد از پایان ملاقات سفارش ایشان را به من می‌کرد.

ایشان دارای هوش فوق‌العاده‌ای بود؛ واقعاً‌ استثنایی بود. ایشان حافظه‌ی بسیار قوی‌ای داشت؛ خاطرات گذشته‌های دور، همه در ذهنشان بود. و یک رجالیِ کم‌نظیر بود. ایشان در مسئله‌ی رجال، فوق‌العاده بود. می‌دانید که یکی از لوازم اجتهاد، رجال است؛ مجتهد حتماً باید با رجال آشنا باشد، بداند این حدیثی که وارد شده صحیح است یا صحیح نیست، سندش ضعیف است یا ضعیف نیست؛ باید بتواند همه‌ی این‌ها را بررسی کند. ایشان در این زمینه خیلی کم‌نظیر بود. علاوه بر این، علمای بزرگ دوران‌های مختلف را به‌خوبی می‌شناختند؛ مثلاً‌ اگر به ایشان می‌گفتند آقای آقا باقر بهبهانی کیست و شاگردانش چه کسانی هستند، همه‌ی شاگردان ایشان را می‌شمرد، مثل اینکه آنجا حضور داشته و آن‌ها را می‌شناخته.

با قرآن بسیار مأنوس بودند؛ این برای من کاملاً محسوس بود و می‌دیدم. در ماه مبارک رمضان ــ که الان جایشان خالی است ــ مقیّد بودند دو ختم قرآن بخوانند و می‌خواندند؛ دو ختم قرآن تمام، در ماه مبارک رمضان. از قرآن تفاسیر نو داشتند، برداشت‌های نو داشتند. همه‌ی دوستان ایشان به این موضوع اعتراف می‌کردند. به آیات قرآن مجید بسیار مسلّط بودند، با تفاسیر قرآن مجید آشنا بودند و استفاده می‌کردند.

علاوه بر این، شاعر توانایی بودند. یکی از اشکالات ما حجاب معاصرت است؛ یعنی اگر کسی مثل ماها با یک آدم فوق‌العاده‌ای معاصر باشیم، آن‌طور که باید او را نمی‌شناسیم؛ گذشتِ زمان لازم است تا او را درست بشناسیم. پس حجاب معاصرت یک حجاب است. این مسئولیّت سیاسی ایشان که رهبری باشد، محاسن کم‌نظیر دیگر ایشان را پوشانده بود. ایشان شاعر بودند، خطیب بودند، حکیم بودند، عالم بودند، فقیه بودند، مجتهد بودند؛ همه‌ی این ویژگی‌ها را داشتند، منتها بیشتر همین رهبری سیاسی ایشان در نظر مردم بود. ایشان مرا با شعر آشنا کرد. من هم گاهی یک شعری می‌گویم، یک غزلی می‌گویم. به من گفتند تو طبع شعر خوبی داری، زیاد شعر بخوان و شعر بگو. من هم این کار را می‌کردم، گاهی غزلی می‌گفتم، قصیده‌ای می‌گفتم، خدمت ایشان می‌خواندم، تحسین می‌کردند، اشکالاتش را هم می‌گفتند. ایشان با شعرای بزرگ آشنا بودند. هر سال که ما در خدمت ایشان سفری به مشهد داشتیم، یک روز خاص را با شعرای برجسته‌ی قدیمی و دوستان خودشان در آنجا قرار می‌گذاشتند ــ چهار نفر در مشهد بودند که خیلی برجسته بودند ــ و دو سه ساعتی را با این‌ها بودند، از گذشته‌ها می‌گفتند، شعر می‌خواندند، شعر می‌شنیدند. البتّه در زمان حیاتشان، عمداً، شعرهایشان را کمتر می‌دادند به این و آن؛ ولی الان که دیگر از دنیا رفته‌اند، خوب است آقایانی که مسئولیّت دارند، این اشعار را چاپ بکنند؛ خیلی مناسب است. این‌ها برجستگی‌های ایشان بود.

در زندگی شخصی ایشان هم نکاتی هست که واقعاً‌ برای همه‌ی ما درس است. ایشان مخالف تجمّل بودند، با تجمّل‌گرایی شدیداً مخالف بودند و زندگی‌شان بسیار ساده بود. این حرف ایشان است: به من می‌گفتند تمام وسایل زندگی شخصی من یک بارِ وانت می‌شود، شاید هم کمتر، غیر از کتاب‌هایم. کتاب زیاد داشتند. می‌گفتند تمام وسایل خانه‌ی من یک بارِ وانت بیشتر نمی‌شود! شوخی نیست. ما بسیاری از افراد را سراغ داریم که جاذبه‌های دنیا آن‌ها را منحرف کرد؛ امّا ایشان این دنیایی را که با همه‌ی وجود به ایشان روی آورده بود، پس می‌زد. یاد فرمایش جدّشان امیرالمؤمنین افتادم که فرمود: «یا دُنیا ... غُرّی غَیری ... قَد طَلَّقتُکِ ثَلاثاً»؛ دنیا! برو سراغ دیگران، سراغ من نیا، من تو را سه‌طلاقه دادم. هدایای مهمّی برای ایشان از سایر نقاط دنیا، از کشورهای مختلف یا از خود ایران می‌آمد، ایشان اصلاً نگاه نمی‌کرد؛ به اندازه‌ی مصرف جزئی خودشان برداشت داشتند، بقیّه‌اش را می‌فرستادند برای کمیته‌ی امداد یا جاهای دیگر. در اقصیٰ‌نقاط کشور به فقرا رسیدگی می‌کردند، این روش ایشان بود و بهره و استفاده‌ی خودشان از این مسائل بسیار کم بود. غرض اینکه ایشان با تجمّلات مخالف بودند.

شما الان ملاحظه بفرمایید این تجمّلات با زندگی‌های مردم چه کرده! ایشان مقیّد بود که اگر عقدی می‌خوانَد، مهریّه چهارده سکّه بیشتر نباشد. البتّه الان قیمت چهارده سکّه هم خیلی زیاد شده؛ قیمت آن زمان را در نظر بگیرید. اگر مهریّه چهارده سکّه بیشتر بود، ایشان خطبه‌ی عقد را نمی‌خواندند، حتّی اگر از دوستانشان یا نزدیکانشان هم بودند.‌ من سراغ دارم افرادی را که آقا خیلی خاطرشان را می‌خواستند، می‌آمدند می‌گفتند عقد پسر ما را یا دختر ما را بخوانید، با ۱۱۰ سکّه؛ ایشان می‌گفت خواهش می‌کنم ببرید جای دیگر بخوانید، من بیش از چهارده سکّه را نمی‌خوانم. دختر بزرگ ایشان عروس بنده بود که در این حمله شهید شد؛‌ من گفتم آقا! این قلم، این کاغذ، دست شما؛ هر چه می‌خواهید بنویسید برای مهریّه؛ ایشان فرمودند یعنی من بیش از آن چیزی که به مردم سفارش می‌کنم برای خودم در نظر بگیرم؟ نه، همان چیزی که برای دیگران هست، برای خود من هم هست؛ همان چهارده سکّه. روششان این‌جور بود.

باز از ویژگی‌های ایشان این است که اهل تهجّد و شب‌زنده‌داری بودند. ایشان معمولاً دو ساعت قبل از اذان صبح بیدار بودند و هر شب در سحرها سوره‌ی یاسین می‌خواندند. دو ساعتِ تمام بیدار بودند، با خدای خودشان خلوت می‌کردند، راز‌و‌نیاز می‌کردند، اهل بکاء بودند و شب‌ها اشک می‌ریختند. این بیداری ادامه داشت تا اذان صبح، نماز صبحشان را هم می‌خواندند، نزدیک طلوع آفتاب استراحت مختصری داشتند و بعد می‌آمدند سر کار.

و بسیار پُر‌کار بودند. سنّ ایشان حدود ۸۷ سال شد تا به شهادت رسیدند؛ بااین‌حال، ایشان می‌گفتند من وقت کم می‌آورم، برای من وقت کم است و کار زیاد است. خیلی پُر‌کار بودند. مقیّد بودند که وقتشان بیخود هدر نرود و در این زمینه بسیار کار کردند. مثلاً ایشان شخصاً فرماندهی کلّ قوا را بر عهده داشتند. حضرت امام فرماندهی کلّ قوا را واگذار کرده بودند به آقای هاشمی رفسنجانی و به حضرت آقا، خودشان اصلاً دخالت در این مسائل نداشتند، امّا ایشان شخصاً فرماندهی می‌کردند. یک روز در هفته، معمولاً روزهای یکشنبه، وقت ایشان مخصوص مسئولان نیروهای مسلّح بود و دفتری‌ها دیگر آن روز کاری با آقا نداشتند. ایشان تمام وقت سؤال می‌کردند، پرسش می‌کردند، جستجو می‌کردند، دستور می‌دادند و نیروها را اداره می‌کردند. اگر شما بخواهید خوب بفهمید که مدیریّت ایشان در این زمینه چطور بود، باید ملاحظه بفرمایید آن وقتی که ایشان عهده‌دار این مسئولیّت شدند وضع نیروهای مسلّح ما چه‌جوری بود، بعد تا پایان چقدر آمدند بالا. الان آمریکا و اسرائیل تنشان می‌لرزد. خب این اسرائیل جایی بود که در شش روز سه کشور بزرگ را شکست داد: اردن، سوریه، مصر؛ جنگ شش‌روزه معروف است. چه شد که الان هیچ آسایش و امنیّتی ندارد و این هیمنه‌اش شکسته شد؟ نه‌تنها او، بلکه آمریکا. چه کسی جرئت می‌کرد به آمریکا بگوید بالای چشمت ابرو است؟ هر کار می‌خواستند می‌کردند. ما انتظار داریم که این‌ها مقدّمات ظهور حضرت ولیّ‌عصر صاحب‌الزّمان (علیه الصّلاة و السّلام) باشد. غرض، ایشان اهل تهجّد بودند، اهل شب‌زنده‌داری بودند.

به حوزه‌های علمیّه، مخصوصاً حوزه‌ی علمیّه‌ی قم، عنایت ویژه داشتند. اگر نبود پشتیبانی‌های ایشان از حوزه‌ی علمیّه، معلوم نیست وضع چه‌جوری بود.

افرادی هستند در گوشه‌وکنار و در نقاط دور که چهل سال در یک مسجدی نماز می‌خوانده، عالم شهر بوده، الان دیگر بازنشسته شده، نه می‌تواند حرف بزند، نه می‌تواند کاری انجام بدهد، هیچ کس هم به او نمی‌رسد؛ ما یک گروهی را درست کردیم که کارشان رسیدگی به این‌ها است. می‌روند مثلاً چابهار، می‌روند فرضاً ارومیه، می‌بینند اینجا دو نفر از این علمایی هستند که دیگر حال‌وحوصله ندارند یا مریضی‌ای دارند یا می‌خواهند دختر شوهر بدهند، توان مالی ندارند؛ آنجا به این‌ها رسیدگی می‌کنند، راضی‌شان می‌کنند. این‌ها دست به دعا بلند می‌کردند که کسی هست که به داد ما برسد؛ عین حرفشان این بود. بنابراین، حوزه‌های علمیّه مدیون ایشان هستند.

به دانشگاه‌ها هم توجّه خاصّی داشتند. در ماه مبارک رمضان، جلسات چندساعته در حسینیّه ‌برای دانشجوها و جوان‌ها می‌گذاشتند، هر‌کس هر‌چه می‌خواست پشت بلندگو می‌گفت، ایشان گوش می‌دادند، بعد جواب می‌دادند، افطار هم با آن‌ها می‌خوردند. ایشان این جوان‌ها را رشد دادند و مخصوصاً تکیه داشتند روی جوان‌ها. این هم یکی از ویژگی‌های ایشان بود.

