KHAMENEI.IR RSS

مکتب عاشورا؛ شاگردی که استاد شد

Khamenei.ir — Wed, 24 Jun 2026 23:39:00 +0430

در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و هشتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید محمدباقر طاهرپور، فرمانده یگان پهپادی نیروی هوافضای سپاه که در اثر حملۀ موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و هشت

سرمقاله

مکتب عاشورا؛ شاگردی که استاد شد

فرا رسیدن نخستین شب عاشورا پس از شهادت قائد امت، فرصتی برای بازخوانی میراث مردی است که در طول ۳۷ سال زعامت خود بر انقلاب اسلامی، نه تنها از عاشورا سخن گفت، بلکه به گواه تاریخ، عاشورایی زیست و کشور را با درس‌های عاشورا پیش برد و سرانجام نیز در دوگانه همیشگی عزت و ذلت، راه عزت را برگزید و عاشورایی به امام شهید خود اقتدا کرد و به او پیوست.

اکنون که نخستین شب عاشورای بدون حضور رهبر عاشورایی ایران اسلامی فرا رسیده است، بهترین فرصت برای فهم مکتب عاشورا و بازخوانی درس‌های کربلا از زبان خود ایشان است. درس‌هایی که نه فقط در سخن، بلکه مصداق عینی آن را می‌توان در زندگی قائد شهید امت مشاهده کرد.

رهبر شهید انقلاب در ۲۲ خرداد ۱۳۹۲ و در دیدار اقشار مختلف مردم، با ترسیم یکی از بنیادی‌ترین درس‌های عاشورا فرمودند: «درس حسین‌بن‌علی علیه‌الصّلاةوالسّلام به امّت اسلامی این است که برای حقّ، برای عدل، برای اقامه‌ی عدل، برای مقابله‌ی با ظلم، باید همیشه آماده بود و باید موجودی خود را به میدان آورد.»

این سخن، خلاصه‌ای از فلسفه قیام سیدالشهدا علیه‌السلام است. حق و عدالت، بدون آمادگی و بدون هزینه به دست نمی‌آید و مقابله با ظلم، تنها با شعار محقق نمی‌شود. عاشورا، مکتب حضور در میدان و به میدان آوردن همه ظرفیت‌ها برای دفاع از حقیقت است. مصداق عینی این نگاه را نیز می‌توان در زندگی رهبر شهید انقلاب مشاهده کرد که همه توان و موجودی خود را در مسیر دفاع از اسلام، انقلاب و عزت ملت ایران به میدان آورد و هرگز در برابر فشارها و تهدیدها، راه سازش و تسلیم را برنگزید.

ایشان در ۱۸ بهمن ۱۳۸۴ و در دیدار پرسنل نیروی هوایی فرمودند: «ماجراى عاشورا هم درس است؛ درس اقدام و نهراسیدن از خطرات و وارد شدن در میدان‌هاى بزرگ.»

از نگاه قائد شهید امت، بزرگ‌ترین آفت یک ملت، انفعال و هراس از میدان‌های بزرگ است. و اینجا کربلا به انسان می‌آموزد که در لحظات سرنوشت‌ساز، باید مسئولیت پذیرفت و از خطرها نهراسید. سیره عملی رهبر شهیدمان نیز بر همین مبنا استوار بود، حضوری مستمر در میدان‌های بزرگ و تصمیم‌گیری‌های دشوار، بدون آنکه تهدیدها و فشارها او را از مسیر خود بازدارد.

رهبر شهید انقلاب در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۷۷ و در خطبه‌های نماز جمعه تهران نیز فرمودند: «درس عاشورا، درس فداکارى و دیندارى و شجاعت و مواسات و درس قیام لله و درس محبت و عشق است.»

در این بیان، عاشورا تنها یک حماسه نیست، بلکه مدرسه‌ای برای ساختن انسان و جامعه است، مدرسه‌ای که در آن ایمان، ایثار، محبت، برادری، شجاعت و قیام برای خدا در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند و جامعه‌ای که این عناصر را در خود زنده نگه دارد، شکست‌ناپذیر خواهد بود.

رهبر شهید انقلاب نیز در تمام سال‌های حیات مبارک خود، همین منظومه فکری را مبنای حرکت خویش قرار دادند و با تکیه بر ایمان، شجاعت و اخلاص در عمل، راهی را پیمودند برگرفته از مکتب حسینی بود.

قائد شهید امت در ۲۲ تیر ۱۳۷۱ و در دیدار فرماندهان گردان‌های عاشورا نیز تصریح کردند: «عاشورا درس مى‌دهد که براى حفظ دین، باید فداکارى کرد.»

شاید این جمله، چکیده همه درس‌های عاشورا باشد. حفظ دین، پاسداری از حقیقت و ایستادگی در برابر باطل، بدون فداکاری ممکن نیست. امام حسین علیه‌السلام با خون خود این حقیقت را جاودانه کرد و رهبر شهید انقلاب نیز همواره بر این باور تأکید داشتند که هزینه‌ دادن در راه حق، لازمه حفظ دین و عزت امت اسلامی است. از همین رو، زندگی قائد شهیدمان را می‌توان تجلی عینی همین آموزه دانست؛ مردی که عاشورایی زیست و سرانجام نیز عاشورایی به شهادت رسید.

امشب، در نخستین شب عاشورا پس از شهادت دومین رهبر انقلاب اسلامی، بازخوانی این درس‌ها بازگشت به مکتبی است که با مبارزه برای حق، اقامه عدل، ایستادگی در برابر ظلم، شجاعت، فداکاری و ترجیح عزت بر ذلت شناخته می‌شود. همان مکتبی که سیدالشهدا( علیه‌السلام در کربلا بنا نهاد و رهبر شهید انقلاب، یک عمر در مسیر آن گام برداشتند و میراثی عاشورایی از خویش بر جای نهادند که چراغ راه ایران جدید خواهد بود.

مثل یحیی، مثل حسین علیه‌السلام

Khamenei.ir — Tue, 23 Jun 2026 23:41:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و هفتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سرلشکر شهید غلامرضا محرابی، معاون اطلاعات ستاد کل نیروهای مسلح که در اثر حملۀ موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و هفت

سرمقاله

مثل یحیی، مثل حسین علیه‌السلام

در احادیث آمده است که امام حسین علیه‌السلام در مسیر کربلا در هیچ منزلی متوقف نشد یا آنجا را ترک نکرد، مگر آنکه از یحیای نبی یاد کرد. یحیی، همان پیامبری که در فلسطین و شامات به نبوت رسید و زندگی‌اش سراسر مبارزه بود و در نهایت، به جرم ایستادن بر حق و نهراسیدن از طاغوت و عقب‌نشینی نکردن از حکم خدا، در برابر تهدید و تطمیع حاکم جائر زمانه خویش، سر از تنش جدا کردند و در برخی روایت‌ها آمده است که قطره‌ای از خون او بر زمین ریخت و جوشید و هر چه کردند بند نیامد تا سال‌ها بعد که تمام عاملان و راضیان به این جنایت بزرگ، تقاص پس دادند. گویی آن خون در ظاهر بند آمد، اما در واقع به صورت‌های دیگری جوشید و جوشید.

بیش از دو هزار سال از آن روزگار می‌گذرد، اما فلسطین هنوز عرصه مبارزه است و مبارزان، از شیخ احمد یاسین گرفته تا رنتیسی و سیدعباس موسوی و عماد مغنیه و یحیی سنوار و سیدحسن نصرالله و صدها و هزاران مجاهد دیگر، همان راه را می‌روند.

خون امام حسین علیه‌السلام نیز از آن خون‌ها بود که از روی ستم بر زمین داغ و تفتیده کربلا ریخت. جرمش آن بود که همچون یحیی در برابر طاغوت زمانه سر خم نکرد و از موضع حق عقب ننشست. یزید، سرمست از این جنایت، گمان می‌کرد به پیروزی بزرگی دست یافته، اما خون حسین علیه‌السلام در قلب آزادگان عالم چنان جوشید و جوشید که امروز، پس از ۱۴۰۰ سال، چهار گوشه عالم مردمانی هستند که به راه و منش او اقتدا کرده و آن مرد خدا و سلاله نبوت و امامت، امروز از روزگار خود بسیار زنده‌تر است.

همان‌گونه که خون یحیی و حسین علیه‌السلام سرآغاز فصلی نو در تاریخ مقاومت و مبارزه شدند، نهم اسفندماه سال ۱۴۰۴ نیز خونی بر زمین ریخت که در دفتر درخشان و پرافتخار مبارزه، فصلی تازه را رقم زد و سرمشقی بی‌بدیل در برابر دیدگان آزادگان و مستضعفان جهان نهاد تا در برابر استکبار نهراسند و پا پس نکشند، حتی اگر بهای این ایستادن، نثار خون باشد.

شجاعت، صداقت و اخلاص به خون برکت می‌دهد و خامنه‌ای شهید، هر سه را داشت. هم او که سال ۱۳۶۷ و پیش از آن که سکان انقلاب را به دست بگیرد، گفته بود: «اولین و بزرگ‌ترین درس محرّم این است که نشان داد که کسى در حدّ عظمتِ شخصیّتِ حسین‌‌بن‌‌على، فرزندانش را، زنان و دختران و ناموس الهى و حرم پیغمبر را، همه را برداشت آورد به قربانگاه. این درسی است که هر انسان مؤمن به خدا و اسلام را باید به تکلیفش آشنا کند که آنجایى که پاى دفاع از اسلام در میان است، حتّى عزیزترین جان‌ها هم باید خودشان را آماده‌‌ى قربانى شدن کنند.» و در این ۳۷ سال نشان داد به آنچه می‌گوید، از عمق جان معتقد و عامل است.

اشک و ماتم این محرم برای ما طعم دیگری دارد. این نخستین تاسوعا و عاشورای بدون اوست، اما خون او همچنان می‌جوشد و راه را به ما نشان می‌دهد. همچون خون یحیی، همچون خون حسینعلیه‌السلام.

آزموده را آزمودن خطاست

Khamenei.ir — Mon, 22 Jun 2026 23:22:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و ششمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سرلشکر شهید مهدی ربانی، معاون عملیات ستاد کل نیروهای مسلح که در اثر حمله موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و شش

سرمقاله

آزموده را آزمودن خطاست

در فرهنگ و ادبیات فارسی، ضرب‌المثلی مشهور وجود دارد که می‌گوید: «آزموده را آزمودن خطاست». این ضرب‌المثل بر یک حقیقت ساده اما عمیق تأکید دارد؛ اینکه تجربه‌های گذشته، بهترین معلم برای تصمیم‌گیری‌های آینده هستند و نادیده گرفتن درس‌های تاریخ می‌تواند هزینه‌های سنگینی به همراه داشته باشد. ملّت‌ها، دولت‌ها و حتی ارتش‌ها نیز از این قاعده مستثنا نیستند و هرگاه از تجربه‌های تاریخی چشم بپوشند و گمان کنند که می‌توانند بدون توجه به نتایج گذشته، همان مسیر را بار دیگر طی کنند، خود را در معرض تکرار شکست‌ها و ناکامی‌های پیشین قرار می‌دهند.

در همین چارچوب است که سخنان اخیر سردار اسماعیل قاآنی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، قابل ارزیابی است. وی در پیامی خطاب به صهیونیست‌ها، حماسه سال ۲۰۰۰ مقاومت لبنان را به آنان یادآوری کرد، حماسه‌ای که در حافظه تاریخی منطقه به عنوان یکی از مهم‌ترین شکست‌های راهبردی رژیم صهیونی در لبنان ثبت شده است. فرمانده نیروی قدس سپاه با اشاره به تلفات اخیر صهیونیست‌ها در جنوب لبنان، هشدار داد که اگر با پای خود از این منطقه خارج نشوند، حوادث سال ۲۰۰۰ بار دیگر تکرار خواهد شد و همان سرنوشتی که در آن سال گریبان‌گیر رژیم صهیونی شد، این بار نیز در انتظار اشغالگران خواهد بود.

سال ۲۰۰۰ نقطه عطفی در تاریخ لبنان و منطقه بود. پس از سال‌ها نبرد و رویارویی میان حزب‌الله لبنان و ارتش اسرائیل، رژیم صهیونی ناچار شد نیروهای خود را از جنوب لبنان خارج کند. این عقب‌نشینی در حالی صورت گرفت که اسرائیل سال‌ها تلاش کرده بود حضور خود را در این منطقه تثبیت و آن را به عنوان یک کمربند امنیتی در برابر مقاومت حفظ کند. با این حال، تداوم عملیات‌های موفق و اثرگذار مقاومت، شرایطی را رقم زد که سرانجام به خروج صهیونیست‌ها انجامید.

از آن زمان تاکنون، حماسه حزب‌الله لبنان در سال ۲۰۰۰ صرفا یک رویداد تاریخی باقی نمانده، بلکه به نمادی از امکان شکست اشغالگری تبدیل شده است. به همین دلیل است که هرگاه اقدامات تجاوزکارانه اسرائیل در مرزهای لبنان و فلسطین اشغالی افزایش می‌یابد، این تجربه تاریخی بار دیگر مورد توجه قرار می‌گیرد. بویژه اگر توجه داشته باشیم که رژیم صهیونی هرگز نتوانسته خاطره آن شکست و عقب‌نشینی را از ذهن خود پاک کند، زیرا تصویری را که از شکست‌ناپذیری ارتش این رژیم ساخته شده بود، برای اولین بار فرو ریخت.

اکنون اگر این گزاره را بپذیریم که تاریخ در اشکال مختلف خود را تکرار می‌کند، آنگاه باید گفت که تجربه سال ۲۰۰۰ می‌تواند حامل پیامی روشن برای امروز رژیم صهیونی باشد. تاریخ البته هرگز به صورت کاملاً مشابه بازتولید نمی‌شود، اما الگوها و روندهای آن بارها خود را نشان می‌دهند. در این بستر، بسیاری معتقدند همان عاملی که دو دهه پیش رژیم صهیونی را به عقب‌نشینی از جنوب لبنان وادار کرد، امروز نیز می تواند نقش‌آفرین باشد.