ویژگی دیگرشان هم فرزندان بزرگوار ایشان هستند. فرزندانشان کسانی هستند که امیرالمؤمنین فرمود با کسانی مجالست کنید و رفت‌وآمد بکنید که «یُذَکِّرُکُمُ اللهَ رُؤیَتُه»؛ کسانی که وقتی نگاه به آن‌ها می‌کنید، به یاد خدا می‌افتید. من شهادت می‌دهم که بچّه‌های آقا این‌جوری هستند؛ چهره‌ی نورانی، بدون توقّع. ما دیگران را هم دیده‌ایم؛ اگر مقایسه بکنیم، خیلی تفاوت دارند. حالا دیگر نمی‌خواهم بیش از این توضیح بدهم. ایشان چهار پسر دارند، هر چهار پسر طلبه هستند؛ دو دختر هم دارند که دختر بزرگشان عروس من بود و شهید شد، دختر کوچکشان هم همسر ‌آقای مصباح‌الهدیٰ باقری است که آقای مصباح هم در این قضیّه شهید شد و او هم جزو شهدا است. دختر بزرگ ایشان که عروس من بود، دختر کوچکی داشت؛ نمی‌دانم دیده‌اید تصویرش را یا نه. آقا وقتی تشریف می‌آوردند منزل، می‌شود گفت در اکثر اوقات این بچّه در آغوش آقا بود. خب من هم پدربزرگش بودم، امّا ماها کمتر او را می‌دیدیم. آقا با این بچّه اُنس داشت.

ایشان نسبت به شهادت همیشه اظهار علاقه می‌کردند. آن شعر را یادتان هست که در یک جلسه‌ای خواندند؟‌ «ما مدّعیان صف اوّل بودیم، از آخر مجلس شهدا را چیدند». ایشان تا این شعر را خواند، بغضش ترکید و دیگر نتوانست ادامه بدهد. یکی وقتی خدمتشان صحبت شهادت شد، من گفتم آقا! شما عائله‌ای دارید، دل‌خوشی این‌ها به شما است؛‌ گفتند ان‌شاءالله ما همه با هم شهید می‌شویم!

این عکس نوه‌ی من است؛ خوب نگاهش کنید، خوب نشان بدهید؛ فرشته است. این بچّه الان زیر خاک است؛ نمی‌دانم! شاید جایش روی سینه‌ی مادرش است. این چه گناهی کرده بود؟ «وَ اِذَا المَوءودَةُ سُئِلَت * بِاَیِّ ذَنبٍ قُتِلَت».

این چند ماه آخر، اصلاً دل‌خوشی آقا این بچّه بود. من هر وقت خدمتشان می‌رسیدم، می‌گفتم زهرا خانم چطور است ــ اسمش زهرا بود ــ با خنده می‌گفتند ماشاءالله شیطان است.

من شخصاً چون خیلی با ایشان مأنوس بودم و ارتباط داشتم، این دو سه ماه آخر احساس می‌کردم دارند خودشان را آماده می‌کنند؛ گاهی این‌گونه به ذهن من خطور می‌کرد. هر وقت صحبتی بود و بعضی از این آقایان نظامی‌ها می‌آمدند و گزارشاتی می‌دادند ایشان با کمال شجاعت می‌گفتند هیچ مشکلی نیست، شما مطمئن باشید که پیروزید. و کلام ایشان هم بسیار مؤثّر بود روی آقایان نظامی‌ها.

یکی از ویژگی‌های ایشان این بود که نظامی‌هایی را، مخصوصاً جوان‌هایی را تربیت کردند. در آن جنگ دوازده‌روزه، بهترین‌های ما در یک روز شهید شدند ــ آن رؤسای نظامی‌ها که شهید شدند، کم کسانی نبودند؛ چه فرمانده سپاه، چه دیگران ــ امّا همان روز ایشان برای آن‌ها جانشین داشتند، مثل اینکه توی مشتشان بود، و اوضاع هیچ به هم نریخت.

دلیل این ثبات و استحکام اراده و شخصیت را در چه می‌دیدید؟
دو عامل ایشان را سرپا نگه داشته بود و این برای من کاملاً محسوس بود. یکی توکّل بر خدا و حُسن‌ظن به خدا که خدا آنچه فرموده عمل می‌کند: اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم؛ توکّل فوق‌العاده‌ای داشتند. و یکی هم توسّل به اهل‌بیت؛ در این زمینه هم فوق‌العاده بودند. شما می‌دیدید در همه‌ی مراسم‌ها ما در دفتر روضه داشتیم. روضه‌خوانی برای حضرت زهرا (سلام الله علیها) در گذشته به این شدّت نبود. ایشان رسماً و عملاً پنج روزِ تمام برای حضرت زهرا (سلام الله علیها) مجلس روضه برگزار می‌کردند، در غیر این ایّام هم برای ائمّه‌ی معصومینِ دیگر در دفتر روضه داشتند و خودشان هم شرکت می‌کردند. در میان این ائمّه‌ی معصومین، در بین این چهارده معصوم هم بیشترین توجّه را به حضرت زهرا (سلام الله علیها)، به حضرت اباعبدالله‌الحسین (علیه السّلام) و به حضرت حجّت (عجّل الله تعالی فرجه الشّریف) داشتند.

آذرماه امسال برای افتتاح صحن مطهّر حضرت زهرا (سلام الله علیها) در نجف از بنده دعوت کرده بودند، من مشرّف شدم عتبات. بعد که برگشتم، رفتم خدمت ایشان گفتم آقا! من آنجا از امام حسین (علیه السّلام) تقاضا کردم، استدعا کردم، التماس کردم که این توفیق نصیب جنابعالی بشود بیایید به پابوس جدّتان امام حسین. آقا فرمود ان‌شاءالله خدا دعای تو را مستجاب بکند. آرزویش این بود بلکه بتواند آنجا برود، که نشد! شدیداً متوسّل بود به امام حسین (علیه السّلام) و حضرت حجّت (سلام الله علیه). هر‌از‌چند‌گاهی بی‌خبر به جمکران مشرّف می‌شدند، یک وقتی هم می‌رفتند که چندان زوّاری آنجا نباشد؛ ما هم می‌رفتیم یک گوشه‌ای و ایشان به حال خودشان بودند. ما که نمی‌دانیم چه می‌گفتند، ولی خیلی طولانی می‌شد؛ سر به سجده می‌گذاشتند و استمداد می‌طلبیدند. در روایت هم داریم که شیعیان ما گمان نکنند که آن‌ها را به خودشان واگذار کردیم؛ این‌چنین نیست.

به هر صورت، ایشان به این دو عامل مقیّد بودند. می‌خواستم این را تأکید کنم. توکّل و حُسن‌ظن به خدا، و توسّل به اهل‌بیت (علیهم السّلام)، مخصوصاً به این سه نفر: حضرت فاطمه‌ی زهرا (سلام الله علیها)، حضرت اباعبدالله‌الحسین (علیه السّلام) و حضرت حجّت (عجّل الله تعالی فرجه الشّریف).

برای وضعیّت احتمالی بعد از شهادت خودشان هم صحبتی کرده بودند؟
گاهی که ما سؤال می‌کردیم، می‌گفتند خدا شما را به خودتان واگذار نمی‌کند، نگران نباشید. آن زمانی هم که حضرت امام از دنیا رفت، کسی باور نمی‌کرد این‌جور بشود. خود ایشان از کسانی بود که رأی مخالف داد برای رهبری خودشان؛ دیده‌اید دیگر. چه کسی فکر می‌کرد این‌چنین جنس گران‌قیمتی هدایت انقلاب را بر عهده بگیرد؟ آقا واقعاً در دنیا بی‌نظیر بود. همان‌طور که در صحبت‌هایم عرض کردم، ما حجاب معاصرت داریم؛ باید سال‌هایی بگذرد تا معلوم بشود ایشان چه شخصیّتی بود. ایشان تربیت‌شده‌ی امام بود، عاشق امام بود. هر سال، چهاردهم خرداد، در مرقد مطهّر امام با آن جمعیّت عظیم میلیونی که از کشورهای دیگر هم می‌آمدند، یک ساعت و خرده‌ای صحبت می‌کردند. هیچ کس به اندازه‌ی ایشان از امام تبلیغ نکرد. قدر زر زرگر شناسد، قدر گوهر گوهری.

ممنون از اینکه وقت خودتان را در اختیار ما قرار دادید.
در پایان، من عرض تسلیت دارم به همه‌ی مردم، به همه‌ی ملّت. ملّت ما واقعاً‌ سنگ تمام گذاشتند. در این فیلم‌هایی که روزها و شب‌ها تلویزیون نشان می‌دهد، همه جور آدمی هست. مردم فریاد می‌زنند و ایستاده‌اند پای این پرچم، با همه‌ی مشکلاتی که دارند. من عرض تسلیت دارم. امیدواریم خداوند ان‌شاءالله جبران کند به هر نحوی که می‌تواند.

گرچه پیغمبر (صلوات الله و سلامه علیه) فرمودند: لَمَوتُ قَبیلَةٍ اَیسَرُ مِن مَوتِ عالِم؛ اگر یک قبیله بمیرند، ولو چند هزار نفر باشند، تحمّلش بر من آسان‌تر از مرگ یک عالم است. این فرمایش پیغمبر است که من عرض کردم، و خب ایشان هم که یک عالم جلیل‌القدر بودند.

من از رسانه خیلی تشکّر می‌کنم؛ خیلی خوب عمل کردند و دارند می‌کنند. خدا شما را تأیید کند، خدا سلامتتان بدارد. قدر خودتان را بدانید. بد نیست حالا این را من بگویم. در این دعای عالیةالمضامین جمله‌ای هست که خیلی جالب است. به خدا عرض می‌کنید که «لا تَسلُبَنى ما مَنَنتَ بِهِ عَلىَّ»؛ خدایا! از من نگیر آن نعمت‌هایی را که به من داده‌ای. خدا این نعمت را به شما داده.

ان‌شاءالله امیدواریم توفیقاتتان بیش از این باشد و شما جوان‌ها قدر جوانی‌تان را بدانید. جوانی‌تان را دارید در دوران جمهوری اسلامی طی میکنید. نمیخواهم بگویم حالا اینجا گلستان شده، ولی میخواهم بگویم اساس درست است، بنیان درست است. امام کار خودش را کرد و رفت، بعد هم آقا در این مدّتی که داشت این‌ها را یکی‌یکی الحمدلله به سرانجام رساند. خدا را شکر. و السّلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

تا پای جان در قربانگاه عشق ایستاده‌ام

Khamenei.ir — Wed, 27 May 2026 19:09:00 +0430

عید قربان سال ۱۳۶۰، تصویری ماندگار دارد از حضور امام شهید، آیت‌الله سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در کنار امام خمینی رحمه‌الله در حالی که دست او با دستمالی سفید بر گردن بسته شده بود؛ در اولین روز از دوره ریاست جمهوری، او گفت آمده است به قربانگاه عشق برود با «اطمینان کامل به اینکه پیروزی از آن ملّت ماست. چرا که انقلاب ما انقلاب محرومان و مستضعفان است و وعده الهی قاطع و درست است.»(۱) عهدی که تا دیدار محبوب بر آن استوار ماندند.
به همین بهانه، بخش «درس و عبرت تاریخ» رسانه‌ KHAMENEI.IR به بازخوانی ماجرای تنفیذ ایشان و آن سخنرانی پرداخته است.

سال ۱۳۶۰، سالی سخت و پر بحران بود. یکی از نشانه‌های آن را می‌توان در این دید که در آغاز سال بنی‌صدر رئیس‌جمهور بود، ۱۱ مرداد رجایی تنفیذ شد و کمتر از یک ماه بعد به شهادت رسید و حدود یک ماه پس از آن، سومین انتخابات ریاست‌جمهوری در جمعه ۱۰ مهر ۱۳۶۰ برگزار شد.

انتخابات در شرایطی برگزار می‌شد که نتایج عملیات ثامن‌الائمه در شکست حصر آبادان امید ایجاد کرده بود، اما همزمان با آن منافقین تلاش کردند با برگزاری راهپیمایی مسلحانه در خیابان‌ها، کودتای نظامی علیه انقلاب را رقم بزنند.

سازمان مجاهدین خلق که معتقد بود انقلاب ۱۳۵۷ به دلیل عدم پیروی از الگوی مارکسیستی و عدم اتّکا به گروه‌های چریکی، یک انقلاب ناقص است(۲) و نیازمند یک اقدام مسلحانه علیه حاکمیت اسلامی است، تظاهراتی همراه با سلاح را در مناطق مختلف تهران همچون پل حافظ، چهارراه طالقانی و سه‌راه جمهوری و... راه اندازی کرد که با آتش زدن اتوبوس‌ها و تیراندازی هوایی همراه بود و فضا را برای برگزاری انتخابات ناامن جلوه می‌داد.

اما این اقدام با مشارکت گسترده مردم سرکوب شد و طی روزهای ۵ تا ۱۰ مهر بسیاری از نیروهای تشکیلاتی سازمان از جمله بخش عظیمی از نیروهای وابسته به نهادهای بخش اجتماعی را دستگیر کردند و ستاد انزلی که مرکز هدایت خط تظاهرات مسلحانه بود، ضربه خورد.(۳)

با ناکام ماندن این اقدام، سه روز مانده به انتخابات، حجت‌الاسلام سیّدعبدالکریم هاشمی‌نژاد، دبیر حزب جمهوری اسلامی خراسان و دوست صمیمی آیت‌الله خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، بر اثر انفجار نارنجک یک نفوذی در دفتر حزب، به شهادت رسید.(۴)

اما انتخابات با قوت برگزار شد و نامزد اصلی انتخابات، آیت‌الله سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه بود که به لطف الهی ترور ششم تیرماه علیه ایشان نافرجام مانده بود و جراحات حاصل از انفجار بمب رو به التیام بود. ایشان پنجاه درصد بیشتر از بنی‌صدر که همواره به رأی بالایش افتخار می‌کرد، رأی آوردند و مشارکت در انتخابات نیز افزایش یافته بود.(۵)

جمعه بعد، مصادف بود با عید سعید قربان؛ مراسم تنفیذ رئیس‌جمهور در همان روز برگزار شد و منتخب مردم، در حالی که دست راستشان با پانسمان به گردن حائل شده بود، کنار امام خمینی در جماران نشستند. در این مراسم، آیت‌الله مهدوی کنی، سرپرست نخست‌وزیری و مسئولان ارشد قوای سه‌گانه نظام، مقامات ارشد نظامی و نمایندگان مراجع عظام گلپایگانی، مرعشی نجفی و شیرازی و... علمای شاخص قم، نمایندگانی از مبارزان جبهه‌های آزادی‌بخش و نیز گروهی از جانبازان انقلاب و خانواده‌های شهدا حضور داشتند.(۶)

در آغاز مراسم، آیاتی از قرآن مجید تلاوت شد و پس از آن، حجت‌الاسلام حاج سیّداحمد خمینی، متن نامه‌های وزیر کشور، شورای نگهبان و متن حکم تنفیذ امام خمینی رحمه‌الله را قرائت کرد.

سید کمال‌الدین نیک‌روش، وزیر کشور وقت و شورای نگهبان در نامه‌های خود گزارشی از روند انتخابات به امام خمینی رحمه‌الله داده بودند. سپس حکم تنفیذ قرائت شد. این متن با آیه «مَا نَنْسَخْ مِنْ آیَةٍ أَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَیْرٍ مِنْهَا أَوْ مِثْلِهَا» آغاز شده بود و با اشاره به تصور باطل جنایتکارانی که «رئیس‌جمهور متعهد و مؤمنی را از ملّت مجاهد ایران گرفت» و «گمان کرد که با ترور اشخاص، ملّت برپاخاسته از تصمیم خود عقب می‌نشیند»، خواسته آنان را شکست ایران در انتخابات، برای «محو اسلام» معرفی کرده بود. «ولی شرکت عمومی ملت شجاع و متعهد در انتخابات [...] کاخ‌های تخیلی آنان را فرو ریخت. خداوند متعال بر ما منت نهاد که افکار عمومی را برای انتخاب رئیس‌جمهوری متعهد و مبارز، در خط مستقیم اسلام و عالم به دین و سیاست هدایت فرمود.»(۷)

سپس آیت‌الله سیّدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه، رئیس‌جمهور منتخب به پشت میکروفن رفتند و با اشاره به آنکه «جهانیان با اعجاب و تحسین، ملّتی را دیدند که علیرغم همه توطئه‌های داخلی و خارجی محکم و استوار در صحنه حاضر است و تصمیم راسخ دارد که تا پیروزی کامل انقلاب خویش لحظه‌ای از پای ننشیند»، خاطرنشان کردند که «اینک در این محضر شریف در پاسخ به محبّت و اعتماد یکپارچه مردم اعلام می‌کنم که به سهم خویش در راه استقرار حاکمیت اسلام که خواست ملّت انقلابی ماست تا پای جان ایستاده‌ام، همانند یاران دیگری که در قربانگاه عشق به خدا و خلق جان دادند و به عهد و پیمان خویش وفا کردند. و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا.»(۸)

در نهایت، امام خمینی رحمه‌الله به ایراد سخن پرداختند. ایشان پس از شکر خداوند تعالی «که ملّت ما را توفیق این خدمتگزاری‌های به اسلام را عطا فرموده است» و تشکر از ملّت، گفتند: «این رأی اخیر، رأیی است که من گمان نمی‌کنم در دنیا سابقه داشته باشد که به این طور، بدون اینکه تبلیغات دامنه‌داری شده باشد، با فرصت کم و بدون اینکه یک خوف یا طمعی در کار باشد، همه‌ی قشرهای ملت از مراجع بزرگ اسلام و علمای اعلام بلاد و قشرهای دیگر مستضعف برپاخاسته به پای صندوق‌ها رفته‌اند و رأی خودشان را داده‌اند؛ یعنی رأی به اسلام.»

امام خمینی رحمه‌الله در ادامه با مقایسه ایران با کشورهای دیگر از قبیل مصر و عراق که با ترور یک نفر، نظام تغییر کرده بود، یادآور شدند: «مقایسه کنید، ببینید رئیس‌جمهور شهید می‌شود در ایران، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. دنبال او و بعد از مدت کوتاه، یک رئیس‌جمهور به جای او می‌نشیند. رئیس‌جمهور فاسد در مصر کشته می‌شود، مصر به هم می‌خورد! اعلام حکومت نظامی [می‌شود] یک سال. فرق ما بین اینجا و آنجا و این رئیس‌جمهور با آن رئیس‌جمهور این است که اینجا اتکا به اسلام است و همه‌ی ملت زیر پرچم اسلام قیام کردند.»(۹)

اشاره امام خمینی رحمه‌الله به ترور انور سادات (سه روز قبل از عید قربان) بود که منجر به قیام گسترده مردم در کشور مصر شد. همزمان با سخنرانی امام در عید قربان، شهر اسیوط مصر، در ساحل غربی رودخانه نیل از کنترل حکومت خارج شده و به دست مردمی افتاده بود.(۱۰) آنها قصد داشتند به سبک ایران انقلاب کنند، اقدامی که اگرچه ناموفق بود و با حمله سنگین نظامی همراه با دو جنگنده سرکوب شد؛(۱۱) اما تفاوت مورد توجه امام خمینی رحمه‌الله در پیوستگی امّت و مسئولین در ایران با مصر را به خوبی نشان داد.

(۱ روزنامه جمهوری اسلامی، ۱۳۶۰/۷/۱۸، ص ۱۲

(۲ روزنامه اطلاعات، ۱۳۵۷/۱۲/۶، ص ۷

(۳ بهداروند، غلامرضا (۱۳۹۹) تاریخ ایران پس از انقلاب اسلامی، ج۶، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۱۲۹

(۴ همان، ص ۱۵۱

(۵ عیوضی، محمدرحیم (۱۳۸۵) مشارکت سیاسی در جمهوری اسلامی ایران، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۱۱۲

(۶ روزنامه جمهوری اسلامی، ۱۳۶۰/۷/۱۸، ص ۱۲

(۷ مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (۱۳۹۹) صحیفه امام خمینی، ج۱۵، تهران: نشر عروج، ص ۲۷۸

(۸ خامنه‌ای، علی (۱۳۶۴) چهار سال با مردم، تهران: حزب جمهوری اسلامی، ص ۱۸

(۹ صحیفه امام خمینی، ج۱۵، ص ۲۸۷

(۱۰ روزنامه جمهوری اسلامی، ۱۳۶۰/۷/۱۹، ص ۳

(۱۱ خبرگزاری یونایتد پرس اینترنشنال، ۱۹۸۱/۱۰/۱۱، شناسه ۱۶۱۲۳۷۱۶۲۰۸۰۰

ما مسلح به الله‌اکبریم

Khamenei.ir — Tue, 26 May 2026 23:06:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و نهمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید مهدی شهبازی، از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و نه

سرمقاله

ما مسلّح به الله اکبریم

انسان‌هایی که از مرگ نهراسند، از هیچ چیز دیگر نخواهند هراسید. انسان متصل به ولایت‌الله، انسانی است که به چیزی بیشتر و بزرگ‌تر و وسیع‌تر از خود و این دنیای هستی گره خورده است. او آنگاه که به ظرفیتی بی‌نهایت متصل شد، دیگر هیچ امپراطوری و قدرتی در دنیا، قدرت به بند کشیدن او را نخواهد داشت. این انسان به منبعی بی‌نهایت متصل شده است. آنگاه که این اتصال صورت گرفت، فیض الهی در وجود و شخصیت او جریان پیدا می‌کند و خلیفه او در زمین می‌شود. بیرق و پرچم و علم این انسان‌ها در عصر فعلی، در یک عبارت دوکلمه‌ای خلاصه می‌شود: «الله‌اکبر»!

الله‌اکبر در طول تاریخ بشر، همواره شعار و بیرق نفی ولایت غیر خدا بوده و هست. انسانِ مؤمن به این شعار، هر بیرق و علمی به‌جز ولایت الهی را مصداق طاغوت می‌شمارد که باید سر از اطاعت او پیچید. انسان مؤمن به این مکتب است که به منتهای درجه آزادگی و حرّیت می‌رسد؛ که به تعبیر حضرت امیر علیه‌السلام، بنده و عبد دیگری نمی‌شود، چرا که خدا او را آزاد آفریده است. چنین انسانی دیگر سر به آستان بندگی هیچ ماهیت دیگری نخواهد سایید، چرا که عبد و بنده الله شده است و به زعم حافظ شیرازی: «غلام همت آنم که زیر چرخ کبود، ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است…»

این ایده هرگاه در طول تاریخ، از مقیاس فردی و شخصی بیرون آمده و در روح یک جامعه جاری شده، منافع ارباب زور و تزویر و سرمایه را هم به خطر انداخته است و شرح مبارزات استقلال‌طلبانه ملّت ایران در یک قرن اخیر، گواه روشن این مدعاست. از همین جهت هم ساختارهای سلطه، در یک قرن اخیر، همواره با اقداماتی که برآمده از روح جمعی ملّت ایران بوده، به ستیز برخاسته و سعی داشته‌اند این ملّت را از این مسیر به حاشیه بکشانند؛ چه زمانی که در مشروطه، خواست عدالت‌خواهانه ملّت را با تخدیر روشنفکری غرب‌گرا مسموم کردند، چه آن زمان که با همراهی عناصر خودفروخته، در قالب یک کودتا، تاریخ ننگین پهلوی را بر ملّت تحمیل کردند و با سیاست‌های دیکته‌شده اجنبی، در پی جدا کردن این ملّت از ریشه‌های فرهنگی و هویتی‌اش بودند، چه از زمان آغاز نهضت خمینی کبیر و در ادامه، پیروزی انقلاب اسلامی، که از هیچ دشمنی و عداوتی در حق این ملّت و نهضت بیداری و استقلال‌طلبانه توحیدی آنها کوتاهی نکردند.

حدود نیم‌قرن تجربه انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی، اثبات می‌کند که هیچ توطئه‌ای نبود که دشمن برای به زمین زدن این طرح توحیدی و مسیر ملّت ایران، به آن متوسل نشده باشد. در طول تمام این بحران‌ها و توطئه‌ها، اما ملّت ایران با اتکا و اتصال به منبع لایزال قدرت الهی، این مسیر را ادامه داده است. این معادله با حذف مفهوم خدا و توحید، هیچ‌جور قابل تحلیل و هضم نیست. با هر نوع قواعد مادی و غیرتوحیدی، این حرکت در هر قدم خود محکوم به شکست بود. تنها چیزی که می‌تواند قلم نفی بر این گزاره بکشد، دخالت دادن خدا در این حرکت جمعی و ملّی است. ملّت ایران، چه آنگاه که به ندای پیامبرگونه خمینی کبیر لبیک گفت و مبدأ انقلابی برای خدا شد، چه در ادامه و سال‌های جنگ، و چه در سال‌های پس از جنگ تحمیلی اول و تحت تدابیر داهیانه خامنه‌ای شهید، با اقتدا به ولایت‌الله و اتصال به این منبع بی‌پایان، توانسته این طرح استقلال‌طلبانه و توحیدی را تا اینجا پیش ببرد.