شاید به همین دلیل باشد که ضرب‌المثل کهن فارسی همچنان زنده و معتبر است؛ «آزموده را آزمودن خطاست». تجربه صهیونیست‌ها در جنوب لبنان یک بار این حقیقت را به نمایش گذاشته و اکنون تکرار تاریخ، دوباره انتظار رژیم صهیونی را می‌کشد.

در شرایط کنونی، رژیم صهیونیستی در پی آن است که حضور اشغالگرانه خود را در جنوب لبنان تثبیت کند و از طریق حملات جنایتکارانه، شرایط را برای استمرار کنترل امنیتی‌اش بر این منطقه فراهم کند. این، ادامه همان سیاستی است که در گذشته نیز دنبال شد و در نهایت ارتش رژیم صهیونی با پذیرش شکست مفتضحانه جنوب لبنان را ترک کرد.

در سوی دیگر میدان، حزب‌الله لبنان نیز در مواضع و بیانیه‌های اخیر خود بر ادامه مقابله با تجاوز و اشغالگری تأکید کرده است. مقاومت اسلامی لبنان اعلام کرده که مبارزه با حضور نظامی اسرائیل را کربلایی و عاشورایی دنبال خواهد کرد. چرا که نبرد با اشغالگری تنها یک رویارویی نظامی نیست، بلکه بخشی از یک مسئولیت اعتقادی و تاریخی برای دفاع از سرزمین و حاکمیت ملّی لبنان محسوب می‌شود.

بیرون نیامدی به تماشا؛ چه فایده؟

Khamenei.ir — Mon, 22 Jun 2026 17:23:00 +0430

روایت اولین شب مراسم عزاداری سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام با حضور هزاران نفر از اقشار مختلف مردم در جوار حسینیه امام خمینی رحمه‌الله و محل عروج ملکوتی قائد شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی سیّدعلی خامنه‌ای قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه به قلم آقای مهدی مولائی.

این در فیض حسین علیه‌السلام است!
این خیابان را آخرین‌بار بیست و هشتم بهمن سال گذشته به قدم‌های پرذوقم گز کرده‌ام. از آخرین دیدارهای عمومی آقا بود و آذربایجانی‌ها میهمان بیت بودند. از سر فلسطین، دیگر قدم‌ها روی زمین بند نمی‌شد. پرواز می‌کردیم سمت بیت. در کوچه‌های منتهی به حسینیه، خنده و شوق در چهره میهمانانی که از هم سبقت می‌گرفتند می‌درخشید. مردم، گوشه و کنار کوچه با خودکار آبی، کف دست هم «جانم فدای رهبر» می‌نوشتند و با کارت‌های دعوتشان عکس‌های یادگاری می‌گرفتند. اینجا روزگاری شور و حالی داشت.

حالا قدم‌های کارت به دستان دعوت شده، چنان سنگین و آرام می‌رود که گویی هر یک کوهی به شانه حمل می‌کنند. دسته‌دسته سیاه‌پوشان محزون سمت حسینیه می‌روند. همه بغض‌هایی را با خود می‌برند که صدوچند شب است آنطور که باید نشکسته. خبری از آن شور و هیجان همیشگی جاری در این خیابان نیست. به‌جایش تا بخواهی اینجا غم می‌فروشند. آقا نیست. حسینیه نیست. روضه او ولی همیشه پابرجاست.

اگر کرونا باشد و میهمانی در حسینیه نباشد، خودشان به تنهایی اقامه عزا می‌کنند. جنگ اگر باشد و تهدید و ایشان نتوانند حاضر شوند، عزا همچنان پابرجاست و حالا حتی پس از شهادتشان نیز پرچم عزای جدّشان را زمین نگذاشته‌اند. اینجا هنوز به رسم دهه‌های طولانی، چراغ روضه روشن است. این درِ فیض حسین علیه‌السلام است که باز است هنوز.

ماه به خاک افتاده!
به پشت ورودی‌های بیت که می‌رسیم، تشریفات ورود مثل گذشته باقی است. صف‌ها پشت هم تشکیل شده. این مردم در این چندماه، همه روضه‌خوان شده‌اند انگار. مرد جوانی بلند می‌گوید «برادر، آقا دیگر بین ما نیست!» اشک میان صف‌ها جاری می‌شود. گونه‌ها خیس می‌شود. کسی برای شادی روح رهبر شهید انقلاب صلوات می‌گیرد. چه عبارات نامأنوسی. زیر این سقف بلند همیشه برای سلامتی او صلوات می‌فرستادیم.

این ساختمان‌ها، دیوارها! شیشه‌ها چرا شکسته، خاک چرا همه‌جا نشسته؟! ما مراسم‌های روضه شما را آمده بودیم ولی هرگز این‌چنین، روضه پیشاپیش و از محوطه حسینیه آغاز نمی‌شد. حالا آجر به آجر این مجموعه خود روضه‌ایست مجزا که سال‌ها اشک می‌طلبد. اینجا مگر کسی به خاک افتاده باز.

تا وارد می‌شوم، اذان شده و همه در رکوع نمازند. چرا صدای آن سبحان ربی العظیم و بحمده‌های کشیده که تأکیدش روی «ظ» عظیم بود نمی‌آید. این موکت‌های کرمی رنگ چرا زیر پای مهمان‌ها پهن شده؟ زیلوهای آبی همیشگی کجایند پس؟ نشانی را درست آمده‌ام؟ اینجا بیت رهبری است؟

گوشه‌ای می‌نشینم. دیگر کسی تلاش نمی‌کند که نزدیک‌تر به جایگاه باشد برای دیدن شما. دیگر کسی به اینکه جایش پشت ستونی بیفتد اهمیتی نمی‌دهد. ماه امشب طلوع نخواهد کرد و گردن کشیدن‌ برای تماشایش بی‌فایده است. اینجا امشب تاریک و بی‌قمر است.

بی تو هوای نفس کشیدنم نیست!
قاری پشت میکروفون می‌رود و شروع به تلاوت می‌کند. إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ...رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ. آری تو از خدا راضی بودی همیشه و خدا از تو راضی شد و اینگونه تو را خرید. قاری اوج‌هایش را گرفته، تحریرهایش زده و صدق‌الله پایانی را گفته. کسی ولی نیست که با لبخند و «طیب‌الله» پدرانه‌ای بدرقه‌اش کند. خود برمی‌خیزد و می‌رود. امشب همه جزئیات مراسم بغض‌آور و اندوه‌بار است. خدا به دل‌های ما رحم کند.

آن صندلی ساده مشکی که جایگاه همیشگی حضور آقا در مراسم‌ها بود، کنار دیوار، دوری صاحبش را فریاد می‌کند. تصویری از آقا که برای میهمان‌ها دست بلندکرده روی صندلی است. تصویری که هنوز نمی‌توانم در چشم‌هایش خیره شوم. بغض، خشت خیسی شده و چسبیده ته گلوی جمعیت. اشک توی چشم‌ها جمع شده و میلغزد و دنبال بهانه‌ای است برای شرّه شدن.

در روایت‌نویسی اصلی هست که باید چشمانت دنبال جزئیات اطراف بگردد. باید چیزهایی که می‌بینی را خوب و دقیق بنویسی. امشب اما قاعده با تمام روایت‌نگاری‌های دنیا متفاوت است. امشب باید چیزهایی را بنویسی که دیگر نمی‌بینی. در سرم جماعتی طبق روال، شعار «ای پسر فاطمه منتظر شماییم» سر می‌دهند؛ چشمانم مردانی سراب‌گونه را میان جمعیت می‌بینند که بر کاغذهایی نوشته‌اند «آقاجان؛ چفیه»؛ خادم‌های بیت آقا این‌سو و آن‌سو می‌روند و آن پرده مخملی آبی مدام تکان می‌خورد؛ در سرم تمام جمعیت شعری را تمرین می‌کنند که با حضور آقا و کمک مداح، همخوانی‌اش کنند. به خودم که می‌آیم، نه شعاری هست، نه کاغذنوشته‌ای و نه پرده‌ای... و البته نه آقایی!

آقاسیّدمیرهاشم حسینی سخنران امروز مراسم است. از الهیات زندگی می‌گوید و تفاوت دیدگاه‌های جبهه اسلام و کفر نسبت به جنگ و مرگ. که آن‌ها هرکه را کشته شود، شکست‌خورده می‌پندارند و ما کشتگان خویش را جاودانگان تاریخ. و هرچه این کشته بزرگتر، جاودانه‌تر. مثل آقا...

مرد کناری، برادر یکی از چهل و دو شهیدی است که در یک پایگاه موشکی از کمبود اکسیژن‌ به شهادت رسیدند. منتظر است که نگاهمان به هم گره بخورد تا سر صحبت را باز کند. پس بهانه را به دستش می‌دهم. می‌گوید نبودن آقا در مراسم امروز، هوا را برای من هم کم کرده. نفسم بالا نمی‌آید. حالا میفهمم برادرم آنجا چه کشیده.

یکی بهم بگه دروغه!
جمعیت، هزاران گلوی بغض‌کرده است؛ نشسته زیر سقف زینبیه بیت رهبری. جمعیت منتظر روضه است. منتظر یک آه سوزناک کسی تا حتی بی‌روضه گریه شود. به ‌فکر می‌روم. درب سمت راست زینبیه باز می‌شود. آقا با قامتی بلند و آن قبای سرمه‌ای که این اواخر می‌پوشیدند وارد می‌شوند. همه ناگهان بر می‌خیزند و می‌ایستند. حیدر…حیدر. آقا دست تکان می‌دهد و لبخند میزنند و روی صندلی می‌نشینند. جمعیت ذوق‌زده و متعجب روی زانو بند نمی‌شود. همه اشک می‌ریزند. مراسم قیامتی شده. یکی بهم بگه دروغه، یکی بهم بگه یه خوابه. به‌خودم می‌آیم. صندلی خالی است. حاج‌مهدی رسولی می‌خواند «یکی بهم بگه یه خوابه» بغض‌ها شکسته و فریادها بلند است. پیرمرد جلویی دست‌هایش را محکم به سر می‌کوبد. هیچ‌وقت اینجا اینقدر گریه به خود ندیده بود. پسرشهیدی که سمت چپم نشسته و ده‌ساله به‌نظر می‌رسد بی‌تابی می‌کند. عمویش دکمه‌های پیرهنش را باز کرده که هوا بخورد. چیزی نمانده پسرک از حال برود. سوی زنانه مراسم ولوله‌ای است. زن‌ها همیشه حق روضه را بیشتر ادا می‌کنند. مهدی رسولی میخواند «شاید که در وا شد و اومد» چشم‌ها در کمال عجز و خواهش درب را نگاه می‌کنند. اینجا همیشه روضه‌خوان و مستمع مراعات آقا را می‌کردند. نه روضه‌خوان سوز روضه را زیاد میکرد و نه مردم به احترام آقا صدا بلند می‌کردند. امشب ولی انگار کسی قصد ملاحظه ندارد. امشب آقا نیست. بغض‌ها تبدیل به گریه ‌شده؛ گریه‌ها تبدیل به فریاد.

آقای رسولی می‌خواند؛ ما گریه می‌شویم؛ عادت دارم میان گریه‌های بیت سر از زانو بردارم و آقا را ببینم که دست به چهره گذاشته‌اند و تسبیح‌شان را از میان انگشتان آویخته و شانه‌هایشان آرام می‌لرزد. اشک‌های لعنتی. کنار بروید میخواهم آقا را ببینم. یک‌نفر نیست ولی بیت آنقدر از نبودنش خالی است که صدا می‌پیچد. گویی جهان خالی شده. صدا در سرم می‌پیچد که:
امشب چه خودکشی که نکردم به کوی تو
بیرون نیامدی به تماشا چه فایده...

صدای ایران قوی باشیم

Khamenei.ir — Sun, 21 Jun 2026 23:41:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و پنجمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید امیرعلی حاجی‌زاده، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسدران انقلاب اسلامی که در اثر حملۀ موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و پنج

سرمقاله

صدای ایرانِ قوی باشیم

پارسال این روزها در میانه جنگ ۱۲روزه بودیم. همه چیز تغییر کرده بود. خیابان‌ها خلوت بود و آسمان شلوغ. نمی‌شد دست روی دست گذاشت و تماشاچی بود. تاریخ در حال ورق خوردن بود و ایران وارد فصلی پرشتاب و سرنوشت‌ساز شده بود. عقل‌هایمان را روی هم ریختیم و ایده‌ها را روی میز گذاشتیم و سنجیدیم. اخبار زیاد بود و متناقض، و حجم عملیات روانی و رسانه‌ای دشمن بیشتر از تهاجم نظامی‌اش. «رادیو نگار» با این ایده متولد شد که دوربین را از وقایع خرد و اخبار پرشتاب کمی دورتر کنیم و تصویری هوایی و کامل‌تر از صحنه نبرد به مخاطب عرضه کنیم.

چند روز بعد «صدای ایران» متولد شد. روزنامه‌ای اینترنتی که می‌خواست هفت روز هفته با مخاطب حرف بزند و همان ایده را این بار در قالبی مکتوب پیش ببرد. یک سال از تولد «صدای ایران» گذشته و ایران در این مدت وقایعی را به خود دیده است و پشت سر گذاشته که به جرأت می‌توان گفت در تاریخ معاصر و حتی پیش از معاصر این سرزمین کهن سابقه ندارد. دو جنگ در کمتر از یک سال! ایستادن در مقابل شیطانی‌ترین قدرت‌های عالم و سر خم نکردن در مقابل آنان.

این سرزمین جنگ کم ندیده است. اما همیشه پایان جنگ‌ها زخمی بزرگ و تحقیری عمیق بر جای گذاشته بودند. تقریباً همیشه جنگ‌ها با یک یا چند نتیجه مثل تحمیل قراردادی تحقیرآمیز، تسلیم و فرار حاکم وقت، فروپاشی قوای نظامی، اشغال تمام یا بخشی از خاک کشور، جدا شدن بخشی از خاک و امثال این نتایج تلخ و فاجعه‌بار پایان یافته بودند. البته که جنگ تحمیلی هشت ساله متفاوت بود، اما از پایان آن جنگ حدود چهار دهه می‌گذشت و جنگ‌های این یک ساله با آن جنگ سراسر متفاوت بودند؛ سهمگین‌تر، پیچیده‌تر و با دشمنانی جانی‌تر.