طرحی که حالا آن‌قدر قدرت گرفته که شیاطین و فرعون‌صفتان عالم، دیگر از نایبان خود ناامید شده و خود رأساً برای مهارش وارد کارزار شدند و جنگ ۴۰ روزه اخیر، نمود مسلّم این گزاره بود. این سو اما ملّتی آزاده است که با اقتدا به رهبران آزاده خود، عزم خود را جزم کرده که زیر پرچم آزادی‌خواهانه خود، به هر چه طاغوت است «نه» بگوید و دست رد بر سینه آنها بزند. همانگونه که رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی خامنه‌ای امروز در پیام خود خطاب به حجاج بیت‌الله الحرام تأکید کردند؛ «با همین سلاح الله اکبر است که در پی بعثت ملّت ایران و جبهه‌ی مقاومت، بعثت امّت اسلامی رقم خواهد خورد و برائت از مشرکان از رَمی جمرات حج به صحنه‌های زندگی فردی، اجتماعی، و سیاسی مسلمانان در اقصی‌ نقاط عالم تسرّی خواهد یافت.»

ایران عزیز ملّتی که با شعار «الله‌اکبر»، سر از همه طاغوت‌های زمان پیچیده و عزم آن کرده که فقط غلام همت کسی باشد که ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است.

کلاه کهنه آمریکا برای سرهای جدید

Khamenei.ir — Mon, 25 May 2026 23:48:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و هشتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید احسان جنگروی، دانش‌آموخته مهندسی برق دانشگاه شاهد که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و هشت

سرمقاله

کلاه کهنه آمریکا برای سرهای جدید

سخنان اخیر دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، درباره مشروط کردن هرگونه توافق با ایران به گسترش «پیمان ابراهیم» و پیوستن کشورهای عربی بیشتر به عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی، اگرچه فعلاً در حد یک ادعا و موضع‌گیری سیاسی است، اما یک واقعیت مهم را بار دیگر آشکار می‌کند؛ اینکه دولت آمریکا همچنان کشورهای عربی را نه به‌عنوان مجموعه‌ای از ملّت‌های مستقل، بلکه به‌عنوان بازاری برای معامله، باج‌گیری سیاسی و تأمین امنیت رژیم صهیونیستی می‌بیند. در این میان، برخی دولت‌های عربی نیز سال‌هاست در مسیری حرکت می‌کنند که نتیجه آن نه امنیت بوده، نه ثبات و نه حفظ منافع ملی؛ بلکه افزایش ناامنی، وابستگی و تبدیل شدن به بخشی از بحران‌های منطقه‌ای است.

تجربه سال‌های گذشته پیش روی همه قرار دارد. از زمان آغاز روند عادی‌سازی روابط برخی دولت‌های عربی با رژیم صهیونیستی، بارها این ادعا مطرح شد که سازش با تل‌آویو می‌تواند برای کشورهای عربی «سپر امنیتی» ایجاد کند و آن‌ها را از تهدیدات منطقه‌ای دور نگه دارد. اما واقعیت دقیقاً برعکس بود. نه جنگ‌ها متوقف شد، نه تهدیدها کاهش یافت و نه آمریکا و اسرائیل در لحظات حساس حاضر شدند هزینه‌ای واقعی برای حفاظت از متحدان عرب خود بپردازند. حتی کشورهایی که میلیاردها دلار صرف خرید تسلیحات آمریکایی کردند، باز هم نتوانستند امنیت به دست آورند.

کشورهای عربی در سال‌های اخیر هزینه‌های سنگینی پرداخت کرده‌اند؛ از باج‌های مالی و قراردادهای کلان تسلیحاتی گرفته تا ورود به بحران‌های فرسایشی و پذیرش فشارهای سیاسی آمریکا. اما نتیجه چه شد؟ آیا امنیت آن‌ها تضمین شد؟ آیا واشنگتن توانست ثباتی برای منطقه ایجاد کند؟ پاسخ روشن است. منطقه هر روز ناامن‌تر شد و حتی زیرساخت‌های حیاتی انرژی و تجارت کشورهای عربی در معرض تهدید قرار گرفت. امروز نیز همان جریان سیاسی در آمریکا تلاش می‌کند نسخه‌ای را تجویز کند که بارها شکست خورده است.

آنچه خطرناک‌تر به نظر می‌رسد، اصرار برخی سران عرب بر ادامه همین مسیر است؛ مسیری که نه‌تنها افکار عمومی جهان عرب و اسلام را جریحه‌دار کرده، بلکه عملاً به معنای نادیده گرفتن آرمان فلسطین و مشروعیت‌بخشی به اشغالگری است. مسئله فقط یک توافق سیاسی نیست؛ مسئله این است که برخی دولت‌ها تصور می‌کنند با نزدیک شدن به آمریکا و اسرائیل می‌توانند از تهدیدات منطقه‌ای مصون بمانند، درحالی‌که تجربه نشان داده این وابستگی، آن‌ها را بیشتر به «هدف» بحران‌ها تبدیل کرده است.

در تمام این سال‌ها، هر زمان آمریکا احساس کرده نیاز به پول، امتیاز یا جنگ جدیدی دارد، متحدان عرب خود را وارد میدان کرده است. یک روز با پروژه «ائتلاف ضدتروریسم»، روز دیگر با جنگ یمن و امروز با گسترش پیمان‌های عادی‌سازی. اما در نهایت، آنچه برای واشنگتن اهمیت دارد، نه امنیت ملّت‌های عربی، بلکه حفظ منافع آمریکا و رژیم صهیونیستی است. حتی اظهارات اخیر ترامپ نیز به‌خوبی نشان می‌دهد که او منطقه را صرفاً از دریچه معامله نگاه می‌کند؛ معامله‌ای که در آن کشورهای عربی باید هزینه بدهند، امتیاز بدهند و در مقابل، تنها وعده امنیت دریافت کنند.

ترامپ در سال‌های گذشته آشکارا نشان داده که سیاست خارجی را به تجارت شخصی شبیه می‌داند. او بارها کشورهای عربی را «گاو شیرده» خطاب کرد و صراحتاً گفت که بدون حمایت آمریکا دوام نخواهند آورد. اکنون نیز همان نگاه ادامه دارد؛ فشار برای عادی‌سازی بیشتر، هم‌زمان با تهدید، جنگ‌افروزی و تحقیر قواعد بین‌المللی. آمریکا در سال‌های اخیر نشان داده که نه به قوانین بین‌المللی پایبند است، نه به اصول حقوق بشر و نه حتی به تعهدات سیاسی خود.

در مقابل، تحولات جنگ چهل‌روزه نشان داد که مقاومت، برخلاف تبلیغات رسانه‌ای غرب، به معنای نابودی نیست. جهان دید که جمهوری اسلامی ایران، با وجود فشارهای گسترده و حملات همه‌جانبه، توانست معادلات را تغییر دهد و مانع تحقق اهداف واشنگتن و تل‌آویو شود. این تجربه یک پیام مهم برای منطقه داشت؛ اینکه هزینه ایستادگی و حفظ استقلال، بسیار کمتر از هزینه سازش و وابستگی است.

کشورهای عربی باید از تجربه سال‌های اخیر درس بگیرند. ادامه مسیر عادی‌سازی و وابستگی مطلق به آمریکا نه‌تنها امنیت ایجاد نمی‌کند، بلکه آن‌ها را بیش از گذشته درگیر بحران‌های منطقه‌ای خواهد کرد. ملتی که بر پایه باج دادن و تکیه به قدرت خارجی امنیت بخرد، در نهایت امنیت خود را نیز از دست خواهد داد. تاریخ منطقه بارها نشان داده که آمریکا در لحظه‌های حساس، متحدان خود را تنها می‌گذارد و تنها چیزی که باقی می‌ماند، هزینه‌های سنگین سیاسی، اقتصادی و امنیتی است.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، جهان عرب در برابر یک انتخاب تاریخی قرار دارد؛ انتخاب میان استقلال و وابستگی، میان حفظ هویت منطقه‌ای و تبدیل شدن به ابزار پروژه‌های خارجی. تجربه‌های گذشته باید هشداری جدی باشد. مسیری که با نادیده گرفتن فلسطین، تکیه بر حمایت آمریکا و اعتماد به وعده‌های اسرائیل ادامه پیدا کند، نه به ثبات ختم خواهد شد و نه به امنیت؛ بلکه تنها بحران‌های عمیق‌تری برای منطقه به همراه خواهد آورد. کشورهای عربی اکنون، در نگاه ترامپ، تنها بازیچه‌ای برای تحقق اهداف آمریکا هستند و شاید وقت آن رسیده باشد که این کشورها استقلال واقعی خود را برای اولین بار به نمایش بگذارند و مسیری را که بر پایه خیانت به آرمان فلسطین و باج دادن برای کسب توهم امنیت بوده است، رها کنند.

دفاع از وطن با مدیریت مصرف انرژی

Khamenei.ir — Sun, 24 May 2026 23:04:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و هفتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید سهیل کیارش، دانش‌آموخته پزشکی دانشگاه شاهد که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و هفت

سرمقاله

دفاع از وطن با مدیریت مصرف انرژی

جنگ تحمیلی سوم در شرایطی آغاز شد که ایالات متحده گمان می‌کرد خیلی زود پیروز میدان نبرد خواهد بود و دوره‌ی سکوت صحنه‌ی نبرد نظامی نیز در شرایطی آغاز شد که اساساً ایران تقاضای آتش‌بس نکرده بود، چهل روز مواضع دشمن مورد تهاجم موشک‌ها و پهپادهای ایرانی قرار گرفت و از ابزار تنگه‌ی هرمز به‌مثابه سلاح اقتصادی استفاده شد.

امروز آمریکا عملاً در بن‌بستی پرهزینه گرفتار شده است. رسیدن به توافق با ایران، مستلزم امتیاز دادن و پذیرش نوعی شکست است و گویا فعلاً آمریکا قصد ندارد آن را بپذیرد؛ چون این به‌معنای شکست در برابر چین، روسیه و حتی اتّحادیه‌ی اروپا نیز هست. از دیگر سو آغاز نبرد نظامی تمام‌عیار نیز برای آمریکا پرهزینه است؛ چون چنین نبردی منجر به جهش نرخ بهره و تورم در آمریکا می‌شود که برای اقتصاد این کشور بسیار مخرب است.

این، بن‌بست باعث شده است که حتی در سفر ترامپ به چین، طرف چینی با اعتماد به نفس بالا و حتی لحن تهدیدآمیز با او برخورد کند، زیرا می‌داند ترامپ در پرونده ایران و تنگه هرمز در یک «جنگ بی‌پایان» (Endless War) گرفتار شده است.

بحران تنگه هرمز بار مالی بدهی‌های دولت‌های غربی را به صورت تصاعدی افزایش داده است. اخلال در صادرات انرژی از تنگه‌ی هرمز عملاً منجر به افزایش قیمت بنزین، برق، هزینه‌های سکونت (وام مسکن) و مواد غذایی در غرب -به‌ویژه آمریکا- شده است. این فشار معیشتی می‌تواند عامل اصلی شکست‌ سیاسی دولت‌ ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس آمریکا و همچنین شکست حزب کارگر در انگلیس باشد.

یکی از مهم‌ترین ابزارهای فشار ایران، اثرگذاری بر نرخ اوراق قرضه ۱۰ ساله آمریکا است. ترامپ نسبت به نوسانات این بازار بسیار حساس است؛ به طوری که هرگاه نرخ این اوراق از مرز ۴.۶ درصد عبور کرده، او ناچار به عقب‌نشینی نظامی یا اعلام آتش‌بس شده است. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، آغاز دوباره حمله نظامی می‌تواند با جهش نرخ اوراق قرضه، آسیب جدی به اقتصاد آمریکا وارد کند. بنابراین از یک سو این کشور با محدودیت‌های جدّی در ورود به نبرد نظامی مواجه است و از دیگر سو، نمی‌خواهد طی یک توافق به ایران امتیاز بدهد.

در چنین شرایطی، دشمن به فشارهای اقتصادی -به‌ویژه از طریق محاصره‌ی دریایی- با هدف در هم شکستن تاب‌آوری ایرانیان چشم دوخته است. پیش‌تر نیز در میانه‌ی جنگ آسیب‌هایی به زیرساخت‌های اقتصادی ایران -مثلاً در حوزه‌های گاز و بنزین- وارد کرده بود. اگر چه پاسخ بازدارنده‌ی ایران، منجر به توقف دشمن در آسیب‌زدن بیشتر به زیرساخت‌های کشور شد. واقعیت این است که نبرد به ایستگاه تاب‌‌آوری رسیده است و پیروز میدان، آن طرفی است که یک روز بیشتر مقاومت کند. روزی که ایران در این نبرد پیروز شود، عملاً بسیاری از تحریم‌های اقتصادی خنثی و دوران رونق و پیشرفت اقتصادی آغاز می‌شود.

هر یک روز که می‌گذرد، فشار بر اقتصاد آمریکا و متحدانش بیشتر می‌شود. پیروزی از مسیر تاب‌آوری برای ایران به‌مراتب دست‌یافتنی‌تر است. تاب‌آوری به معنای تحمل منفعلانه نیست، بلکه نیازمند یک منطق کلی برای اداره کشور در شرایط محاصره است. مردم مبعوث همان‌طور که در بیش از ۸۰ روز خیابان را تنها نگذاشتند، می‌توانند از طریق صرفه‌جویی در مصرف گاز، برق و بنزین مبارزه با دشمنان ایران را ادامه دهند و پیش ببرند. اگر در سال جاری به‌طور متوسط هر راننده ده درصد در مصرف بنزین صرفه‌جویی کند، مسئله‌ی بنزین حل خواهد شد. همچنین تنظیم دمای اتاق روی ۲۵ درجه‌ی سانتیگراد‌ می‌تواند به‌میزان قابل توجهی ناترازی برق را کاهش دهد.

البته افزایش تاب‌آوری اقتصادی، فقط وظیفه‌ی مردم نیست. دولت نیز باید با گسترش همکاری‌های اقتصادی با کشورهای اوراسیا (به‌ویژه چین و روسیه)، عملاً تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی را خنثی کند. نتیجه آنکه تاب‌آوری در این مرحله از نبرد به معنای خرید زمان از طریق مدیریت دقیق منابع داخلی و وارد آوردن فشارهای اقتصادی خردکننده به طرف مقابل است تا زمانی که محدودیت‌های سیاسی و مالی، ایالات متحده را ناچار به عقب‌نشینی کند. در این چارچوب، ایران به پیروزی بسیار نزدیک است.

خرمشهر، نسخه پیروزی

Khamenei.ir — Sat, 23 May 2026 23:26:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و ششمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید سعید جلالی، کارمند اداره برق شهرستان کاشان که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و شش

سرمقاله

خرمشهر، نسخه پیروزی

سوم خرداد، فقط یک مناسبت در تقویم نیست، یک نقطه عطف تاریخی است که نشان داد در معادلات سخت و پیچیده‌ی جنگ، آنچه سرنوشت ملّت‌ها را تعیین می‌کند، نه برتری تسلیحاتی، بلکه «ایستادگی مدبرانه» و «مقاومت آگاهانه» است.

خرمشهر، در سوم خرداد سال ۱۳۶۱، صرفاً از اشغال آزاد نشد، بلکه یک حقیقت بزرگ تاریخی در آن روز تثبیت شد: مقاومت جواب می‌دهد.

قائد شهید امّت، در سال ۱۳۹۸ جمله‌ای را بیان کردند که عصاره‌ تجربه‌ چند دهه مقاومت ملّت ایران بود. ایشان فرمودند:
«تجربه‌ی ما در جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که مقاومت در مقابل دشمن جواب می‌دهد؛ هر جا ما مقاومت کردیم جواب گرفتیم؛ در دفاع مقدّس، در بخش‌های گوناگون، در تحریکات امنیّتی که علیه ما میکردند.» این جمله حاصل ده‌ها سال تجربه‌ میدانی، نبرد، تحریم، تهدید و ایستادگی ملّت ایران بود. سخنی که ریشه در گذشته داشت و همزمان، افق آینده را نیز ترسیم می‌کرد.

وقتی به این فرمایش نگاه می‌کنیم، درمی‌یابیم که این تحلیل، برخاسته از تجربه‌های عینی دفاع مقدس هشت‌ساله و همچنین نگاهی تجربه‌آمیز به آینده و تحولات پیش‌رو بود، تحولاتی که در جنگ ۴۰ روزه اخیر نمود پیدا کرد. رهبر شهید انقلاب، مقاومت را نه یک مفهوم انتزاعی، بلکه یک فرمول آزموده‌ شده می‌دانستند، فرمولی که ملّت ایران بارها آن را در میدان امتحان کرده و نتیجه گرفته بود.

اگر بخواهیم این فرمایش را تجزیه و تحلیل کنیم، به یک گزاره‌ی قطعی و اثبات‌شده می‌رسیم: مقاومت و ایستادگیِ مدبرانه، جواب می‌دهد. دلیل این مسئله نیز روشن است؛ تجربه‌های تاریخی.

عینی‌ترین و بارزترین مصداق این گزاره را می‌توان در آزادسازی خرمشهر مشاهده کرد. شهری که در آغاز جنگ تحمیلی، پس از مقاومت جانانه مردم و رزمندگان، به اشغال ارتش بعث عراق درآمد و ۵۷۸ روز در اشغال باقی ماند. در آن روزها، بسیاری تصور می‌کردند که بازپس‌گیری خرمشهر تقریباً غیرممکن است. ارتش بعث با حمایت گسترده قدرت‌های جهانی، خطوط دفاعی سنگینی ایجاد کرده بود. تا پیش از سوم خرداد ۱۳۶۱، کمتر کسی باور داشت روزی فرا برسد که خرمشهر دوباره به آغوش ایران بازگردد.

اما در همان روزهایی که فضای عمومی مملو از تردید بود، مردانی بودند که به وعده الهی و توان ملّت ایران ایمان داشتند. یکی از برجسته‌ترین این چهره‌ها، شهید حسن باقری بود. فرمانده‌ای جوان، اما دارای نگاهی عمیق و راهبردی به جنگ. حسن باقری با تمام وجود باور داشت که می‌توان با دشمن جنگید، می‌توان شهرهای اشغال‌ شده را بازپس گرفت و می‌توان ارتش متجاوز را شکست داد. او جنگ را صرفاً در تجهیزات و امکانات خلاصه نمی‌کرد، بلکه عنصر ایمان، ابتکار، شناخت میدان و مقاومت را تعیین‌ کننده می‌دانست. آزادسازی خرمشهر، حاصل همین نگاه بود، نگاه مبتنی بر مقاومت مدبرانه.

عملیات بیت‌المقدس، شاهکاری از طراحی عملیاتی، هماهنگی، شجاعت و توکل بود. حسن باقری و دیگر فرماندهان با وجود کمبود امکانات، توانستند معادلات جنگ را تغییر دهند و آنچه خرمشهر را آزاد کرد، اتکا به خدا، ایمان به پیروزی، شناخت دقیق دشمن و ایستادگی هوشمندانه بود.

خرمشهر، نماد یک حقیقت شد، اینکه اگر ملّتی تصمیم بگیرد بایستد، حتی پیچیده‌ترین محاسبات دشمن نیز فرو می‌ریزد. به همین دلیل بود که امام خمینی رحمه‌الله پس از آزادسازی خرمشهر فرمودند: «خرمشهر را خدا آزاد کرد.» این جمله، بیانگر همان حقیقتی بود که بعدها رهبر شهید انقلاب نیز بر آن تأکید کردند؛ مقاومت، وقتی با تدبیر، ایمان و اتکا به ظرفیت ملّت همراه شود، نتیجه می‌دهد.

امروز، پس از گذشت ۴۴ سال از آن حماسه بزرگ، ملّت ایران روزهایی را پشت سر گذاشت که بار دیگر این حقیقت را ملموس کرد. جنگ جاری نشان داد که منطق مقاومت، نه‌ تنها متعلق به دهه شصت نیست، بلکه همچنان یک حقیقت زنده و کارآمد است. در این نبرد، ایران در جنگی تمام‌عیار، در برابر دشمن آمریکایی-صهیونی قرار گرفت که می‌‌خواستند در مدت کوتاهی، با براندازی جمهوری اسلامی به تجزیه ایران برسند. با این حال، آنچه در میدان دیده شد، تکرار همان تجربه تاریخی بود: ایستادگی مدبرانه، معادلات دشمن را بر هم زد.

ملّت ایران در این نبرد، نه‌ تنها توانست ۴۰ روز در برابر شدیدترین حملات مقاومت کند، بلکه ضرباتی سهمگین به منافع و محاسبات آمریکا و اسرائیل وارد شد. ضرباتی که بسیاری از تحلیلگران، آن را بی‌سابقه‌ترین سطح آسیب‌پذیری آمریکا پس از جنگ جهانی دوم توصیف می‌کنند.

اگر بخواهیم میان آزادسازی خرمشهر و جنگ ۴۰ روزه اخیر یک مشابهت اساسی پیدا کنیم، باید به همان فصل مشترکی برسیم که رهبر شهید انقلاب بر آن تاکید داشتند: مقاومت جواب می‌دهد. در خرمشهر، دشمن تصور می‌کرد اشغال دائمی ممکن است، اما مقاومت، معادله را تغییر داد. در جنگ ۴۰ روزه نیز دشمن تصور می‌کرد می‌تواند ایران را تجزیه کند، اما باز هم ایستادگی، نتیجه را تغییر داد.

به همین دلیل، سوم خرداد، یادآور یک پیروزی صرفاً نظامی نیست، بلکه یادآور یک منطق تاریخی است. منطقی که می‌گوید ملّت‌هایی که تسلیم اراده دشمن نمی‌شوند، در نهایت می‌توانند مسیر تاریخ را تغییر دهند.

خرمشهر، سند زنده حقیقتی است که رهبر شهید انقلاب، آن را در قالب یک جمله خلاصه کردند: «هر جا مقاومت کردیم، جواب گرفتیم.»

آرمان‌گرای واقع‌بین

Khamenei.ir — Sat, 23 May 2026 23:10:00 +0430

تلاش شهید خرازی معطوف به ارائه‌ی راهبردها بود؛ یعنی ایشان صاحب یک تفکّر راهبردی بود و خیلی تلاش می‌کرد که بهترین و مهم‌ترین توصیه‌ها در کوتاه‌ترین حدّ ممکن ارائه بشود، امّا تأثیرگذاری هم داشته باشد.
همزمان با چهلمین روز شهادت شهید دکتر سیّدکمال خرازی رئیس شورای راهبردی روابط خارجی و وزیر سابق امورخارجه جمهوری اسلامی ایران در جریان دفاع مقدّس سوم، رسانه KHAMENEI.IR در گفت‌وگویی با دکتر سیّدجلال دهقانی فیروزآبادی استاد روابط بین‌الملل و دبیر شورای راهبردی روابط خارجی به روایت ویژگی‌های تخصصی شهید عزیز، سیّدکمال خرازی می‌پردازد.

ما امروز اینجا هستیم تا درباره‌ی شخصیّت شهید سیّدکمال خرّازی و ابعاد مختلف شخصیّتی ایشان صحبت کنیم. پس از شهادت آقای خرّازی، رهبر معظّم انقلاب در پیامی از ایشان به عنوان شخصیّتی برجسته در عرصه‌ی علم و فرهنگ و سیاست خارجی نام بردند و یاد کردند. به عنوان سؤال اوّل، بفرمایید که ایشان در عرصه‌ی عمل چطوری توانستند این حوزه‌های مختلف را به هم پیوند بزنند؟
بسم الله الرّحمن الرّحیم. تشکّر می‌کنم از شما که فرصتی ایجاد کردید تا درباره‌ی شخصیّت شهید بزرگوار، شهید خرّازی (رحمة الله علیه) که مظلومانه به شهادت رسیدند، صحبت کنیم. امیدوارم بتوانیم حقّ مطلب را اداء کنیم؛ چون واقعاً همه‌ی شهدا بر گردن ما حق دارند و خیلی سخت است که ما بتوانیم آن حقّ حدّاقلّی را هم اداء کنیم و مورد رضای خداوند متعال هم باشد. درود می‌فرستیم به ارواح طیّبه‌ی همه‌ی این شهدا، امام شهدا و ان‌شاءالله هر‌چه خیر است برای کشور مقدّر بشود و ما این پیچ تاریخی را بتوانیم با سلامت و سرافرازی طی کنیم.