این جنگ فقط در میدان نظامی نبود و جبهه‌ها در هم تنیده بودند و «صدای ایران» می‌خواست و می‌خواهد در این میدان صدای مظلومیت و البته اقتدار ملّت ایران باشد. ملّتی مبعوث که محاسبات خام دشمن را یک‌سره بر هم زده و معادلاتی جدید آفریدند. دشمن در پی شنیدن صدای ضعف و تسلیم است، قلدری می‌کند، دروغ می‌گوید، تحقیر و توهین می‌کند، ارعاب می‌کند و یأس می‌پراکند و در شیپور انشقاق و اختلاف می‌دمد تا صدای واقعی ایران به گوش کسی نرسد. در چنین میدانی باید صدای عزت، اقتدار، توکل، افتخار، مقاومت، وحدت و امید بود؛ همان‌ها که دشمن از آن به‌شدت هراس دارد و رویای شوم او را بر هم زد.

مسئولین در سطوح مختلف، نخبگان و خواص، رسانه‌ها، اهالی هنر و عموم مردم در این میدان تکلیف دارند که صدای ایران مقتدر باشند. این نبرد تمام نشده و باید همه، در داخل و خارج از کشور، صدای ایران قوی باشیم.

چند قاب از مردی که هیچ‌وقت توی قاب‌ها نبود

Khamenei.ir — Sun, 21 Jun 2026 22:30:00 +0430

یک. فلسطین برایش فقط یک مساله‌ی سیاسی یا نظامی و امنیتی و کاری نبود، اعتقادی هم بود. ایمانی هم بود. پشت سر مجاهدان و فرماندهان فلسطینی نماز می‌خواند. بعضی وقت‌ها که فرماندهان و مسئولان فلسطینی مهمانش بودند به همسرش می‌سپرد غذاهای دلخواه آنان را درست کند. فلسطینی‌ها کوفته تبریزی، قرمه سبزی و آش ماست دوست داشتند. محرم که می‌رسید در محل کار و سکونتش مجلس عزای حسین(ع) بر پا می‌کرد. فلسطینی‌ها هم می‌آمدند. زمانی که لبنان بود از غذای روضه و عزای حسین(ع) برای خانه و خانواده‌های دوستان فلسطینی‌اش هم می‌فرستاد. محمدسعید ایزدی یا به تعبیر جهادی‌ها «حاج رمضان» به همسرش گفته بود: «هرکس برای پرونده‌ی فلسطین کار کند منّتی ندارد؛ کار کردن برای قدس آدم را بالا می‌برد.»

دو. سیزدهم فروردین ۱۴۰۳ بود که اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق حمله کرد. پیکر شهید زاهدی را از دمشق به تهران منتقل کرده و برای خواندن نماز به بیت رهبری برده بودند. حاج رمضان هم رفته بود. شهید خامنه‌ای بعد از خواندن نماز گفته بودند بگویید همسر حاج رمضان بیاید. همسرش را آورده بود. شهید خامنه‌ای به همسر حاجی گفته بودند تو هم در اجرهای این مرد شریکی. بعدش هم گفته بود ما حاج رمضان را دوست داریم و هنوز خیلی کارها با او داریم. فرمانده‌ی درونگرا حتما بعد از شنیدن این تعریف‌ها خیلی خوشحال شده و بعدش هم خجالت کشیده. فرمانده حتی درجه نظامی‌اش را هم از خانواده‌اش پنهان کرده بود.

سه. آذرماه ۱۳۷۱ اسرائیل بیش از ۴۰۰ نفر از نخبگان فلسطینی ساکن نوار غزه و کرانه‌ی باختری را از این سرزمین‌ها اخراج و آنها را با کامیون به نوار اشغالی جنوب لبنان منتقل کرد. منطقه‌ای که تا ۸ سال بعد در کنترل مزدوران لبنانی هم‌پیمان اسرائیل بود. اسرا در دشتی نزدیک نوار مرزی ساکن شدند. اعلام کردند تا بازگشت به سرزمین مادری خود این منطقه را ترک نخواهند کرد. اسرائیل می‌خواست با این کار مسئله مقاومت را برای همیشه حل کند اما اتفاق دیگری افتاد. حاج رمضان که ۸ سال بود به لبنان اعزام شده بود سراغشان رفت. تصویرش را امروز حماس به مناسبت سالروز شهادتش منتشر کرد.

چهار. حادثه‌ی پیجرها و بعدش هم ترور سیدحسن نصرالله و سیدهاشم صفی‌الدین ضربه‌ی سنگینی به حزب‌الله بود. همه حتی در ایران هم قالب تهی کرده بودند. سال‌ها از اوایل دهه‌ی ۶۰ در لبنان بود و خیلی‌ها می‌شناختند و به او ایمان داشتند. در تهران به او اجازه‌ی حضور نمی‌دادند. در هر صورت خودش را به بیروت رساند. دانه‌به‌دانه سراغ مسئولان و فرماندهان لایه‌های مختلف حزب‌الله رفت. پیغام داد. صحبت کرد. جلسه گرفت. اعتقاد داشت حزب خدا خیلی ریشه‌دارتر و مستحکم‌تر از آن است که با این ضربه‌ها از هم بپاشد فقط آن وسط یکی باید میان‌داری و بزرگی می‌کرد. برای همین هم خودش آستین بالا زد. خبرش زود همه جا پیچید که رمضان آمده!

پنج. رابط بین فلسطینی‌ها و شهید خامنه‌ای بود. جریان‌های فلسطینی به حدی به صداقت و امانتش اعتماد داشتند که حتی نامه‌های خودشان به شهید خامنه‌ای را هم به حاج رمضان می‌دادند. اعتمادی که حاصل سه دهه ارتباط برادرانه بود میان یک فرمانده‌ی شیعه و یک مجاهد سنی. همسرش روایت جالبی از این قضایا دارد: «من با اجازه‌ی ایشان بعضی از این نامه‌ها را دیده‌ام. این نامه‌ها و تمجیدها بسیار عاطفی و دلی است.‌ ایشان نشان می‌داد می‌گفت مثلاً ببین محمد ضیف برای آقا چه نوشته. شاید سربازی که در ایران دارد خدمت می‌کند و عاشقانه آقا را دوست دارد همچنین نامه‌ای نمی‌نوشت.»

شش. بیش از ۲۰ سال اسرائیلی‌ها دنبالش بودند. تا پیش از شهادت سه مرتبه هم برای ترورش دست به اقدام زده بود که همگی ناموفق مانده بود. کسی که سال‌ها با اسطوره‌هایی مانند عماد مغنیه، محمد ضیف و یحیی سنوار حشر و نشر داشت می‌‌دانست که در برابر دشمن اسرائیلی نباید هیچ ردی از خودش بر جای بگذارد. به دلیل مسائل امنیتی آنقدر در فضاهای بسته، زیر سقف، به دور از فضای آزاد و نور آفتاب سر کرده بود که ویتامین دی بدنش به ۵ نانوگرم در میلی‌لیتر خون رسیده بود. عددی که در حالت طبیعی باید بیش از ۲۰ باشد. همین هم باعث شده بود که این اواخر دچار ترک‌های ریز استخوانی شود و درد بکشد.

هفت. ماه رمضان را دوست داشت. سه ماه از سال را روزه بود. دو هفته مانده به شهادتش اما حاج قاسم را خواب دیده بود. به همسرش گفته بود حاجی توی خواب سفت بغلش کرده و گفته: «خسته نباشی!» بامداد جمعه ۲۳ خرداد که اسرائیل حمله کرد بعد از آرام کردن همسر و دختر و نوه‌هایش از خانه بیرون زده بود و دیگر همدیگر را ندیده بودند. آن وسط‌ها فقط یک پیغام به همسرش داده بود که هوای همسر شهید رشید را داشته باشد. در نهایت فرمانده‌ی گمنامی که از سال ۶۳ برای حمایت از مقاومت و آرمان فلسطین به لبنان اعزام شده ۴۱ سال بعد در ۳۱ خرداد ۱۴۰۴ در همان مسیر هم به شهادت رسید.

توبه نصوح، وعده صادق و تپه ۱۴۳

Khamenei.ir — Sun, 21 Jun 2026 13:34:00 +0430

کمتر از ۴۸ ساعت به زمان صفر مانده بود که حفاظت اطلاعات گرای قضیه را به فرمانده داد. یکی از بسیجی‌ها سابقه همکاری و هواداری در گروهک‌ها را داشت. حالا دو روز مانده به عملیات به فرمانده گردان گفته بودند فلانی حق شرکت در عملیات را ندارد؛ بازداشتش کنید تا بیاییم و او را ببریم. بدون ذکر دلیل به بسیجی مورد اشاره اطلاع داده بود که حق شرکت در عملیات را ندارد. بسیجی جوان هم افتاده بود به دست و پای فرمانده و با اشک و گریه دنبال دلیل بود و مجوز حضور. فرمانده گردان آن سال‌ها و جانشین سازمان اطلاعات سال‌های بعدِ سپاه مانده بود چه کند. به قرآن تفأل زدند. آیه توبه نصوح آمده بود.

فرمانده رضایت حضور در عملیات را داد. سند اولین شهید گردان در عملیات به نام همان بسیجی خورد. سال‌ها بعد از اتمام جنگ وقتی در محفلی از او خواسته بودند از جنگ خاطره تعریف کند فرمانده یاد بسیجیِ توبه نصوح افتاده و ماجرایش را تعریف کرده بود. خودش هم بی‌ارتباط با این تیپ آدم‌ها نبود. سال ۶۰ که راهشان را کج کرده و به جبهه آبادان و خرمشهر آماده بودند نه یگان‌های ارتش قبولشان کردند نه سپاه. رفتند توی نیروهای فداییان اسلام و بچه‌های سیدمجتبی هاشمی. سیدمجتبی آنجا همه جور آدم دور خودش جمع کرده بود از نماز شب‌خوان‌ها گرفته تا بی‌نمازها.

فرمانده دو بار شهید شده بود. بار دومش در جنگ ۱۲ روزه بود و بمباران ساختمانی در نزدیکی مصلای امام خمینی رحمه‌الله. مرتبه اول اما در اواخر بهار ۱۳۶۷ بود. در همان بمبارانی که یک پایش را از دست داد و پای دیگرش هم تا قطع عضو پیش رفت. وضعیتش را شهید تشخیص داده و لابلای پیکرها به قصد سردخانه منتقلش کرده بودند. وسط شلوغی‌ها اما یکی متوجهش شده و احیایش کرده بود. حسن محقق دوباره به دنیا برگشته بود تا ۳۷ سال دیگر هم سرباز باشد. این مرتبه اما با بدنی که پای راست نداشت و پای چپ هم از کار افتاده و کوتاه شده بود. پایی که همیشه زخم بود، همیشه عفونت داشت. تخلیه عفونت‌ها آن‌قدر دردناک بوده که اطرافیان طاقت دیدنش را نداشتند.

۳۳ سال بعد از شهادت محمدسعید برادرش در سال ۹۵ بود که پیکرش بالاخره پیدا شد. سال ۶۲ که محمدسعید شهید شد، فرمانده شمال فکه را وجب به وجب گشته بود تا شاید شهید تپه ۱۴۳ فکه را پیدا کند. هر چه زد به در بسته خورد. انگار که محمدسعید حاضر نبود فعلا دل از فکه بکند. فرمانده هم رضا داد به رضای خدا و محمدسعید. پدر دو سال بعد از شهادت محمدسعید از دنیا رفت. سال ۱۳۹۵ که پیکر محمدسعید آمده بود در معراج شهدای تهران به خبرنگاری گفته بود پدرش پیش از رفتن از دنیا صحنه شهادت محمدسعید را دیده بود. صحنه‌ای که پدر در خواب دیده بود با صحنه‌ای که یکی از همرزمان محمدسعید در لحظه شهادت برایشان تعریف کرده بود تفاوتی نداشت.

حسن محقق در ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ در سومین روز از جنگ ۱۲ روزه زمانی که مسئولیت جانشینی سازمان اطلاعات سپاه پاسداران را بر عهده داشت بعد از بیش از ۴ دهه سربازی به شهادت رسید. فرمانده گمنام در زمره شخصیت‌هایی بود که به تعبیر حضرت امیرالمومنین علیه‌السلام در نهج‌البلاغه در زمین گمنام و در آسمان‌ها معروفند. فرمانده گمنامی که شاید خیلی‌ها او را به نام و رسم نشناسند اما ثمره فعالیت‌ها و اقداماتش حتماً برایشان آشناست. نام عملیات‌هایی که از فروردین ۱۴۰۳ علیه رژیم صهیونی انجام گرفت و به وعده صادق ۱ معروف شد انتخاب اوست. انتخابی که به مانند ماجرای بسیجی آغاز سطور از تفأل به قرآن الهام گرفته شده بود.

آزمون لبنان

Khamenei.ir — Sat, 20 Jun 2026 23:58:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و چهارمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سپهبد شهید حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در اثر حملۀ موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و چهار

سرمقاله

آزمون لبنان

هنوز جوهر امضای تفاهم میان ایران و آمریکا خشک نشده است که رژیم صهیونیستی با حملات وحشیانه به لبنان، بند نخست آن را نقض کرده است. بندی که در آن تصریح شده است: «جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا، به همراه متحدان خود در جنگ جاری، با امضای این یادداشت تفاهم پایان فوری و دائمی جنگ را در تمامی جبهه‌ها، از جمله لبنان، اعلام می‌کنند و متعهد می‌شوند که از این پس هیچ اقدام خصمانه‌ای علیه یکدیگر انجام ندهند و از تهدید یا استفاده از زور علیه یکدیگر خودداری کنند. توافق نهایی مفاد این ماده و سایر مواد را تأیید خواهد کرد.»

تأکید بر لبنان در این بند از آن رو بود که رژیم صهیونیستی و آمریکا می‌کوشیدند پرونده لبنان را از جنگ اخیر جدا کرده و آن را موضوعی مجزا تلقی کنند. جمهوری اسلامی ایران به دلایل مختلف و البته کاملاً منطقی و منطبق بر منافع ملّی و راهبردی، اجازه چنین حرکتی را به دشمن نداد و توقف درگیری در لبنان را به طور مشخص جزوی لاینفک از تفاهم منتهی به پایان جنگ دانست و آن را در متن نهایی گنجاند.

اما همان‌طور که قابل پیش‌بینی بود، رژیم اسرائیل دست از جنایت و تعرض برنداشت و پس از امضای تفاهم نیز، حملات خود به لبنان را متوقف نساخت و تاکنون ده‌ها شهروند بی‌گناه لبنانی قربانی این تجاوزات شده‌اند. رخدادی که نشان می‌دهد آنچه روی کاغذ آمده، با آنچه در پیش است تفاوت بسیاری دارد و در این زمینه نه جای خوش‌بینی وجود دارد و نه جای تعلل و کوتاه آمدن.

«وحدت ساحات» که تا پیش از این جنگ یک ایده و تفکر بود و در اتاق فکر و عملیات جنگ وجود داشت، در جنگ جاری در میدان عمل آزموده شده و به کار گرفته شد. راهبردی که کارایی خود را نشان داد و دشمن را به استیصال کشاند. می‌توان گفت این روزها نقشی حیاتی در ادامه مسیر دارد و آزمونی سرنوشت‌ساز برای طرف‌های درگیر است. در حالی که آینده‌ای پرتلاطم و خطیر پیش روست، هرگونه اشتباه محاسباتی به زودی هزینه‌ای گزاف خواهد داشت.

جمهوری اسلامی ایران در این مرحله، می‌تواند جدیت آمریکا را در مواجهه با تفاهم روی میز بسنجد. آیا دولت آمریکا قلاده سگ هار خود در منطقه را خواهد کشید و آن را سر جای خود خواهد نشاند، یا خیال می‌کند می‌تواند از وحشی‌گری و درندگی آن به عنوان اهرمی برای گرفتن امتیاز استفاده کند؟ پاسخ این سؤال باید به زودی روشن شود. تفاهمی که بند نخست آن با این سرعت و به راحتی نقض شود، نمی‌تواند مبنای مذاکرات پیش رو و رسیدن به توافقی پایدار باشد.

ایران در این مسیر و در واکنش به این نقض عهد، تنگه هرمز را بار دیگر بست و البته اعلام کرده است که واکنش به همین سطح محدود نخواهد ماند. همان‌طور که در پیام اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز تأکید شد: «این رئیس‌جمهور آمریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرم‌ها برای این امر استفاده می‌کرد.»

دشمن باید به‌طور عملی بفهمد که مسیر تفاهم و مذاکره تنها راه پیش پای تهران نیست و کارت‌های دیگری هم برای بازی وجود دارد. کما اینکه فرمانده کل قوا اشاره کردند علی‌الاصول نظر دیگری داشته‌اند.

آمریکا باید تصمیم بگیرد که آیا واقعاً می‌خواهد خود را از باتلاقی که به دست خود ساخته خارج کند، یا این بار هزینه‌ای گزاف‌تر و البته شکست و تحقیری بزرگ‌تر را تجربه کند. پرونده لبنان، اولین آزمون جدی در این زمینه است.

قاسم هنوز در خط...

Khamenei.ir — Fri, 19 Jun 2026 23:17:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و سومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید نصیر باغبان (محسن باقری)، معاون اطلاعات نیروی قدس سپاه که در اثر حمله موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و سه

سرمقاله

«قاسم هنوز در خط...»

«در جنگ ۳۳ روزه حاج قاسم نیرو در سوریه پیاده کرد تا اگر جبهه لبنان نیاز به کمک پیدا کرد، وارد عمل شویم.» این را یکی از همرزمان شهید سلیمانی در یک مستند می‌گوید. از سال ۱۳۸۵ که جنگ علیه حزب‌الله در لبنان بالا گرفت تا امروز که جبهه لبنان به بخشی از معادله صریح و علنی امنیتی ایران با امریکا تعریف شده، راه زیادی طی شده است. راهی که به برکت و هزینه مجاهدت رزمندگان مقاومت از ملّیت‌های مختلف، از جمله رزمندگان ایرانی و دلاوران لبنانی، تمام شده است. یکی از خواست‌ها و زورگویی‌های دشمن امریکایی پیش از جنگ اخیر، رها کردن مقاومت بود.

بخش مهمی از این مسیر و نتیجه امروز، مدیون رهبر شهید و در ادامه هم مردی است که در ۳ دهه اخیر لحظه‌به‌لحظه پای مقاومت ایستاد. همراه رزمندگان فرامرزی مقاومت در عراق و افغانستان و فلسطین و لبنان و سوریه و یمن و ... بود. همراه آنان خندید، همراه آنان گریه کرد، همراه آنان جنگید، همراه آنان جهاد کرد و در نهایت هم همراه آنان شهید شد؛ شهید قاسم سلیمانی. آنچه امروز به نام شبکه یکپارچه مقاومت و وحدت میدان‌ها و وحدت ساحات تعبیر می‌شود، مدیون اوست. شبکه‌ای که بخشی از توان محور مقاومت برای ضربه زدن به منافع و دارایی‌های ائتلاف دشمن امریکایی ـ صهیونی بود.

شبکه‌ای که حتی بعد از شهادت سلیمانی، مسیر رشد و نمو خود را طی کرد و در یک مقیاس منطقه‌ای، با وجود سقوط سوریه، اما لایه‌های دفاعی اضلاع مختلف مقاومت را به یکدیگر گره زد و در نهایت هم در معرکه اخیر با ائتلاف امریکایی ـ اسرائیلی توان خود را اثبات کرد. مفهوم قدرت در شبکه یکپارچه مقاومت نه بر مبنای مختصات عملکرد یک ارتش کلاسیک، بلکه بر مبنای فرسایش مداوم دشمن و جلوگیری از تثبیت او بنا شده بود. مقاومتی که انگیزه‌های مادی و سیاسی نداشت و به مسئله‌ای اعتقادی و ایمانی گره خورده بود که فصل مشترک جمهوری اسلامی ایران با این گروه‌ها در منطقه است: مبارزه با اشغالگری از هر نوع!

مقاومتی که در آن جمهوری اسلامی ایران از یک جایگاه برابری و برادری و مؤمنانه با آنها برخورد کرده و در امور داخلی مربوط به آنها دخالت و تحمیلی نداشت. همین رابطه ایمانی و برادرانه هم بوده که مبنای این تعامل را تقویت و مستحکم کرده، چنان‌که در اظهارات اخیر دبیرکل حزب‌الله لبنان هم دیده می‌شود؛ زمانی که اظهار می‌کند ایران از ما چیزی نخواسته است. معمار این شبکه و راهنما و برنامه‌ریز و مرشد آن، پس از رهبر شهید انقلاب، حاج قاسم سلیمانی بود. او بود که با مغناطیس شخصیتی متأثر از خمینی کبیر رحمه‌الله و خامنه‌ای شهیدرضوان‌الله‌تعالی‌علیه، این جریان‌های آزادی‌خواهِ استقلال‌طلبِ جهادی را از فلسطین و لبنان تا عراق و افغانستان و یمن دور خود جمع کرد و شبکه یکپارچه مقاومت را شکل داد.

شبکه‌ای که حالا راه و هدف خود را بیش از هر زمان دیگری بهتر می‌شناسد. شبکه‌ای که تبدیل به ائتلاف آزادی‌خواهانِ مسلمان غرب آسیا شده و تفاوت‌های فرهنگی و زبانی و ملّی و حتی مذهبی باعث تفارق بین‌شان نشده است. شبکه و ساختاری که بعد از شهادت حاج قاسم سلیمانی و حتی سیدحسن نصرالله و سیدعلی خامنه‌ای هم راه و مسیر خود را طی می‌کند و به راه و چاه خود واقف است.

حالا شاید بهتر بتوان کینه رئیس‌جمهور ایالات متحده را از قاسم سلیمانی درک کرد. از همین کینه هم دست به ترور او زد. تروری که البته مانع تشکیل و شبکه‌سازی و جبهه‌سازی محور مقاومت نشد. همین محور، ۶ سال بعد از شهادت سلیمانی، در سنگین‌ترین تجربه عملیاتی خود با دشمن اصلی امریکایی و صهیونی، روسفید از میدان نبرد بیرون آمد. قاسم سلیمانی زنده است و در وسط معرکه نبرد فرماندهی می‌کند.

دانشجوی فیزیک دانشگاه شریف یا مغز متفکر وعده صادق

Khamenei.ir — Fri, 19 Jun 2026 19:42:00 +0430

دوربین در حاشیه یکی از رزمایش‌های موشکی، بین فرماندهان نظامی می‌چرخد و با هر یک گپ و گفتی دارد. اهمیت رزمایش بالاست برای همین فرماندهان دیگری غیر از مسئولان نیروی هوافضا هم هستند از ستاد کل نیروهای مسلح گرفته تا قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص) و فرماندهی کل سپاه.

دوربین می‌رسد به کسی که همه نظامیان برای تماشای عملکرد نیروهای تحت امر او وسط صحرا آمده‌اند. فرمانده موشکیِ هوافضا اما راضی نمی‌شود جلوی دوربین بیاید. تصویربردار سماجت می‌کند و فرمانده را رها نمی‌کند. در نهایت ته چیزی که از فرمانده کاسب می‌شود یک جمله است: «هر وقت شهید شدیم بروید با خانواده‌ام مصاحبه کنید!» این تمام چیزی است که سردار محمود باقری در حال گریز از قاب دوربین با احترام و مزاح به تصویربردار می‌گوید.

تقریباً همه زندگی باقری همین بود. فراری از دوربین و رسانه و مصاحبه و دیده شدن. یکی از دلایلی که اطلاعات زیادی از او ولو بعد از شهادتش در دسترس نیست همین است. اهل فن اما می‌دانند که در تمام ۴ دهه اخیر نیروی موشکی ایران ردّپای او در خیلی از جاها دیده می‌شود؛ چه زمانی که موشکی یک نهال کوچک و نحیف بود، چه در سال‌های اخیر که تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین و قَدَر ترین نیروهای موشکی دنیا شده بود و عملیات‌های سنگین و عجیب و غریبی را هم انجام می‌داد و به مصاف لایه‌های متراکم دفاعی و پیچیده ناتو و اسرائیل و آمریکا و اعراب می‌رفت. نمونه‌اش عملیات‌های وعده صادق ۱ و ۲ که از نظر کمیت و گستردگی و حتی کیفیت می‌توان آنها را در زمره بزرگ‌ترین حملات موشکی تاریخ دانست. همین چند ماه قبل بود که سیّدمجید موسوی فرمانده فعلی نیروی هوافضای سپاه، باقری را شخصیت اصلی طراحی و برنامه‌‌ریزی این عملیات‌ها معرفی کرد.

خادم هیئت عزاداری سیدالشهدا علیه‌السلام در محله مهرآباد جنوبی تهران در جوانی، دانشجوی فیزیک دانشگاه صنعتی شریف بود که به توصیه حسن طهرانی مقدم تغییر رشته داد. دلیل؟! طهرانی مقدم به او گفته بود باید تحصیل را متوجه رشته‌ای کنی که برای کار و مجموعه موشکی هم آورده داشته باشد. همین شد که نوک تحصیلاتش به سمت عمران و نقشه‌برداری چرخید تا فارغ‌التحصیل سال‌های بعد دانشگاه خواجه نصیر، خودش یک عنصر کلیدی در فرایند آماده‌سازی و محاسبات شلیک بالستیک‌های ایرانی باشد.

نیروی تحت امر او دارای بزرگ‌ترین زرادخانه موشکی منطقه و یکی از بزرگ‌ترین نیروهای موشکی جهان بود. با این حال خیلی‌ها نمی‌دانستند فرمانده این تشکیلات عظیم و گسترده کیست. در رزمایش‌های موشکی ایران هم که از اواسط دهه ۸۰ جای خودش را در میان رویدادهای دفاعی کشور باز کرده بود هیچ تصویر و نام و نشانی از او نبود.

فرمانده، نفس خودش را کشته بود. در بعضی از این رزمایش‌ها قاب دوربین و تصویربرداران و خبرنگاران سمت او هم چرخیده بودند، اما او همان برخوردی را با آنها کرده بود که با تصویربردار اشاره شده در سطرهای ابتدایی متن را کرد. فرمانده تا زمان شهادت همین گونه بود.

بعد از عملیات‌ موشکی وعده صادق علیه دشمن صهیونیستی، نشان فتح را از رهبر شهید دریافت کرد. نشانی که به رزمندگان و نظامیان و فرماندهانی اعطا می‌شود که صاحب پیروزی‌های چشم‌گیر در مبارزه با دشمن باشند. فرمانده اما آن را روی لباسش نصب نمی‌کرد. در پاسخ به سؤال فرزندش که این اتفاق آرزوی بسیاری از آدم‌هاست پس چرا آن را استفاده نمی‌کنی گفته بود: «تا زمانی که دوستانم در مجموعه هستند که حق استادی به گردن من دارند و هنوز نشان نگرفتند، من نصبش نمی‌کنم.»

فرمانده هرچند در شبیخون بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ بعد از ۴۰ سال مجاهدت به آرزوی دیرینه‌اش رسید اما ساختاری بنا کرده بود که حتی در نبود خودش هم مثل ساعت کار می‌کرد. تمرین‌های سالانه موشکی و به خط شدن کل نیرو در رزمایش‌های سالانه با طرح‌های از پیش طراحی شده و برنامه‌ریزی شده در گستره‌ای به وسعت کل ایران در همه پایگاه‌های موشکی، اثر خودش را در حملات هجومی جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان به خوبی نشان داد. شهید علی لاریحانی درباره باقری گفته بود: «او یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های نظامی کشور بود.»

هر هیئت یک هسته مقاومت

Khamenei.ir — Thu, 18 Jun 2026 23:35:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و دومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید محمد کاظمی، رئیس سازمان اطلاعات سپاه پاسداران که در اثر حمله موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و دو

سرمقاله

هر هیئت یک هسته مقاومت

در شرایط کنونی، پدیده مداحی چگونه می‌تواند مفاهیم مرتبط با ایده مقاومت و پایداری را تقویت کند؟ در روزگاری که جنگ روایت‌ها و نبرد اراده‌ها بیش از هر زمان دیگری تعیین‌کننده سرنوشت ملّت‌ها شده است، توجه به «عناصر اثرگذار بر ذهن‌ها، دل‌ها و افکار عمومی» اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. رهبر شهید انقلاب در بیانات بیستم آذرماه ۱۴۰۴ خطاب به مداحان، با نگاهی راهبردی، بر شناسایی و تقویت همین عوامل اثرگذار تأکید کردند و در این میان، از «مدّاحی اهل‌بیت علیهم‌السلام» به‌عنوان یکی از عناصر مهم و جریان‌ساز یاد کردند؛ پدیده‌ای که اگر درست فهم شود، می‌تواند هر هیئت را به یک «هسته مقاومت» تبدیل کند.