به نظرم شهید خرّازی یکی از شخصیّت‌های نادر در تاریخ انقلاب اسلامی است و تازه وقتی شهدا می‌روند، ما می‌فهمیم که واقعاً جایشان چقدر خالی است. اوّلاً بین علم و فرهنگ و سیاست خارجی یک پیوستگی ذاتی وجود دارد؛ یعنی سیاست خارجی، هم یک امر علمی است، هم یک امر فرهنگی است که حالا خیلی‌ها معتقدند فرهنگ اصلاً مبنای سیاست است. دوّماً اینکه هر یک از این‌ها، به‌خصوص در نسبت با سیاست خارجی، یک توانایی‌های مضاعفی را به ما یا به صاحب آن علم می‌بخشد که به نظر من، مهم‌ترینِ آن بینش علمی و ژرف‌اندیشی علمی در سیاست خارجی است. یک عالمی که در حوزه‌ی سیاست خارجی فعّالیّت می‌کند، عمیق‌تر به پدیده‌ها نگاه می‌کند و علمی‌تر به سیاست خارجی نگاه می‌کند؛ چون سیاست خارجی و روابط بین‌الملل، همان‌طور که گفتم، خودش یک علم است و شناخت ویژگی‌های کشور و شناخت نظام بین‌الملل، نیازمند یک نوع فعّالیّت علمی است. البتّه تخصّص آقای دکتر خرّازی در حوزه‌ی علوم شناختی بود که باز عرض می‌کنم بسیار نسبت وثیقی دارد با سیاست خارجی و اساساً با سیاست. بنابراین، مشی آقای دکتر خرّازی بر اساس سیاست خارجی علم‌بنیان بود. من از نزدیک شاهد بودم که در نظر ایشان چقدر مهم بود که کار علمی باشد، عمیق باشد، دقیق باشد و ما کاملاً می‌دیدیم همان‌طور که در رشته‌ی تخصّصی‌شان بسیار دقیق و پُرکار بودند، در سیاست خارجی هم تلاششان این بود که آن را رعایت بکنند.

از نظر تأثیر فرهنگ بر سیاست خارجی هم عرض کردم که بعضی معتقدند فرهنگ مبنای سیاست است؛ چون خود سیاست خارجی و هر‌چه به انسان مربوط می‌شود، یک امر فرهنگی است. شهید خرّازی یک سیاستمدار اخلاق‌گرا بود و در سیاست خارجی و به طور کلّی در سیاست، بسیار به اخلاق عنایت داشت. شما اگر پیام‌هایی را که شخصیّت‌ها به مناسبت شهادت آقای دکتر خرّازی صادر کردند نگاه کنید، به نظرم این موضوع در همه‌ی آن پیام‌ها هست که شهید خرّازی شخصیّتی اخلاق‌مدار و متخلّق بود. بنابراین، یک سیاست خارجی مبتنی بر رعایت موازین اخلاقی را ما در ایشان می‌دیدیم.

در سیاست خارجی، ایشان بر روی قدرت نرم و به طور کلّی بر روی نقش رسانه و دیپلماسی رسانه‌ای بسیار حسّاس بودند. خب بخشی از این برمی‌گردد به رشته‌ی تخصّصی ایشان که ناشی از فرهنگ است، بخشی هم مربوط به آن تجربه‌ی ممتدّی است که ایشان در امر تدریس و فعّالیّت در سیاست خارجی داشتند، در زمان جنگ هم که رئیس ستاد تبلیغات جنگ بودند که باز یک امر فرهنگی و علمی است. بنابراین، این‌ها باعث شده بود که ایشان یک سیاستمدار عالم متخلّق و عمیق باشد.

فرمودید که ایشان در حوزه‌ی علوم نوین شناختی فعّالیّت داشتند و خیلی جدّی به این مسئله نگاه می‌کردند. لطفاً یک مقدار جزئی‌تر برایمان بگویید که این حوزه چه نسبتی با نگاه ایشان به قدرت و تأثیرگذاری در مجامع بین‌المللی داشت.
بدون تردید، بین قدرت و علوم شناختی رابطه‌ی مستقیم وجود دارد. شما اگر نگاه کنید به رایج‌ترین تعریفی که از قدرت در سیاست به طور کلّی و سیاست خارجی هست، می‌گویند قدرت یک امر روانی است، یک رابطه‌ی روانی است بین دو طرف. حالا «دو طرف» می‌تواند دو کشور باشد که یکی قادر است از طریق تأثیرگذاری بر ذهن و فکر طرف مقابل، به خواسته‌هایش شکل بدهد. پس قدرت اساساً یک امر روانی است، یک امر شناختی است و کاملاً نسبت پیدا می‌کند با ذهن و فکر. بنابراین، کسی که خودش استاد علوم شناختی است، کاملاً به صورت ملموس حس می‌کند قدرت یعنی چه؛ حالا می‌تواند در روابط شخصی باشد یا در روابط بین‌الملل باشد. بنابراین، قطعاً‌ اوّلین چیزی که در سیاست توجّه یک متخصّص علوم شناختی را جلب می‌کند این است که سیاست هم مربوط می‌شود به حوزه‌ی شناخت انسان و فکر و ذهن انسان که حائز اهمّیّت است.

اگر بخواهیم خاص‌تر بحث بکنیم، امروزه ما بسیار می‌شنویم که می‌گویند «جنگ شناختی» یا «جنگ روانی». خب «جنگ شناختی» یعنی جنگی که میدان جنگ، اذهان و افکار است که آن هم مثلاً موضوع مطالعه‌ی علوم شناختی است. «جنگ روانی» هم یعنی شما باید روان طرف مقابل را بشناسی و بر آن تأثیر بگذاری. بنابراین، به نظرم این مسئله بسیار حائز اهمّیّت است. حالا وقتی شما متخصّص علوم شناختی هستید، طبیعتاً نظریّه‌هایی که مربوط می‌شود به سیاست و روان‌شناسی، آنجا بیشتر مورد استفاده است. اتّفاقاً یکی از دروس تخصّصی‌ای هم که این شهید بزرگوار تدریس می‌کردند، همین روان‌شناسی سیاسی بود. ما در روابط بین‌الملل و در سیاست خارجی، اصلاً یک رهیافتی داریم به نام «رهیافت شناختی» که دقیقاً از همان علوم شناختی آمده؛ یعنی تمرکز روی این است که سیاست خارجی یک امر شناختی است.

اینکه یک تصمیم‌گیرنده چگونه تصمیم می‌گیرد و فرایند تصمیم‌گیری‌اش چگونه است، در این زمینه مدل‌ها و الگوهای تصمیم‌گیری مختلفی داریم که یکی شناختی است که آنجا تأکید بیشتر روی ویژگی‌های شخصیّتی انسان به طور کلّی و یک تصمیم‌گیرنده‌‌ی خاص است و اساساً هم بعضی در این دیدگاه، سیاست خارجی را بر حسب تصمیم‌گیری فردی و شخصی تعریف می‌کنند. خب اینجا هم کسی که خودش متخصّص علوم شناختی است، اوّلاً احاطه و اشراف دارد بر تصمیم‌گیری در حوزه‌ی سیاست و سیاست خارجی، دوّماً طرف مقابل را هم به‌خوبی می‌تواند بشناسد. ما باید بفهمیم این کسی که الان داریم با او مذاکره می‌کنیم، با او رابطه داریم، با او تعامل داریم، این چه نوع شخصیّتی دارد. گاهی هم حالا در یک سطح بالاتر، می‌شود روان‌شناسی اجتماعی و روان‌شناسی ملّی کشورها که به‌خصوص الان که هوش مصنوعی آمده، این‌ها بیشتر مورد توجّه قرار دارد؛ چون نیاز به داده‌های کلان است که ما الان می‌توانیم استخراج کنیم.

بنابراین، این تخصّص ایشان به نظر من کاملاً تأثیر مثبتی داشت بر چگونگی مدیریّت و نگاه ایشان به سیاست خارجی و قطعاً یکی از عوامل موفّقیّت ایشان هم همین بود.

آقای دکتر! شما سال‌ها با ایشان همکاری داشتید؛ اگر بخواهید از میراث فکری ایشان در حوزه‌ی سیاست خارجی صحبت کنید، به نظرتان چه مؤلّفه‌هایی را می‌توانید در نظر بگیرید؟ چه در حوزه‌ی نظری روابط بین‌الملل، چه در حوزه‌ی عملی.
حالا امروزی‌ها می‌گویند گفتمان شهید خرّازی یا مکتب و میراث فکری‌اش. به نظر من، شهید خرّازی یک آرمان‌گرای واقع‌بین بود. با توجّه به زندگی شخصی و شخصیّتی هم که ایشان داشت، حدّاقل از نظر من قابل انتظار بود که یک چنین شخصیّتی واجد یک چنین فکر و اندیشه‌ای باشد؛ چرا؟ چون من بارها گفته‌ام و نوشته‌ام که اساساً گفتمان انقلاب اسلامی و گفتمان سیاست خارجی امامین انقلاب، آرمان‌گراییِ واقع‌بینانه است.

باز یکی از ویژگی‌های دیگر شهید خرّازی این بود که آنچه برایش مهم بود، اصل جمهوری اسلامی بود، منافع و مصالح جمهوری اسلامی ایران بود. بنابراین، آن آرمان‌ها را باور داشت و در سیاست خارجی هم آن‌ها را پیگیری می‌کرد، منتها بر اساس واقعیّت‌های موجود. بعضی‌ها آرمان‌گرا هستند، ولی آرمان‌گرایی را فارغ از واقعیّت‌ها پیگیری می‌کنند. رهبر شهید انقلاب اسلامی این‌طور می‌فرمودند که گفتمان انقلاب اسلامی، آرمان‌گراییِ واقع‌بینانه است و آرمان‌گرایی بدون واقع‌بینی، تخیّل و توهّم است. این خیلی مهم است؛ یعنی کسی که خودش پرچم‌دار آرمان‌گرایی است، یک چنین سخنی می‌فرماید. بنابراین، به نظرم اگر ما بخواهیم میراث فکری دکتر خرّازی را مفهوم‌بندی کنیم، من می‌گویم آرمان‌گرایی واقع‌بین یا عمل‌گرایی آرمان‌نگر؛ فرق نمی‌کند.

حالا مؤلّفه‌هایش چیست؟ عدالت‌طلبی، استقلال‌خواهی، عزّت‌طلبی، اخلاق‌مداری -که این‌ها بیشتر می‌رود در حوزه‌ی آرمان‌گرایی و به نوعی آرمان‌های انقلاب اسلامی هم هست- ولی در کنار این‌ها، آن واقع‌بینی، تعقّل، تدبّر، و توجّه به مصالح و منافع ملّی هم بسیار حائز اهمّیّت است. در یک چنین گفتمانی یا تفکّری ما باید توجّه داشته باشیم که این‌ها جدایی‌ناپذیرند؛ یعنی ما نمی‌توانیم بگوییم یک سری از این‌ها مربوط می‌شود به آرمان‌گرایی، یک سری از این‌ها هم مربوط می‌شود به واقع‌بینی؛ نه، همه‌ی این‌ها با هم یک مفهوم و مقوله‌ی واحد است.

در پیام‌هایی هم که به مناسبت شهادت ایشان صادر شده بود، تقریباً در این موضوع اشتراک وجود داشت که ایشان انسانی اهل تدبّر، تعقّل، عزّت و استقلال بودند. من تقریباً هیچ ملاقات خارجی‌ای ندیدم که ایشان داشته باشد و روی استقلال ایران، جمهوری اسلامی ایران و عزّت ایران تأکید نکنند.

شهید خرّازی در مواجهه با بحران‌ها و فشارهای بین‌المللی چه رویکردی داشتند و نقششان در سیاست خارجی ما تا چه حد تعیین‌کننده بود؟
من این‌طور می‌فهمم که مواجهه‌ی آقای دکتر خرّازی، با آن ابعاد شخصیّتی‌ای که توضیح دادم، رویکرد مدیریّت بحران بود نه مقابله با بحران. شما آن وقتی هم که می‌خواهی با بحران مقابله کنی، اوّل باید بحران را مدیریّت کنی؛ آن‌وقت، بخشی از مدیریّت می‌شود مقابله با بحران. این به چه معنا است؟ یعنی ما تلاش کنیم که راه‌حل ارائه بدهیم که این بحران را چه‌جوری می‌شود حل کرد، نه‌اینکه این بحران را چه‌جوری می‌شود از سر گذراند یا نادیده گرفت. و باز در بحث‌هایی که وجود داشت و گزارش‌هایی که تنظیم می‌شد، ایشان بسیار تأکید داشتند که راهبرد چیست، راهکار چیست، الان راه‌حلّ ما چیست، راهکارمان چیست؛ در واقع، مدیریّت راهبردی بحران، نه مسکّن برای بحران. بحران وقتی حل می‌شود که ما راه‌حلّ ریشه‌ای برایش داشته باشیم و راه‌حلّی بلندمدّت را در نظر بگیریم؛ خب این می‌شود تفکّر راهبردی.

به نظر من، یکی از ویژگی‌های شهید خرّازی این بود که واجد تفکّر راهبردی بود. به نظرم ما این را در کشور کم داریم و شاید یکی از نقصان‌های ما این است که ما صاحبان اندیشه‌‌ی راهبردی و تفکّر راهبردی را کم داریم؛ یعنی کسانی که آینده‌نگر باشند و یک بازه‌ی بلندمدّتی را مدّ نظر داشته باشند. شما امروز اگر یک مسکّن به بحران بدهی، فردا مجدّداً عود می‌کند. لذا من فکر می‌کنم این پرداختن به ریشه‌ها و علل بحران -نه به معلول‌ها- خیلی مهم است. من در جلسات، شاهد این دوراندیشی، حزم‌اندیشی و مقاومت فعّال و سازنده از سوی ایشان در مواجهه‌ی با بحران‌های بین‌المللی بودم. گاهی وقت‌ها در مواجهه‌ی با واقعیّت‌های تلخ -که فشارهای بین‌المللی هم یک واقعیّت است- آسان‌ترین راه، پذیرش آن نیست؛ بله، موانع وجود دارد، امّا ما باید برویم راه‌حل پیدا کنیم ببینیم چگونه می‌شود از این موانع گذشت، نه‌اینکه تسلیم آن واقعیّت بشویم. من همیشه به دانشجوها می‌گویم مثلاً ما در یک مسیری با یک هدفی داریم مسافرت می‌کنیم، می‌رسیم به یک جایی که یک قلوه‌سنگی افتاده و راه بسته شده؛ خب یک راه این است که برگردیم و چون راه بسته شده، از رفتن به مقصد صرف‌نظر کنیم؛ امّا یک راه دیگر این است که ببینیم می‌شود دُور زد و راه دیگری هست یا نه. طبیعتاً این یک بحران است؛ خب ما باید ببینیم چگونه می‌توانیم برای این بحران و این فشار، راه‌حل پیدا بکنیم.

بنابراین، نقش شهید خرّازی بیشتر راهبردپردازی بود. ایشان صاحب تفکّر راهبردی بود و در مشورت‌دهی به تصمیم‌گیرندگان سطح عالی، نقش مهمّی داشت. اساساً شورای راهبردی روابط خارجی یک نسخه گزارش می‌دهد، آن هم برای مقام معظّم رهبری است. بنابراین، چنین فردی در مقام مشاوره بسیار تأثیرگذار است. اینکه شما در بالاترین سطح تصمیم‌گیری نظام، تجویزی ارائه بدهی، مشاوره‌ای یا توضیحی داشته باشی، به نظر من بسیار مهم است.

یک وجه دیگری که به نظرم تعیین‌کننده بود، اجماع‌سازی داخلی است که این هم مقوله‌ی بسیار مهمّی است. من بارها گفته‌ام که اگر نگوییم بیش از پنجاه درصد سیاست خارجی، باید بگوییم حدّاقل پنجاه درصد سیاست خارجی مربوط می‌شود به داخل؛ یعنی ما وقتی سیاست خارجی موفّقی در خارج داریم که در داخل، یک وحدت گفتمانی و یک اجماعی داشته باشیم و با یک زبان صحبت کنیم، با یک دست عمل کنیم. یکی از ویژگی‌های شهید خرّازی این توان اجماع‌سازی بود. دلیلش هم این اعتباری بود که همه برای ایشان قائل بودند، چون در عمل یک شخصیّت فراجناحی بود؛ یعنی به جناح خاصّی غیر از منافع ملّی ایران و جمهوری اسلامی ایران نمی‌اندیشید.

شهید خرّازی در سطح بین‌المللی هم یک شخصیّت دارای اعتبار و مورد اعتماد بود که شما یک نمونه‌اش را مثلاً در پیام نخست‌وزیر مالزی دیدید. معمولاً این‌گونه شخصیّت‌ها در سیاست خارجی همه‌ی کشورها هستند؛ مثلاً افرادی مثل برژینسکی و کیسینجر -البتّه شأن آقای شهید خرّازی اجلّ از این‌ها است- در سیاستِ عملی نیستند، ولی اصطلاحاً می‌گویند جزو دولت نهانند. پس ایشان یک شخصیّتی بود که در صحنه‌ی بین‌المللی هم مورد احترام و دارای اعتبار بود.

آقای دکتر! شما به عنوان دبیر شورای راهبردی روابط خارجی، ارتباط نزدیکی با شهید خرّازی داشتید؛ به نظرتان مهم‌ترین ویژگی شخصیّتی ایشان چه چیزی بود؟
خیلی سخت است که ما شخصیّت دکتر خرّازی را در یک ویژگی خلاصه کنیم. به نظر من، شهید خرّازی یک شخصیّت جامع‌الاطراف و ذوابعادی بودند. حالا مثلاً سه ویژگی ایشان را ما در حوزه‌ی علم و فرهنگ و سیاست خارجی بیان کردیم، ولی شخصیّت ایشان فراتر از این‌ها است. به نظرم چند ویژگی را درباره‌ی ایشان می‌شود ذکر کرد: مثلاً اخلاق‌مداری، متخلّق بودن، متعبّد بودن، مؤمن بودن، ولایت‌مداری، ولایت‌پذیری و اطاعت‌پذیری. من شاهد بودم که ایشان چه اعتماد و تبعیّتی از رهبر شهید انقلاب داشتند. خب همه‌ی ما گاهی به زبان می‌گوییم، ولی باید ببینیم در عمل چقدر تبعیّت می‌کنیم؛ به‌خصوص اگر امر دایر بشود بین منافع خودمان و پذیرش یک امری، آنجا مشخّص می‌شود که ما چقدر تبعیّت داریم یا اینکه چقدر اعتقاد داریم. شهید خرّازی واقعاً‌ اعتماد و اعتقاد عجیبی به رهبر شهید انقلاب داشتند که البتّه یک بخشی از این هم طبعاً ناشی از آن سالیان درازی بود که ایشان با مقام معظّم رهبری در ارتباط بودند.

علاوه بر آن ویژگی‌ها، ژرف‌اندیشی، خلّاقیّت، نظم در کار، پُرکاری، دقّت و وسواس علمی هم از جمله‌ی ویژگی‌های شهید خرّازی بود؛ یعنی ایشان واقعاً‌ وسواس عجیبی در دقّت علمی و مستند بودن حرف‌ها داشتند. یا مدیریّت علمی؛ یعنی اگر هم قرار بود توصیه‌ای صورت بگیرد، واقعاً بر اساس تحقیق و مطالعه بود. بنابراین، مجموع این ویژگی‌ها به نظرم از ایشان یک شخصیّت برجسته‌ای ساخته بود.

شما به رابطه‌ی ایشان با رهبر شهید انقلاب اشاره کردید؛ لطفاً یک مقدار بیشتر در‌این‌باره صحبت کنید. شما این رابطه را در سطح کلان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
ایشان همیشه تأکید می‌کردند که ما وقتی می‌خواهیم یک گزارشی بدهیم، یک مشورتی بدهیم، با توجّه به اینکه مقام معظّم رهبری خودشان اِشراف کامل دارند بر همه‌ی امور، این گزارش یا مشورت واقعاً باید در سطح راهبردی باشد و بسیار وسواس داشتند که حتماً این گزارش مورد توجّه امام شهید قرار بگیرد. اینکه عرض کردم وسواس علمی داشتند، همین مسئله موجب می‌شد که واقعاً خیلی طول بکشد تا یک گزارشی برود برای حضرت آقا. لذا رهبر شهید انقلاب هم به ایشان خیلی اعتماد داشتند و به نظرم اعتماد متقابلی بین ایشان وجود داشت که جالب توجّه بود.

همان‌طور که اشاره کردم، تلاش ایشان معطوف به ارائه‌ی راهبردها بود؛ یعنی ایشان صاحب یک تفکّر راهبردی بودند و خیلی تلاش می‌کردند که بهترین و مهم‌ترین توصیه‌ها در کوتاه‌ترین حدّ ممکن ارائه بشود، امّا تأثیرگذاری هم داشته باشد. به‌هر‌حال، نقش ایشان مشورت دادن به بالاترین مقام تصمیم‌گیرنده در سیاست خارجی ما بود که طبق قانون اساسی، سیاست‌های کلّی نظام را ترسیم می‌کند. خب با توجّه به کمیسیون‌هایی هم که شورای راهبردی روابط خارجی دارد -کمیسیون دفاعی، امنیّتی، سیاسی، اقتصادی، علم و فنّاوری، فرهنگی و رسانه- تحقیقاً همه‌ی حوزه‌های حکمرانی را شامل می‌شود. بی‌تردید، در مقام مشورت‌دهی، ایشان در تدوین سیاست‌های کلّی نظام تأثیر داشت که البتّه تجلّی‌اش بیشتر در جهت‌گیری کلّی و راهبردی سیاست خارجی است، چون اینجا هم شورای راهبردی روابط خارجی است. بنابراین، این رابطه در سطح کلان این‌جوری بود و در جهت‌دهی به سیاست خارجی و سیاست‌های کلان کشور تأثیر داشت؛ یعنی از این نظر، من تردید ندارم.

ضربه بعدی، فرامنطقه‌ای و ویرانگر

Khamenei.ir — Fri, 22 May 2026 23:26:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و پنجمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید مژده زندی‌نسب، دانش‌آموخته دکترای برق دانشگاه امیرکبیر و رئیس گروه فنی برنامه و بودجه توزیع توانیر که به همراه گروهی از نخبگان صنعت برق کشور، در بمباران اداره برق میدان شهدای تهران به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و پنج

سرمقاله

ضربه بعدی، فرامنطقه‌ای و ویرانگر

سپاه پاسداران در بیانیه اخیری که در پاسخ به تهدیدهای دشمن آمریکایی – صهیونی منتشر کرد، این محور ضدایرانی را رسماً تهدید کرد که در صورت تکرار اقدام احمقانه‌شان در حمله به ایران، این مرتبه به پاسخ‌های منطقه‌ای بسنده نکرده و به منافع، دارایی‌ها، ناوگان و هر هدفی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم به آمریکایی‌ها یا صهیونیست‌ها مرتبط باشد، ضربه خواهد زد. تجربه جنگ اخیر و تهور و جسارت نیروهای مسلح ایران، در کنار همراهی دلاورانه جریان‌های مقاومت در منطقه و عملی و اجرایی کردن مفهوم جنگ منطقه‌ای در روی زمین، حالا این تهدید را هم به‌شدت معتبر کرده است.

جمهوری اسلامی ایران در ۴۰ روز درگیری مستقیم با آمریکا و رژیم صهیونی، که البته با حمایت و همراهی برخی رژیم‌های عربی منطقه و بعضی کشورهای ناتو هم همراه بود، هر هدف و جغرافیایی که در منطقه مبدأ اقدامات خصمانه علیه ایران قرار گرفته بود را هدف حملات هجومی خود قرار داد. هر آنچه جزو دارایی‌های مستقیم و غیرمستقیم دشمن محسوب می‌شد، هدف مشروع جمهوری اسلامی ایران بود. ترجمه تهدید اخیر ایران بر بستر اقدامات و تجربه جنگ ۴۰ روزه، یعنی تمام منافع و دارایی‌های دشمن و مرتبط با دشمن، یا هر کشوری که خدمات به دشمن ارائه شد، در ورای دایره منطقه‌ای هم هدف مشروع ایران خواهند بود.

نکته مهم دیگر در این بیانیه، اشاره به این موضع است که ایران برای پنجه در پنجه انداختن با دشمن آمریکایی، از تمام ظرفیت‌های خود بهره نبرد. به عبارت دقیق‌تر، شرایط در جنگ پیشین به گونه‌ای جلو رفت که جمهوری اسلامی ایران اصولاً نیازی به استفاده از دیگر کارت‌های اصلی درگیری ندید. در حالی که دشمن برگ برنده حمله نظامی را خرج کرد، اما ایران بعضی کارت‌های دیگر را، که هر یک از آن‌ها به‌تنهایی می‌توانند نتایج و خسارات ویران‌گر و تبعات دنباله‌داری را برای دشمن به همراه بیاورند، حفظ کرد. برگ‌های برنده‌ای که بعضی از آن‌ها مورد اعتراف تحلیل‌گران غربی و آمریکایی هم قرار گرفته‌اند.