در میانه‌ی جنگ روایت‌ها، آن‌جا که رسانه‌های پرقدرت جهانی می‌کوشند هویت و اراده ملت‌ها را دگرگون کنند، برخی پدیده‌های ریشه‌دار فرهنگی هنوز توان ایستادگی و حتی پیشروی دارند. مداحی اهل‌بیت علیهم‌السلام از جمله همین پدیده‌هاست؛ مداحی رسانه‌ای عمیق و اثرگذار است که می‌تواند فرهنگ مقاومت را بازتولید و تقویت کند. اگر روزی تصور می‌شد مقاومت تنها در میدان نظامی معنا دارد، امروز روشن است که قلب این نبرد، فرهنگی و ادراکی است؛ و هیئت، یکی از قرارگاه‌های اصلی این میدان است.

مدّاحی رسانه‌ای زنده، پویا و ریشه‌دار در تاریخ تشیع است. رسانه‌ای که از دل مردم برخاسته، با زبان مردم سخن می‌گوید و به‌واسطه پیوند عاطفی عمیق با اهل‌بیت علیهم‌السلام، قدرت نفوذ بالایی در لایه‌های مختلف جامعه دارد. همین ویژگی، مدّاحی را به بستری مناسب برای انتقال مفاهیم بلند مقاومت و پایداری در برابر فشار دشمن تبدیل کرده است.

مداحی از دل تاریخ شیعه برآمده؛ تاریخی آمیخته با ظلم‌ستیزی، عدالت‌خواهی، ایثار و ایستادگی. همین پیوند عمیق تاریخی است که به مداحی قدرت می‌دهد تا مفاهیم مقاومت را در قالب عاطفه، معنا و هویت منتقل کند.

اما نخستین پرسش جدی این است: مداحی امروز، چقدر با این ظرفیت تاریخی و تمدنی فاصله گرفته یا به آن نزدیک شده است؟ پاسخ به این پرسش، بدون آسیب‌شناسی ممکن نیست. اگر بخواهیم از ظرفیت مدّاحی در گسترش فرهنگ مقاومت سخن بگوییم، ناگزیر باید نگاهی آسیب‌شناسانه به وضعیت موجود آن داشته باشیم.

نخستین و اساسی‌ترین عنصر در این پدیده، خودِ مدّاح است. مدّاح اهل‌بیت علیهم‌السلام مدعی معرفت به اهل بیت علیهم‌السلام و ناقل پیام و سیره ایشان است. طبیعی است که اگر میان گفتار و کردار او فاصله‌ای جدی وجود داشته باشد، پیام مدّاحی نیز دچار تزلزل می‌شود. همان‌گونه که شهید مطهری هشدار می‌داد، کسی که خود صالح نیست، اگر در جایگاه اصلاح دیگران بنشیند، نه‌تنها اصلاح‌گر نخواهد بود، بلکه به فساد دامن می‌زند.

در گذشته، تربیت مدّاحان مسیری تدریجی و عمیق داشت. مدّاحان معمولاً زیر نظر استادانی رشد می‌کردند که اهل عبادت، تقوا و وجاهت اجتماعی بودند. امروز اما با گسترش کمی هیئات و تریبون‌ها، این خطر وجود دارد که تربیت معنوی و شخصیتی مدّاحان به حاشیه رانده شود. اگر مدّاح نتواند در حداقل‌های اخلاقی و رفتاری الگو باشد، چگونه می‌تواند پرچم‌دار مفاهیمی چون ایثار، ایستادگی، عدالت‌خواهی و ظلم‌ستیزی شود؟

پس از شخصیت مدّاح، نوبت به هنر مدّاحی می‌رسد؛ هنری که شامل انتخاب سبک، نوا و شعر است. تاریخ نشان داده است که شعر و موسیقی، از مؤثرترین ابزارهای انتقال پیام بوده‌اند. دلیل حضور شاعران در دربار پادشاهان نیز همین قدرت نفوذ کلام و وزن بود. در روزگار ما، نمونه روشن این تأثیرگذاری را در پدیده‌هایی چون «سلام فرمانده» دیدیم؛ سرودی که با تکیه بر روح مدّاحی، توانست فراتر از مرزها و زبان‌ها، پیام خود را منتقل کند و به یک خاطره جمعی تبدیل شود.

این اراده‌ را از کجا آورده‌اید؟

Khamenei.ir — Thu, 18 Jun 2026 19:19:00 +0430

۱۵ بهمن ۱۳۸۲؛ روابط عمومی وزارت نیرو خبری برای رسانه‌ها فرستاده بود که از آغاز حفر تونل بزرگ‌ترین طرح آب‌رسانی کشور خبر می‌داد. لابلای اسامی داخل متن خبر از وزیر وقت نیرو گرفته تا دیگر نام یک سردار سپاهی هم آمده بود: سردار حاجی‌زاده! سهم حاجی‌زاده که روابط عمومی وزارت نیرو از متن خبر از او با عنوان سردار سرتیپ دوم پاسدار مهندس یاد کرده بود از کل متن ۱۰۰ کلمه بود: «سعی کرده‌ایم بستر اجرای این پروژه را در سپاه فراهم کنیم. برای انتقال تکنولوژی‌های جدید حفاری تونل ۱۸ نفر از پرسنل به کشورهای خارجی اعزام شده، و همزمان متخصصانی که در این زمینه تبحر داشته‌اند نیز به خدمت گرفته شده‌اند. امیدواریم که در کمتر از سه سال ۲ قطعه تونل به طول ۱۸ کیلومتر که در اختیار ماست به پایان برسد.»

احتمالاً خیلی‌ها نمی‌دانستند کار اصلی سردار ۴۲ ساله سپاهی که حالا پیمانکار پروژه شده هم چیست. دست‌یار حسن مقدم که در سال ۱۳۶۳ برای آموزش موشکی همراه با او به سوریه اعزام شده بود بعد از برگشت به کشور و تا پایان جنگ از مهم‌ترین ارکان یگان تازه تأسیس موشکی سپاه بود. جنگ هم که تمام شد وجب به وجب ایران را گشته بودند برای یک چیز: احداث پایگاه‌های موشکی سپاه در زیر کوه‌! سردار از آن موقع تا سال ۱۳۸۲ که در مقام سردار سرتیپ دوم پاسدار مهندس حاجی‌زاده آمده بود تا به وزارت نیرو کمک کند تجربه زیادی در حفر تونل‌های بزرگ پیدا کرده بود. او و هم‌رزمانش یک پروژه بزرگ ملّی را کلید زده بود و زیر تعداد قابل توجهی از کوه‌های ایران را به زاغه‌ها و شهرها موشکی تبدیل کرده بودند. حالا در بهمن ماه سرد ۱۳۸۲ آمده بود تا تجربیات خود و سپاه را در حفر تونل در اختیار وزارت نیرو قرار دهد برای انتقال آب از یک نقطه کشور به یک نقطه دیگر!

او و توانمندی و مهارت مجموعه متبوعش در حرکت به سمت ایده‌های بزرگ پیشرو و پیشگام بودند. سد مشکلات و موانع و نمی‌شودها که توسط او و هم‌رزمانش می‌شکست تجربه‌شان را در اختیار دیگران می‌گذاشتند. بعد از اینها دیگران هم آرام آرام جرأت و باور پیدا می‌کردند که می‌شود. تونل انتقال آب تنها مورد نبود. سال ۱۳۸۸ نیروی هوایی سپاه پاسداران و یگان موشکی با هم ادغام شدند. نامی که برای نیروی تازه‌تأسیس انتخاب شده دوباره نوید یک ایده بلندپروازانه را می‌داد. ایده‌ای که البته در حد اراده حاجی‌زاده و نیروهایش بود: نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. ۳ سال بعد در سال ۱۳۹۱ هم در کنار فرماندهی موشکی و فرماندهای پهپادی، فرماندهی فضایی نیرو هم کار خودش را آغاز کرد. حاجی‌زاده و مردانش عزم تسخیر فضا و مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین را کرده بودند تا سرریز توان دفاعی و نظامی در اختیار بخش‌های غیرنظامی هم قرار گیرد. شبیه همان کاری که در بهمن ۱۳۸۲ برای حفر تونل انتقال آب کرده بودند.

هشت سال بعد در اردیبهشت ۱۳۹۹ بود که ماهواره نور-۱ و در ادامه، اسفند ۱۴۰۰ نور-۲ و مهر ۱۴۰۲ هم نور-۳ توسط فرماندهی فضایی نیروی هوافضا به فضا پرتاب شد. ستون فقرات ارسال ماهواره به مدار زمین هم همان موشک‌هایی بودند که در مختصات دیگری قرار بود وظیفه دفاع از ایران را در برابر دشمن داشته باشند. خود موشک‌ها هم هرچند در مهر ۱۳۹۷ و دی ۱۳۹۸ به طور محدود به مصاف داعش و منافع ایالات متحده آمریکا در عین‌الاسد رفته بودند اما این وعده صادق ۱ و ۲ و ۳ و ۴ بود که قدرت اراده زرادخانه موشکی نیروی هوافضای سپاه پاسداران را به رخ کشید. فرمانده ۴۲ ساله بهمن ۱۳۸۲ هرچند در ساعات ابتدایی جنگ ۱۲ روزه در ۶۴ سالگی به شهادت رسید اما ساختاری که ایجاد شده بود نگذاشت خلاء فرماندهی باعث اختلال در پاسخ به دشمنان مرحله آخر ملت ایران شود.

واقعیتی که در جنگ ۴۰ روزه علیه پایگاه‌های آمریکایی در منطقه رقم خورد نشان داد که اراده فرمانده‌ای که در سال ۱۳۵۹ به سپاه پیوسته در کل ساختار نیروی تحت فرمانش جاری است. اراده‌ای که یک بار لایه‌های سخت زمین در زیر کوه‌های سر به فلک کشیده مقهور اراده‌اش شده بودند و یک بار دیگر مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین و در جنگ ۴۰ روزه و در فقدان فرمانده هم پایگاه‌ها و رادارها و آواکس‌های ریز و درشت آمریکایی در منطقه. حاجی‌زاده و مردانش اولین مصداق همان جمله معروف حسن طهرانی مقدم بودند: «فقط آدم‌های ضعیف به اندازه امکانات‌شان کار می‌کنند!» کاش می‌شد یکبار پای حرف این آدم‌ها نشست و از آنها پرسید این اراده‌ها را از کجا می‌آورید؟!

چرا شماها خسته نمی‌شوید؟!

Khamenei.ir — Thu, 18 Jun 2026 01:12:00 +0430

استمرار، استمرار و استمرار... یک واژه ۷ حرفی، خلاصه عمر و زندگی فرمانده سابق قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص) است؛ سپهبد شهید علی شادمانی یا سربازی با ۴۶ سال سابقه خدمت! مصداق تمامی از قد کشیدن و رشد پله به پله. شادمانی در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ شمسی و ساعاتی بعد از شهادت سردار رشید، سکان فرماندهی اصلی جنگ را بر عهده گرفت. کارش را از مسئولیت محور میانی سر پل ذهاب در سال ۱۳۶۰ آغاز کرده بود. مدافع سابق سر پل ذهاب بود که پس از سرلشکر پر آوازه، شهید رشید فرماندهی جنگ با اسرائیل را در دست داشت.

مرور سوابق پله به پله عملیاتی‌اش هم نفس خواننده را بند می‌آورد: معاون عملیات سپاه همدان، فرمانده سپاه پاوه، فرمانده لشکر ۳۲ انصار الحسین علیه‌السلام همدان، فرمانده لشکر ۶ ویژه پاسداران (نیروهای ویژه سپاه برای عملیات‌های برون مرزی)، معاون عملیات نیروی زمینی سپاه، فرمانده لشکر ۳ نیروی مخصوص، فرمانده قرارگاه نجف اشرف سپاه در غرب کشور، فرمانده دانشگاه علوم و فنون زمینی امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیروی زمینی سپاه، رئیس اداره عملیات زمینی ستاد کل نیروهای مسلح، معاون عملیات ستاد کل و قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص)، معاون هماهنگ‌‌کننده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص) و در نهایت هم فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص).

اینها فهرست سوابق بلندبالای فرمانده‌ای است که از سال ۱۳۵۸ به استخدام سپاه پاسداران در آمد. فرآیند رشد و مسئولیت را آرام آرام و به تدریج و پله به پله طی کرد تا به جایگاه فرماندهی نبرد با ائتلاف اسرائیلی - آمریکایی برسد. فارغ‌التحصیل نخبه و نابغه سال ۱۳۶۸ دوره فرماندهی و ستاد تقریباً هیچ ردّپا و اثری در بیرون از نیروهای مسلح نداشت. این اتفاق بخشی مربوط به سلوک شخصی‌اش بود و بخشی هم به دلیل نوع کاری که درگیرش بود. او در کنار سایر فرماندهان به طراحی و آرایش و معماری دفاعی و نظامی ایران برای نبرد آینده با آمریکا و اسرائیل مشغول بود. اولین مرتبه در میانه‌های دهه۹۰ بود که اسمش روی تیتر رسانه‌ها رفت زمانی که به گستره لایه‌های دفاعی محور مقاومت اشاراتی مختصر کرده بود.

گفته بود ایران در حوزه جبهه مقاومت در جنگ ۸ ساله تنها قادر بود بخشی از کردهای عراق را در شمال این کشور علیه صدام سازماندهی کند اما الان در لبنان، فلسطین، سوریه، عراق و یمن مردم علاقمند به مبارزه با استکبار با ایران همراه شده‌اند. صحبت‌های فرماندهی که تا الان در دید نبود به یکباره روی خط بسیاری از رسانه‌های داخلی و خارجی رفت. حرف بزرگی بود. معاون عملیات ستاد کل نیروهای مسلح گفته بود امروز جبهه عملیات ایران از دهانه اروند رود تا باب المندب برده شده است. فرمانده زمانی از سایه بیرون آمده بود که بعد از سال‌ها کار مستمر او و هم‌قطارانش، طرح‌هایشان روی زمین پیاده و عملیاتی شده بود از اروند تا باب‌المندب!

خرداد ۱۴۰۴ علی شادمانی سربازی با ۴۶ سال سابقه خدمت بود. جنگ با شهادت فرماندهش غلامعلی رشید شروع شده بود. روز ۲۳ خرداد یعنی همان روز آغاز جنگ، رهبر شهید درجه سرلشکری‌ شادمانی را به او اعطا و حکم فرماندهی قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص) را برای او صادر کردند. سرباز با سابقه نیروهای مسلح که کارش از درگیری با عوامل ضدّانقلاب در سال ۵۸ شروع شده بود حالا فرمانده قرارگاه جنگی کشور شده بود. فرمانده کل قوا به او گفته بود نامش را در کتابی از حمید حسام دیده‌‌اند که در مورد همدانی‌های دفاع مقدس بوده، جایی که کتاب به شهید حسن ترک اشاره کرده.

اشاره فرمانده کل قوا مربوط به زمانی بود که فرمانده قرارگاه جنگی کشور یک نیروی ساده در محوری به فرماندهی شهید حسن ترک بوده. همان نیروی ساده حالا سکاندار نبرد با دشمنان اصلی انقلاب و کشور شده بود. شادمانی ۴۶ سال دویده بود. ۴۶ سال پوتین از پا بیرون نیاورده بود. ۴۶ سال با چشمان باز دشمن را رصد کرده و طرح ریخته بود و نیروهای مسلح با متناسب با تهدیدات، آرایش داده بود و مهم‌تر از همه ۴۶ سال خسته نشده بود. او زمانی که در ۴ تیر ۱۴۰۴ به شهادت رسید پاداش همه آن ۴۶ سال را یکجا گرفت. این سؤال مهمی است که باید از شادمانی و هم‌قطارانش پرسید: چرا شماها خسته نمی‌شوید؟!

عزای حسین علیه‌السلام؛ خروش مقاومت

Khamenei.ir — Wed, 17 Jun 2026 23:43:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و یکمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید غلامعلی رشید، فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا که در اثر حمله موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و یک

سرمقاله

عزای حسین علیه‌السلام؛ خروش مقاومت

دین سنت نیست. در گذشته باقی نمانده است. دین، هرچند ثابتاتی دارد، اما متوقف در زمان نیست. پویاست. حرکت می‌کند و انسان دین‌مدار را به حرکت وا می‌دارد. تشیع، به‌عنوان تداوم دین خاتم و بلکه عین همان دین، هم حاوی چنین خصوصیتی است. یکی از وجوه تاریخ انبیای الهی تا نبی خاتم صلی‌الله‌علیه و در ادامه هم نبی خاتم صلی‌الله‌علیه و ائمه هدی علیهم‌السلام تا الان، همواره حرکت و پویایی و زنده بودن در مقتضیات زمان، در عین ایستادن بر ثابتات، بوده است. در این میان، ضدیت و سر ننهادن بر آستان طاغوت و حاکمیت غیرخدا و در ادامه هم ظلم‌ستیزی و مبارزه با مظاهر طاغوت و کفر و استکبار، از ویژگی‌های پرچمداران حق از ازل تاریخ تاکنون بوده است.

در چنین بستری، نمی‌توان از آیین و سنن و ذکر نام و سیره ائمه هدی علیهم‌السلام سخن گفت و از این ویژگی‌ها غافل شد. بیداری و حرکت و در ادامه ضدیت با طواغیت زمان، حتماً از خروجی‌ها و ویژگی‌های این آیین‌ها و سنن است. این آیین‌ها صرفاً یک سنن موزه‌شده مانده در گذشته نیستند که به صرف ارزش تاریخی‌شان مورد توجه قرار گیرند. این آیین‌ها زنده‌کننده انسان‌هایند و مایه تذکر و یادآوری انسان‌ها که توحید چه بوده و چه باید باشد. از این جهت، آن دسته از سننی که مایه حیات و بیداری و تذکر انسان‌ها می‌شوند، طبعاً بدون خروجی نخواهند بود. بدون حس برائت و خط فاصل کشیدن با طواغیت و مظاهر استکبار و کفر نخواهد بود. بدون حس بغض نسبت به ائمه ظلم و کفر نخواهد بود.

در همین بستر است که سخن «محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است» معنا پیدا می‌کند. محرم و صفر و به طور کلی آیین‌های حسینی، مظاهر تمام‌عیار بغض و سرپیچی و مبارزه با طاغوت است. این آیین‌ها مایه حیات فردی و اجتماعی انسان‌ها و تذکر فطرت آزاده انسان‌هاست. در این بستر است که حریت جامعه ایرانی در این ایام به منصه ظهور می‌رسد و وجود و حیاتش را به تمام و عیان به رخ می‌کشد. در سایر ایام سال، اگر این فرهنگ و نظام معنایی در زیر پوست جامعه جریان داشته باشد، در محرم و صفر اما به شدت و غلظت و حدتی بیشتر به جوش و خروش می‌آید و میزان‌الحراره جامعه آزاده ایرانی می‌شود.

حال مگر می‌توان در این بستر به ذکر و یاد امام شهید کربلا علیه السلام پرداخت و از سیره و مسیر و جهاد او سخن گفت و از وضعیت امروز ایران سرافراز و مبارزه و جهادش با سرسلسله کفرِ زمان غافل شد؟ اینجاست که خروجی این سنن و مجالس حیات‌بخش و زنده‌کننده، خود عامل جوش و خروش می‌شود و همچون رعد بر سد متجاوز می‌خروشد و می‌توفد و دیگران را به خروش می‌آورد. مظهر تامی از مقاومت و ایستادگی و مبارزه می‌شود؛ همان چیزی که رهبر شهید از آن به هسته‌های مقاومت تعبیر کرده بود. اینجا هیئت و مجلس عزای حسین علیه السلام، خود یک هسته و کانون مقاومت است؛ کانونی که دشمن‌شناسی و حماسه و ایستادن بر سر اصول را مدام متذکر می‌شود. این وضعیت دیگر یک مراسم منجمدِ مانده در گذشته نیست، بلکه عین حیات و زنده بودن است. فرا رسیدن محرم و اقامه عزای سیدالشهدا علیه السلام یک نقطه جهش است که مقاومت و ایستادگی ایران مجدداً از آن فوران خواهد کرد و دست آن‌ها را در برابر هر متجاوز متعدی دیگری هم پُر خواهد کرد.

صدایی که از کربلا خاموش نشد

Khamenei.ir — Wed, 17 Jun 2026 18:02:00 +0430

بیانات حضرت آیت‌الله العظمی شهید خامنه‌ای تقریباً یازده روز قبل از شهادتشان، یکی از مهم‌ترین بیانات ایشان درباره شرایط کشور و مقابله با تهدیدات دشمنان بود، در بخشی از آن بیانات فرمودند: «ملّت ایران درسهای اسلامی و شیعیِ خودش را خوب بلد است؛ میداند که چه‌ کار کند. امام حسین (علیه السّلام) فرمود: مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید؛ کسی مثل من، با کسی مثل یزید بیعت نمیکند. ملّت ایران در واقع میگویند: ملّتی مثل ما، با این فرهنگ، با این سابقه، با این معارف عالی، با سردمدارانی مثل افراد فاسدی که امروز در آمریکا بر سر کارند، بیعت نخواهد کرد.» ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ رهبر شهید انقلاب به حدیث معروفی از امام حسین علیه‌السلام استناد فرمودند که از بیعت با ظالم منع میکند. بر همین اساس رسانه‌ KHAMENEI.IR در این یادداشت ابعاد مختلف حدیث «مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَه» را با استفاده از بیانات رهبر شهید انقلاب مورد شرح و تفسیر قرار داده است.

«بیعت نمی‌کنم.» جمله‌ای که ماهیت مبارزه جبهه حق علیه باطل را تبیین می‌کند. آنگاه که یزید بن معاویة به خلافت رسید، حاکم مدینه را الزام کرد تا با شدت تمام و سرسختی بر امام حسین علیه‌السلام فشار بیاورد و از امام بیعت بگیرد. در این هنگام، امام حسین علیه‌السلام با بیان جمله تاریخی «مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَه»(۱) (مثل من با مثل یزید بیعت نمی‌کند) قاطعانه در برابر حکومت فاسد یزید ایستاد. بررسی شرایط تاریخی آن دوران نشان می‌دهد امام حسین علیه‌السلام این جمله را زمانی بیان فرمودند که یزید، بیشترین فشار را برای تسلیم شدن حضرت، وارد آورده بود. از آن پس، این جمله به بزرگترین الگوی آزادی خواهان جهان تبدیل شد. این جمله امام حسین علیه‌السلام بار دیگر در دوران معاصر مصداق پیدا کرد.

درست در شرایطی که یزید زمان برای به زانو در آوردن ملّت ایران، بیشترین فشار را وارد می‌کند، رهبر شهید انقلاب، حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه به مانند امام خود، قاطعانه پاسخ می‌دهد: بیعت نمی‌کنم. ایشان تقریباً دو هفته قبل از شهادت خود، در آخرین سخنرانی خود چنین فرمودند: «ملّت ایران درسهای اسلامی و شیعیِ خودش را خوب بلد است؛ میداند که چه‌ کار کند. امام حسین (علیه‌السّلام) فرمود: مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید؛ کسی مثل من، با کسی مثل یزید بیعت نمیکند. ملّت ایران در واقع میگویند: ملّتی مثل ما، با این فرهنگ، با این سابقه، با این معارف عالی، با سردمدارانی مثل افراد فاسدی که امروز در آمریکا بر سر کارند، بیعت نخواهد کرد.» ۱۴۰۴/۱۱/۲۸

ماجرای بیعت خواستن یزید از امام حسین علیه‌السلام
معاویه پس از شهادت امام حسن مجتبی علیه‌السلام، تلاش کرد از امام حسین علیه‌السلام بیعت بگیرد. او در سال ۵۹ هجری قمری و در اواخر عمر خود، با امام حسین علیه‌السلام گفتگوهایی درباره بیعت گرفتن برای یزید داشته و امام علیه‌السلام پاسخ کوبنده‌ای به او می‌دهد. در موقعیت دیگری امام حسین علیه‌السلام نامه‌ای به معاویه می‌نویسد و حکومت فاسدِ او را محکوم می‌کند و به اینکه برای فرزندش یزید از مردم و بزرگان بیعت گرفته است، اعتراض می‌کند.(۲) پس از مرگ معاویه در سال ۶۰ هجری قمری، پسرش یزید به خلافت رسید. یزید برای تحکیم موقعیت خود، تصمیم گرفت از شخصیت‌های مهم و تأثیرگذار در جامعه، از جمله امام حسین علیه‌السلام، عبدالله بن عمر و عبدالله بن زبیر، بیعت بگیرد. یزید در نامه‌ای به ولید بن عتبه، حاکم مدینه، دستور داد تا با شدت و بدون هیچ گونه تساهلی از این افراد بیعت بگیرد.(۳)

ولید بن عتبه پس از دریافت نامه یزید، شب به سراغ امام حسین علیه‌السلام و عبدالله بن زبیر رفت و آن‌ها را از مرگ معاویه و درخواست بیعت یزید مطلع کرد. امام حسین علیه‌السلام و عبدالله بن زبیر پاسخ خود را به صبح فردا موکول کردند. ولید بن عتبه در مواجهه با امام حسین علیه‌السلام سخت‌گیری و فشار بیشتری وارد کرد و حتی به ایشان توهین نمود. امام حسین علیه‌السلام نیز با شجاعت در برابر ولید ایستاد.(۴) در سال ۶۱ هجری قمری نیز، وقتی فشارها به اوج خود رسیده بود، امام حسین علیه‌السلام برای بیعت نکردن با یزید، به سمت کوفه حرکت کرد. این اقدام امام حسین علیه‌السلام در شرایطی صورت گرفت که عبیدالله بن زیاد، حاکم کوفه، از سوی یزید مأموریت داشت تا هرگونه مخالفتی را با حکومت سرکوب کند. در نهایت بیعت نکردن امام علیه‌السلام با یزید، باعث مواجهه حضرت با یزیدیان در کربلا شد.(۵)

عمر بن سعد پس از دریافت نامه عبیدالله بن زیاد، موضوع بیعت را با امام حسین علیه‌السلام در میان گذاشت. امام حسین علیه‌السلام به‌طور قاطع از بیعت با یزید امتناع کرد و بر موضع خود مبنی بر مخالفت با حکومت ظالم یزید پایدار ماند. این امتناع، زمینه‌ساز وقایع بعدی و نبرد کربلا شد.(۶) حوادث تاریخی آن دوران نشان می‌دهد امام حسین علیه‌السلام جمله «کسی مانند من با کسی مانند یزید بیعت نمی‌کند» را در شرایطی بیان فرمودند که در اوج فشار از طرف حکومت طاغوتی بنی‌امیه بودند.

هر حکومتی که مثل یزید باشد...
یکی از سؤالات مهم در این جمله این است که چرا امام علیه‌السلام به جای تعبیر «من» و «یزید»، از تعبیر «مثل من» و «مثل یزید» استفاده فرمودند؟ پاسخ به این پرسش آنگاه اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که بدانیم امام علیه‌السلام این معنا را با عبارات مختلفی بیان فرموده‌اند که همگی با تعبیر «مثل من» و «مثل یزید» بیان شده است. یکی از این موارد، همان زمانی است که ولید بن عتبه (حاکم مدینه) خبر مرگ معاویه را برای امام علیه‌السلام آورد و به امام گفت که باید با یزید بیعت کند. امام، برای اینکه درخواست ولید را به تأخیر بیندازد، فرمود: «فَإِنَّ مِثْلِی لاَیُعْطِی بَیْعَتَهُ سِرّاً»(۷) کسی مثل من، مخفیانه بیعت نمی‌کند. همچنین در همان جریان، وقتی ولید، امام را به بیعت با یزید اجبار کرد، امام همین جمله «مِثْلِی لاَ یُبَایِعُ مِثْلَهُ»(۸) را بیان فرمودند.