نکته مهم‌تر دیگر آنکه این برگ‌ها محدود به برگ‌هایی نیست که در اختیار جمهوری اسلامی ایران است. جنگ منطقه‌ای اخیر با مشارکت اضلاع مقاومت رقم خورد و منافع، نیروها و دارایی‌های دشمن در مقیاس منطقه‌ای زیر ضربه رفت. همین واقعیت، با محوریت جمهوری اسلامی ایران و با مشارکت سایر رزمندگان مقاومت، می‌تواند به فراتر از مرزهای منطقه هم تعمیم و گسترش پیدا کند. این موضوع آنجایی اهمیت پیدا می‌کند که تهدید نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران و اضلاع مقاومت، صرفاً عبارتی درون یک متن نیست و همه این کنش‌گران مقاومت، تجربیات متعددی در این زمینه در چند دهه اخیر دارند.

جمهوری اسلامی ایران تا این لحظه نیازی به فعال کردن این ظرفیت‌های نظامی و امنیتی در فراتر از منطقه نداشته است. با این حال، این استفاده نکردن قرار نیست یک تضمین دائمی باشد. اگر قرار باشد دشمن دوباره آتش‌افروزی کرده و سطح تنش را افزایش دهد، در این صورت جمهوری اسلامی ایران و فرزندان و علاقه‌مندان انقلابِ بدون مرز اسلامی ایران هم به سراغ فعال کردن سایر ابزارهای تهدید علیه نظام سلطه خواهند رفت. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، در کنار رزمندگان بدون مرز انقلاب اسلامی، در خارج از دایره منطقه هم منافع، دارایی‌ها و نیروهای دشمن را زیر ضربه خواهند برد.

این پرچم بر زمین نمی‌ماند

Khamenei.ir — Thu, 21 May 2026 23:26:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و چهارمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید مهدی رحیمی‌مقدم، دانش‌آموخته مهندسی اپتیک و لیزر دانشگاه صنعتی امیرکبیر که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و چهار

سرمقاله

این پرچم بر زمین نمی‌ماند

«این پرچم بر زمین نمی‌ماند»؛ این نه یک شعار احساسی و زودگذر، که واقعیتی است که بیش از ۸۰ روز است در خیابان‌های ایران جریان دارد.

واقعیتی که در رفتار مردم، در ایستادن‌های طولانی، در دست‌های استوار و در نگاه‌هایی که به سه‌رنگ پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران دوخته شده، خودش را نشان می‌دهد.

اساساً پرچم، عینی‌ترین و بارزترین نماد هویت یک ملّت است. هر کشور، تاریخ، فرهنگ، غرور و خاطرات جمعی خود را در پرچمش خلاصه می‌کند. پرچم فقط چند رنگ کنار هم نیست، نشانه‌ای است از آنچه یک ملّت برایش ایستاده، جنگیده، مقاومت کرده و هزینه داده است. به همین دلیل هم هست که در همه جهان، پرچم‌ها اهمیت دارند و ملّت‌ها نسبت به آن حساس‌اند. اما در ایران، ماجرا ابعاد متفاوت‌تری پیدا دارد. برای ایرانیان، پرچم صرفا یک نماد رسمی نیست، بلکه بخشی از زندگی روزمره و بخشی از احساس ملی آنان است.

در بسیاری از کشورهای دنیا، نهایت بروز وطن‌دوستی مردم شاید نصب پرچم بر سردر خانه‌ها باشد، اما در ایران، مردم با پرچم زندگی می‌کنند.

مردم این سرزمین بارها نشان داده‌اند که پرچم بخشی از هویت و شرافت ملّی‌شان است. همین نگاه هم باعث شد که از نخستین روزهای جنگ آمریکا و رژیم صهیونی علیه ایران، یکی از متفاوت‌ترین و مردمی‌ترین پویش‌های اجتماعی شکل بگیرد، پویشی که شاید در ظاهر ساده باشد، اما در عمق خود حامل معناهای بزرگی است.

ماجرا از مشهد آغاز شد، جایی که جمعی از جوانان، در ابتکاری جالب و متفاوت، تصمیم گرفتند پرچم ایران را به صورت ۲۴ ساعته در دست بگیرند. ایده ساده بود اما تأثیرش عظیم؛ هیچ‌ کس نمی‌خواست این پرچم حتی برای لحظه‌ای روی زمین بماند. خیلی زود این حرکت از مشهد فراتر رفت و به تهران و دیگر شهرها رسید. در تهران، چهارراه ولیعصر به یکی از نمادهای این پویش تبدیل شده است. جایی که مردم روزها و حتی هفته‌ها منتظر می‌مانند تا نوبت‌شان برسد و برای چند دقیقه هم که شده، پرچم ایران را در دست بگیرند.

شاید در نگاه اول، نگه داشتن چند دقیقه‌ای یک پرچم کار بزرگی به نظر نرسد، اما آنچه این حرکت را مهم می‌کند، معنایی است که پشت آن نهفته است. مردمی که داوطلبانه می‌ایستند تا پرچم مقدس کشورشان را نگه دارند، در واقع دارند پیامی روشن مخابره می‌کنند: پرچم ایران بر زمین نخواهد افتاد.

در این میان، صحنه‌هایی هم رقم خورده که این مفهوم را به زیباترین شکل ممکن تصویرسازی می‌کند.

در هفته‌ها و روزهای اخیر، تهران و برخی شهرهای دیگر بارها گرفتار طوفان‌های شدید شده‌اند. طوفان‌هایی که درخت‌ها را از جا کنده، تابلوها را شکسته و حتی به خودروها نیز آسیب رسانده‌اند. طبیعتاً در چنین شرایطی، پرچم‌های برافراشته نیز در معرض سقوط و پاره شدن قرار می‌گیرند. اما درست در همین لحظات، صحنه‌هایی خلق شده که معنای واقعی «این پرچم زمین نمی‌ماند» را آشکار می‌کند.

در میانه طوفان‌های شدید، مردمانی دیده شدند که با تمام توان، میله‌ پرچم را گرفته‌اند تا خم نشود. زنان و مردانی که خیس باران و در مصاف طوفان، همچنان ایستاده‌اند و اجازه نداده‌اند پرچم پایین بیاید.

اگر بپذیریم که در پس هر زشتی، زیبایی‌ای هم وجود دارد، باید گفت در پس این طوفان‌ها نیز تصویری باشکوه از پرچمداری ملّت ایران دیده می‌شود، تصویری از مردمی که حتی در سخت‌ترین شرایط، پرچم خود را رها نمی‌کنند.

شاید راز ماندگاری پویش نگه داشتن ۲۴ ساعته پرچم هم همین باشد؛ اینکه مردم در آن، بی‌تفاوت نیستند و خودشان بخشی از روایت شده‌اند. هر کسی که برای چند دقیقه پرچم را در دست می‌گیرد، انگار سهمی در نگه داشتن ایران پیدا می‌کند. این همان حسی است که باعث شده پویش نگه داشتن ۲۴ ساعته پرچم، از یک حرکت ساده خیابانی فراتر برود و به نمادی از همبستگی ملّی تبدیل شود.

و حالا پس از هفته‌ها، هنوز همان جمله نخست، واقعی‌تر از همیشه به نظر می‌رسد: این پرچم بر زمین نمی‌ماند.

سید شهیدان پرواز اردیبهشت؛ مایه دلگرمی دوستان ایران

Khamenei.ir — Wed, 20 May 2026 23:26:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌ و سومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید سلما و اسرا ذاکری، دو خواهر دبستانی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به دبستان شجره طیبه میناب استان هرمزگان در نهم اسفند به شهادت رسیدند.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی و سه

سرمقاله

سید شهیدان پرواز اردیبهشت؛ مایه دلگرمی دوستان ایران

حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی خامنه‌ای، رهبر انقلاب اسلامی، با صدور پیامی در دومین سالروز شهادت شهید حجت‌الاسلام سیّدابراهیم رئیسی، به تبیین جایگاه آن شهید و همچنین به بیان برخی ویژگی‌های برجسته او و نیز مسئولیت‌های امروز مدیران کشور پرداختند.

نخستین ویژگی برجسته‌ شهید رئیسی که در پیام رهبر انقلاب به آن اشاره شده، مسئولیّت‌پذیری است. از نگاه حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، شهید رئیسی فردی بود که مسئولیت را نه به عنوان جایگاه، بلکه به عنوان تکلیف الهی و اجتماعی می‌دید. این نوع مسئولیت‌پذیری در عمل، به معنای حضور فعال، پیگیری مستمر مسائل و پرهیز از رها کردن کارها در میانه مسیر بود. در واقع، مسئولیت در نگاه او یک بار اخلاقی و دینی بود، نه صرفاً یک موقعیت مدیریتی.

ویژگی دوم، جوان‌گرایی است. رهبر فرزانه انقلاب در پیام خود، به این نکته اشاره می‌کنند که شهید رئیسی به استفاده از نیروهای جوان، باانگیزه و تازه‌نفس در ساختار اجرایی کشور توجه ویژه داشت. این رویکرد نشان‌دهنده باور او به ظرفیت نسل جدید و ضرورت تزریق انرژی و فکر نو در مدیریت کشور بود.

ویژگی سوم شهید رئیسی که رهبر انقلاب به آن اشاره کردند، توجه به عدالت است. عدالت در منظومه فکری جمهوری اسلامی، یکی از بنیادی‌ترین اصول است و رهبر انقلاب در این پیام تأکید می‌کنند که شهید رئیسی به‌صورت جدی این اصل را در تصمیم‌گیری‌ها و سیاست‌گذاری‌ها دنبال می‌کرد. عدالت‌خواهی او صرفاً در سطح شعار باقی نمانده بود، بلکه در تلاش برای اصلاح ساختارها، رسیدگی به مناطق محروم و مبارزه با تبعیض و فساد، خود را نشان می‌داد.

چهارمین ویژگی، دیپلماسی فعال و نافع است. رهبر انقلاب در پیام خود بر این نکته تأکید کردند که شهید رئیسی به دیپلماسی، به عنوان ابزار فعال تأمین منافع ملی نگاه می‌کرد. این نوع دیپلماسی، منفعل و صرفاً واکنشی نبود، بلکه مبتنی بر حضور مؤثر، تعامل هدفمند و تلاش برای گسترش روابط سازنده با کشورهای مختلف، به‌ویژه در چارچوب منافع ملت ایران بود.

پنجمین ویژگی شهید رئیسی از نگاه حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، مردمی بودن است؛ خصلتی که در پیام رهبر انقلاب جایگاه ویژه‌ای دارد. مردمی بودن شهید رئیسی، به معنای فاصله نگرفتن از مردم، حضور میدانی در میان آنان و شنیدن مستقیم مشکلات و دغدغه‌های جامعه بود. این ویژگی موجب شد که ارتباط میان دولت و مردم تقویت شود و نوعی احساس اعتماد و همدلی در فضای عمومی کشور شکل بگیرد. از نگاه رهبر انقلاب، این ویژگی یکی از عوامل مهم محبوبیت و در نهایت تشییع باشکوه او نیز بود.

در کنار این ویژگی‌ها، در پیام رهبر معظم انقلاب به معنویت عمیق شهید رئیسی نیز اشاره شده است. در واقع، اخلاق، تعهد، عدالت‌خواهی و مردمی بودن شهید رئیسی، بدون داشتن یک باور و روحیه معنوی عمیق میسر نبود.

رهبر معظم انقلاب، پس از برشمردن ویژگی‌های بارز شهید رئیسی، اشاره کردند که این خصوصیات موجب دلگرمی دلسوزان ایران و دوستان کشورمان در محور مقاومت نیز می‌شد.

در بخش پایانی پیام، رهبر انقلاب با تأکید بر مسئولیت امروز مدیران کشور، از یک «تکلیف سنگین‌تر» سخن می‌گویند. از نگاه ایشان، شرایط فعلی کشور و حجم مسائل اقتصادی، اجتماعی و معیشتی مردم، مسئولیت مدیران را دوچندان کرده است.

در همین چارچوب، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای چند محور اساسی را به عنوان وظایف امروز مسئولان مطرح کردند: تقویت انسجام میان مردم و دولت، افزایش انگیزه خدمت، حضور میدانی مدیران در میان مردم و استفاده از ظرفیت‌های مردمی در مسیر پیشرفت کشور.