مورد سوم نیز هنگامی است که «مروان فردای آن روز، حضرت را در کوچه‌های مدینه دید، گفت: یا اباعبداللَه، تو خودت را به کشتن میدهی! چرا با خلیفه بیعت نمیکنی؟ بیا بیعت کن، خودت را به کشتن نده؛ خودت را به زحمت نینداز! حضرت در جواب او، این جمله را فرمود: «وَ عَلَى اَلْإِسْلاَمِ‌ اَلسَّلاَمُ إِذْ قَدْ بُلِیَتِ اَلْأُمَّةُ بِرَاعٍ مِثْلِ یَزِیدَ»(۹) دیگر باید با اسلام، خداحافظی کرد و بدرود گفت؛ آن وقتی که حاکمی مثل یزید بر سر کار بیاید و اسلام به حاکمی مثل یزید، مبتلا گردد.» ۱۳۷۴/۰۳/۱۹ توجه به این بیانات نشان می‌دهد که هر سه جمله با ادبیات «مثل من» و «مثل یزید» بیان شده است. راز این‌گونه سخن گفتن امام علیه‌السلام این است که حضرت به دنبال ایجاد یک مسیر شفاف و روشن تا روز قیامت است. وقتی امام علیه‌السلام می‌فرمایند «کسی که مثل من است» با «کسی که مثل یزید است» بیعت نمی‌کند، در حقیقت یک قانون کلی و «سنت الهی» را بیان می‌کنند. به این معنا که هرجا عدالت و ظلم در مقابل یکدیگر قرار گیرند، بیعت و سازش میان آن دو ناممکن است. لذا «قضیه شخص یزید نیست؛ هرکس مثل یزید باشد.» ۱۳۷۴/۰۳/۱۹ در حقیقت «کسی مثل حسین‌بن‌علی که مظهر اسلام است، نسخه‌ی بی‌تغییر پیغمبر مکرّم اسلام است.» ۱۳۸۷/۱۰/۱۹ و کسی که مثل یزید است، نسخه بی‌تغییر ابوسفیان و ابولهب است و این «مِثل» و شباهت تا روز قیامت باقی است. در حقیقت امام حسین علیه‌السلام تنها با حکومت یزید مخالف نیست؛ بلکه با حکومت یزیدی مخالف است.

ملّت ایران، مثل حسین؛ مستکبران، مثل یزید
از آنچه گفته شد روشن می‌گردد منظور امام حسین علیه‌السلام از «مثل من» تنها امامان معصوم نیستند؛ بلکه هر انسان آزادی‌خواه و عدالت‌خواهی که در برابر حکومت ظالم و مستکبری قرار گرفت، مانند من رفتار می‌کند. در این میان، ملّت ایران، مصداق بارز آزادی‌خواهانی هستند که از آغاز انقلاب اسلامی، این شعار را سرلوحه خود قرار داده‌اند و در بزنگاه‌های مهم تاریخی و در اوج فشار استکبار، فریاد «بیعت نمی‌کنم.» سر داده‌اند.

حضرت آیت‌الله العظمی شهید خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه درباره این شباهت چنین می‌فرمایند: «شباهت دوران ما با دوران حسین‌بن‌علی (علیه‌السّلام)، عجیب است. شباهتها، خط دهنده است و به ما می‌گوید در این زمان چه باید بکنیم؛ چون شما وقتی چهره‌ی خودتان را در آینه دیدید، می‌توانید راحت درباره‌اش قضاوت کنید و بفهمید چه باید کرد. ما در حدیث صدر اسلام وضع امروز خودمان را مشاهده می‌کنیم. زمان حسین‌بن‌علی (علیه‌السّلام) همه‌ی کفر و فساد، همه‌ی عناد با حق و حقیقت، با تمام ابزارهای مستقیم و غیرمستقیمش در یک‌جا متمرکز شده بود و تمام فضیلتها و ارزشهای معنوی و راه‌ها بحق و حقیقت در یک‌جا متراکم و متبلور شده بود.»(۱۰) ایشان در ادامه به یک نکته مهم اشاره می‌کنند: «البته وقتی می‌گویم دوران ما شبیه دوران امام حسین (علیه‌السّلام) است، معنایش این نیست که در همه جهت شباهت دارد. حسین‌بن‌علی (علیه‌السّلام) به فوز شهادت نائل شد، نهضت حسین (علیه‌السّلام) با شهادت جان گرفت؛ اما نهضت عظیم و کربلای خونین ملّت ایران با اینکه شهدای ارزشمندی داشت و خون آنها چراغ این نهضت را روشن نگه داشت و پشتوانه‌ی نهضت شد، در نهایت توانست به هدفهای خودش دست پیدا کند.»(۱۱)

بیعت یعنی امضای حکومت ظالم
نکته مهم دیگر درباره این جمله امام حسین علیه‌السلام، واژه «بیعت» است. وقتی امام می‌فرمایند «بیعت نمی‌کنم.» یعنی حکومت طاغوت را امضا نمی‌کنم. در حقیقت، «بیعت یعنی امضای خلافت آن شقیِّ خبیثی که رأس کار است.»(۱۲) یزید «توقّع داشت که این امام هدایت، پای حکومت او را امضا کند؛ بیعت یعنی این. میخواست امام حسین (علیه‌السّلام) را مجبور کند به جای این‌که مردم را ارشاد و هدایت فرماید و گمراهی آن حکومت ظالم را برای آنان تشریح نماید، بیاید حکومت آن ظالم را امضا و تأیید هم بکند! قیام امام حسین (علیه‌السّلام) از این‌جا شروع شد.» ۱۳۸۱/۱/۹ لذا وقتی یزید اصرار می‌کند «بر اینکه حسین‌بن‌علی (علیه‌السّلام) باید با من بیعت کند، یعنی همین. اصرار بر اینکه تمام رجال و سران بنی‌هاشم و قریش در مدینه و مکه باید با یزید بیعت کنند، یعنی همین. امام حسین (علیه‌السّلام) در مقابل این ایستاد؛ یعنی در مقابل اقرار به تسلیم حق در برابر باطل.»(۱۳) نکته عجیب اینکه برخی خواص جامعه نه تنها چنین فاجعه‌ای را درک نکردند؛ بلکه به دنبال قانع کردن امام علیه‌السلام برای بیعت با یزید بودند؛ اما حضرت تسلیم مصلحت‌اندیشی‌ها نشد.

امام حسین علیه‌السلام «از لحظه‌ی ورود به کربلا تا روز عاشورا، همین‌طور مرتّب با این خدشه‌ها و شبهه‌ها - آن هم از سوی آدمهای حسابی، از سوی عقل مصلحت‌اندیشی که از وسایل ارزشی هم خیلی بیگانه نیست - مواجه است! آن وقت امام حسین (علیه‌السّلام)، آن کسی است، آن تجسّمی از ارزشهاست که در مقابل اینها استقامت می‌ورزد؛ یعنی هدف را فراموش نمی‌کند و خطّ مستقیمی را که خودش می‌شناسد و اینها نمی‌شناسند، با این حرفها رها نمی‌سازد.»(۱۴) این خواص چنان بودند که گاهی با زبان دین نیز سخن می‌گفتند؛ اما حضرت در برابر همه آن استدلال‌های ساده‌لوحانه مقاومت کرد؛ لذا صبر امام حسین علیه‌السلام «فقط این نبود که بر تشنگی صبر کند، بر کشته شدن یاران صبر کند؛ اینها صبرِ آسان است. صبرِ سخت‌تر این است که دیگران، افراد صاحب نفوذ، افراد آگاه، افراد محترم هى بگویند آقا نکنید، این کار غلط است، این کار خطرناک است. هى ایجاد تردید کنند. کی‌ها؟ افرادی مثل عبدالله جعفر، عبدالله زبیر، عبدالله عباس؛ این شخصیّتهای برجسته‌ی بزرگ آن روز دنیا، آقازاده‌های مهم اسلام، اینها هى بگویند نکن این کار را.» ۱۳۹۰/۰۴/۱۳

در اینجا ذکر این نکته ضروری است که برخی به اشتباه تصور می‌کنند می‌توان گاهی مانند امام حسین علیه‌السلام در برابر حکومت طاغوت ایستاد و گاهی مانند امام حسن علیه‌السلام صلح کرد. این تصور نادرستی است؛ زیرا همانگونه که گفتیم اساساً حوادث مربوط به امام حسین علیه‌السلام به خاطر فشارهای سرسختانه حکومت بنی‌امیه بر امام حسین علیه‌السلام برای بیعت با یزید بود؛ اما «براى امام حسن (علیه‌السّلام) به هیچ وجه مسئله‌ى بیعت با معاویه مطرح نبود. در قرارداد آتش‌بس یا صلحى که بین امام حسن (علیه‌السّلام) و معاویه نوشته شد، یکى از شرایط این بود که امام حسن (علیه‌السّلام) به معاویه «امیرالمؤمنین» نگوید و با او بیعت نکند؛(۱۵) معاویه حق تعیین جانشین نداشته باشد؛(۱۶) در بعضى از روایات آمده که معاویه باید بعد از خودش امام حسن (علیه‌السّلام) را به خلافت معرفى کند،(۱۷) بعد امام حسین (علیه‌السّلام) را معرفى کند؛(۱۸) این چقدر با آن متفاوت است‌؟ اگر امام حسن (علیه‌السّلام) هم زیر فشار قرار میگرفت که باید بیعت کنى، وضع فرق میکرد.»(۱۹)

راز بیعت نکردن امام با یزید
اکنون این سؤال پیش می‌آید که چرا امام حسین علیه‌السلام با یزید بیعت نکرد؟ پاسخ این سؤال را باید در تقابل و ضدّیّت دو نظام «حکومت» جستجو کرد. تقابل و ضدّیّتی که تا روز قیامت برقرار است. وقتی امام علیه‌السلام می‌فرمایند «مثل من» با «مثل یزید» بیعت نمی‌کند، یعنی حکومتی که مبتنی بر «امامت» است همیشه در تضاد با حکومت مبتنی بر «سلطنت» است. راز بیعت نکردن امام، این بود که یزیدیان، حکومت را از «امامت» به «سلطنت» تبدیل کرده بودند و یزید «توقع کرد که امام حسین علیه‌السلام پای این سیه‌نامه‌ی تبدیل امامت اسلامی به سلطنت طاغوتی را امضا کند؛ یعنی بیعت کند. امام حسین فرمود «مثلی لا یبایع مثله»؛ حسین چنین امضایی نمیکند.» ۱۳۸۱/۱/۹

حضرت آیت‌الله العظمی شهید خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در یک بیان بسیار مهم این موضوع را چنین تبیین می‌کنند: «ماهیت امامت، با ماهیت سلطنت، مغایر و متفاوت و مناقض است. این دو ضدّ همند. امامت، یعنی پیشوایىِ روحی و معنوی و پیوند عاطفی و اعتقادی با مردم؛ اما سلطنت یعنی حکومت با زور و قدرت و فریب، بدون هیچ‌گونه علقه‌ی معنوی و عاطفی و ایمانی. این دو، درست نقطه‌ی مقابل هم است. امامت، حرکتی در میان امت، برای امت و در جهت خیر است. سلطنت یعنی یک سلطه‌ی مقتدرانه علیه مصالح مردم و برای طبقات خاص، برای ثروت‌اندوزی و برای شهوت‌رانی گروه حاکم.» ۱۳۷۹/۱/۲۶ بنابراین عامل اصلی اصرار حکومت بنی‌امیه برای بیعت گرفتن از امام حسین علیه‌السلام امضا و تأیید نظام سلطنت بود. اگر این امضا از طرف امام حسین علیه‌السلام صورت می‌گرفت، دیگر هیچ‌گاه حکومتی، مبتنی بر حق و عدالت شکل نمی‌گرفت. به تعبیر دیگر، بیعت امام علیه‌السلام با حکومت یزید، امضای حکومت سلطنتی و اعلام جانشینی آن به جای حکومت ولایی بود و این مسیر تا پایان تاریخ همین‌طور جریان داشت؛ اما حضرت با شهادت و ایثار جان خود، مسیر زندگی بشر را تغییر داد.

حال ممکن است کسی بپرسد نظامی که امام حسین علیه‌السلام در برابر آن ایستاد، نظام سلطنت بود و ما در دوره معاصر نظام سلطنتی نداریم تا نیاز به پیمودن همان مسیر باشد. حضرت آیت‌الله العظمی شهید خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در استدلالی محکم، چنین پاسخ می‌دهند: «سلطنتِ به معنای پادشاهىِ موروثی، فقط یک نوعِ از سلطنت است. لذا بعضی سلاطین در دنیا هستند که اسمشان سلطان نیست، اما باطنشان تسلّط و زورگویی بر انسانهاست. هر کس و در هر دوره‌ای از تاریخ - اسم او هرچه میخواهد باشد - وقتی به ملت خود یا به ملتهای دیگر زور بگوید، این سلطنت است. این‌که رئیس جمهور یک دولتی - که در همه زمانها، دولتهای مستکبر بوده‌اند و امروز مظهر آن، امریکاست - به خود حق بدهد که بدون هیچ استحقاق اخلاقی، علمی و حقوقی، منافع خود و کمپانیهای پشتیبان خود را بر منافع میلیونها انسان ترجیح دهد و برای ملتهای دنیا تکلیف معیّن کند، این سلطنت است؛ حالا اسمش سلطان باشد یا نباشد!» ۱۳۸۱/۱/۹ علاوه بر این، تظاهرات مردم آمریکا علیه سردمداران مستکبر کشورشان با شعار «نه به پادشاهی» بهترین نشانه بر تأیید این دیدگاه است. حکومت استکباری که حتی به مردم کشور خود رحم نکند، در حقیقت همان حکومت سلطنتی است که مردم آمریکا متوجه شده‌اند.

از طرفی دیگر حکومت یزیدی دو ویژگی مهم دارد که هر دو ویژگی را حکومتهای طاغوتی دوران معاصر نیز دارند. اولاً «یزید، هر کسی را که با قدرت و حکومت او مخالفت و مقاومت کند، نابود می‌کند. خاصیت حکومت یزیدی این است.»(۲۰) ثانیاً حکومت یزیدی «مثل چشمه‌ای که از آن مرتّب آب گندیده تراوش می‌کند و بیرون می‌ریزد و همه‌ی دامنه را پر می‌کند، از وجود او آب گندیده می‌ریزد و همه‌ی جامعه‌ی اسلامی را پر خواهد کرد!» ۱۳۷۴/۰۳/۱۹ دولت آمریکا به عنوان نماد حکومت یزیدی و مستکبر، هم به دنبال نابودی مخالفان خود است و هم مانند چشمه گندیده‌ای است که مردم خود و مردم جامعه اسلامی و مردم تمام دنیا را به فساد می‌کشاند.

ملت ایران، عزیز مثل امام حسین علیه‌السّلام
از آنچه گفته شد، روشن می‌شود «نهضت حسینی در واقع با دو نگاه قابل ملاحظه است، که هر دو هم درست است؛ اما مجموع دو نگاه، نشان دهنده‌ی ابعاد عظیم این نهضت است. یک نگاه، حرکت ظاهری حسین‌بن‌علی است؛ که حرکت علیه یک حکومت فاسد و منحرف و ظالم و سرکوبگر -یعنی حکومت یزید- است؛ اما باطن این قضیه، حرکت بزرگتری است که نگاه دوم، انسان را به آن میرساند؛ و آن حرکت علیه جهل و زبونی انسان است. در حقیقت، امام حسین اگرچه با یزید مبارزه میکند، اما مبارزه گسترده تاریخی وی با یزیدِ کوته‌عمرِ بی‌ارزش نیست؛ بلکه با جهل و پستی و گمراهی و زبونی و ذلّت انسان است... برای این است که مردم از فساد و زبونی و پستی و جهالت نجات پیدا کنند.» ۱۳۷۹/۱/۲۶ بنابراین این جمله امام (علیه‌السّلام) که «مثل من» با «مثل یزید» بیعت نمی‌کند، یعنی هیچ ملتی نباید زیر بار ذلت مستکبران برود؛ لذا «امام حسین (صلوات‌الله‌علیه) فرمودند که ما ذلّت را نمی‌پذیریم: «هَیهاتَ مِنَّا الذِّلَّةِ یأبَى اللهُ ذلِک»(۲۱) خدا اِبا دارد که ما ذلّت را بپذیریم؛ این ذلّتها را مؤمن حق ندارد که قبول کند؛ ذلّتِ تسلیم در مقابل کفّار، ذلّتِ پذیرش فشار کفّار و تحمیل کفّار.»(۲۲) و این ملت مبعوث شده ایران است که همچنان بر سر مستکبران جهان شعار «هیهات منّا الذّلة» سر می‌دهد و هم‌صدا با امام شهید خود فریاد می‌زند: «بیعت نمی‌کنیم.»

(۱ بحار الانوار، چاپ بیروت، ج ۴۴، ص ۳۲۵

(۲ الإمامة و السیاسة، ج ۱، ص ۱۶۵ و ۱۷۰

(۳ تاریخ الطبری، ج ۵، ص ۳۳۸

(۴ تاریخ الإسلام، ج ۵، ص ۷

(۵ تاریخ الطبری، ج ۵، ص ۴۱۱

(۶ الکامل فی التاریخ، ج ۴، ص ۵۳

(۷ وقعة الطف، چاپ جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ص ۸۰

(۸ بحار الانوار، چاپ بیروت، ج ۴۴، ص ۳۲۵

(۹ اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه فهری، ص ۲۴

(۱۰ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۲۲۱

(۱۱ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۲۲۳

(۱۲ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۲۵۶

(۱۳ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۲۲۲

(۱۴ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۴۷۷

(۱۵ علل الشرایع، ج ۱، ص ۲۱۲؛ بحارالأنوار، ج ۴۴، ص ۲

(۱۶ أنساب الأشراف، ج ۳، صص ۴۱-۴۲؛ بحارالأنوار، ج ۴۴، ص ۶۵

(۱۷ الإستیعاب، ج ۱، ص ۳۸۶؛ فتح البارى، ج ۱۳، صص ۵۵-۵۶

(۱۸ الفتوح، ج ۵، ص ۱۲؛ عمدة الطالب، ص ۶۷

(۱۹ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۲۵۷

(۲۰ آفتاب در مصاف، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۱۲

(۲۱ اثبات الوصیة، علی بن حسین مسعودی، ص۱۶۶

(۲۲ تفسیر سوره منافقون، انتشارات انقلاب اسلامی، ص ۱۲۸

سیرک بزرگ!

Khamenei.ir — Tue, 16 Jun 2026 23:41:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سپهبد شهید محمد باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح که در اثر حملۀ موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت

سرمقاله

سیرک بزرگ!

با فرو نشستن تدریجی گرد و غبار تجاوز آمریکایی-صهیونی به ایران، فرصت مناسبی برای ارزیابی ادعاهای مطرح‌شده از سوی دونالد ترامپ درباره نتایج این جنگ فراهم شده است. رئیس‌جمهور آمریکا از ابتدای جنگ چهل‌روزه و به‌ویژه پس از شروع آتش‌بس دوهفته‌ای در فروردین‌ماه، تلاش کرده است خود را به عنوان پیروز این رویارویی معرفی کند و حتی توافق پایان جنگ را نیز به عنوان نشانه‌ای از موفقیت سیاست‌هایش یاد می‌کند. اما در تحلیل راهبردی، این روایت‌سازی ملاک پیروزی نبوده، بلکه میزان تحقق اهداف اعلامی در میدان عمل، نشانه پیروزی است.

برای سنجش ادعای پیروزی ترامپ، ابتدا باید به یاد آورد که اهداف اولیه آمریکا چه بود. در طول جنگ، ترامپ و متحدانش بارها از لزوم تغییر رفتار بنیادین ایران سخن گفتند. حتی در مقاطعی، ادبیات سیاسی و رسانه‌ای کاخ سفید فراتر رفت و مقامات آمریکایی از «تسلیم بی‌قید و شرط ایران»، «فروپاشی قریب‌الوقوع نظام» و «تغییر معادلات داخلی ایران» سخن به میان آوردند. ارسال کمک‌های نظامی گسترده به اسرائیل، حمایت آشکار از عملیات نظامی و پیام‌هایی نظیر «کمک در راه است» در راستای حمایت از اغتشاشگران نیز همگی در راستای ایجاد این تصور بود که جمهوری اسلامی ایران در آستانه شکست قرار دارد و تنها مسئله، زمان مطرح است.

اما واقعیت‌های میدان مسیر دیگری را طی کرد. نه نظام سیاسی ایران فروپاشید، نه تسلیمی رخ داد و نه تغییر راهبردی مورد نظر واشنگتن محقق شد. در عوض، ایران توانست با بهره‌برداری از برگ‌های جدید، مانند تنگه هرمز، فشار مضاعفی بر متجاوزان وارد کند. از سوی دیگر، اتحاد و انسجام اجتماعی شکل‌گرفته در ایران یکی از مهم‌ترین پیروزی‌های ایران در این جنگ به شمار می‌رود که همه سلیقه‌های سیاسی را حول محور وطن متحد کرد. درست است که جنگ خسارت‌های زیادی را به ایران تحمیل کرده است، اما اصل مسئله همچنان پابرجاست: آیا آمریکا توانست اهدافی را که برای توجیه آغاز این جنگ مطرح می‌کرد، به دست آورد؟ پاسخ منفی است.

در ادبیات راهبردی، شکست زمانی رخ می‌دهد که هزینه‌های پرداخت‌شده با اهداف محقق‌شده تناسب نداشته باشد. آمریکا و متحدانش وارد جنگی شدند که قرار بود موازنه قدرت را به شکل بنیادین تغییر دهد. اما پس از هفته‌ها درگیری، نه تنها چنین تغییری رخ نداد، بلکه به اذعان برخی از مقامات آمریکایی، این ترامپ بوده که برای توافق پایان جنگ با ایران بسیار عجله دارد. آندریا یونکر، فعال رسانه‌ای آمریکایی، در اشاره به ادعاهای ترامپ در مورد پیروزی، با زبان کنایه نوشته است: «باید حق را به ترامپ داد؛ او قول داده بود که بدون تسلیم کامل، هیچ توافقی با ایران امضا نخواهد شد. به قولش هم عمل کرد. فقط نگفته بود منظورش از «تسلیم کامل»، تسلیم شدنِ آمریکا است.»

در برابر این شکست راهبردی، ترامپ اکنون تلاش می‌کند روایت دیگری از وقایع ارائه دهد. او می‌کوشد پایان جنگ را به عنوان نتیجه فشارهای موفق آمریکا معرفی کند و از توافق پایان جنگ نیز تصویری از پیروزی بسازد. این رویکرد البته پدیده جدیدی در رفتار سیاسی او نیست. ترامپ بارها نشان داده است که میان واقعیت‌های میدانی و روایت رسانه‌ای تمایز قائل می‌شود و در بسیاری از موارد ترجیح می‌دهد شکست‌های عملیاتی را با پیروزی‌های تبلیغاتی جایگزین کند.

ویژگی اصلی این شیوه، تمرکز بر کنترل روایت به جای کنترل واقعیت است. به همین دلیل، ترامپ معمولاً پس از هر ناکامی، حجم گسترده‌ای از مصاحبه‌ها، سخنرانی‌ها و اظهارنظرهای رسانه‌ای را به راه می‌اندازد تا چارچوب تفسیر رویدادها را تغییر دهد.

اما مشکل اصلی چنین رویکردی آن است که واقعیت‌های راهبردی را نمی‌توان برای مدت طولانی پشت پرده روایت‌ها پنهان کرد. در نهایت، این نتایج عینی هستند که موفقیت یا شکست را نشان می‌دهند. اگر هدف، تغییر نظام بوده و چنین اتفاقی رخ نداده است، اگر هدف، تسلیم بوده و تحقق نیافته است و اگر هدف، نابودی توان مقاومت ایران بوده و همچنان طرف مقابل به عنوان یک بازیگر فعال حضور دارد، آنگاه ادعای پیروزی ترامپ تنها تلاشی رسانه‌ای برای پنهان کردن تبعات شکست است.

از همین رو، مواجهه با روایت‌سازی‌های ترامپ باید بسیار حساب‌شده باشد. بهترین راه مقابله با چنین روایتی، بازگشت مداوم به اهداف اولیه و مقایسه آن‌ها با نتایج نهایی است.

نسخه‌ای که در قرارگاه نوح نبی(ع) پیچیده شد

Khamenei.ir — Tue, 16 Jun 2026 23:20:00 +0430

۲۹ سال قبل؛ دوره آموزش فرماندهی عالی جنگ در سپاه پاسداران؛ سرتیپ ۳۷ ساله مشغول تشریح ایده نبرد نامتقارن با دشمنان فرامنطقه‌ای است: «اگر جنگ از هوا به دریا و زمین کشیده شود امکان درگیری با نیروهای آمریکایی میسر است و امکان پیروزی هم وجود دارد. این نوع نبرد اثربخشی سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته دشمن را خنثی و تا اندازه‌ای او را خلع سلاح می‌کند. هزینه‌های اقتصادی جنگ و فرسایشی و طولانی مدت کردن آن از دیگر محاسن این نبرد است به خصوص که هزینه اقتصادی وارد معرکه شدن آمریکایی‌ها در نقاط دوردست بسیار بالاست.»

ایران از همان روزها در فکر آماده کردن ساختار رزم نیروهای مسلحش برای درگیری احتمالی بعدی با آمریکا بود. در همین فضا هم آرام آرام نیروهای مسلح خود را برای این نوع از نبرد با یک قدرت ناهمسان آماده می‌کرد. در یکی از موارد سرداران و فرماندهان در دوره عالی جنگ سپاه در دانشکده فرماندهی و ستاد جمع شده بودند و آموزش می‌دیدند. یکی از سرفصل‌های دوره را هم کسی تدریس می‌کرد که پیش از این در دوران جنگ هشت ساله علیه رژیم بعثی در قرارگاه دریایی نوح نبی علیه‌السلام، این نوع نبرد را علیه یگان‌های دریایی عراق و آمریکا تجربه کرده بود. فرمانده‌ای که ۲۲ سال بعد خود سکان فرماندهی کل سپاه پاسداران را بر عهده گرفت: سردار سرلشکر پاسدار حسین سلامی.

قرارگاه دریایی نوح نبی علیه‌السلام و مسئولان و فرماندهانش را می‌توان بستر و نقطه شروع ایده دفاع نامتقارن دریایی ایران دانست. جزیره خارگ به ‌عنوان پایانه اصلی صادرات نفتی ایران و همچنین منطقه دریایی میانه و غرب خلیج فارس این قرارگاه را به‌ یک نقطه کلیدی برای رصد و اعمال کنترل و درگیری با نیروهای فرامنطقه‌ای در خلیج فارس دانست. قرارگاهی که در طول جنگ نفتکش‌ها و عملیات‌های دریایی به کانون سازماندهی و عملیات‌های دریایی سپاه پاسداران با نیروهای آمریکایی و فرامنطقه‌ای تبدیل شد. ایده‌هایی که حسین سلامی و هم‌قطارانش در دهه بعدی در دانشکده فرماندهی و ستاد آموزش می‌دادند در دهه ۶۰ کارایی خود را در عرصه عمل نشان داده بودند.

ایده‌هایی مانند جنگ و نبرد نامتقارن، تغییر ابزار از شناورهای بزرگ به شناورهای کوچک و چابک و سریع اما زهرآگین، استفاده از جغرافیای سواحل طولانی و تبدیل ساحل به یک نوار مسلح دفاعی اما نامرئی، مین‌گذاری‌های ایذایی دریایی و تحمیل محدودیت بر کریدورهای دریایی و اقتصادی و حیاتی دشمن و تکنیک انبوه‌سازی ناوگان‌های خُرد اما چابک، همگی از دل تجربیات عملیات‌های قرارگاه دریایی نوح نبی علیه‌السلام بیرون آمدند. قرارگاه دریایی نوح نبی علیه‌السلام دوره یادگیری و تمرین و آزمون و خطای نبرد با نیروهای فرامنطقه‌ای در دریا بود. همان چیزی که سال‌های بعد او در دوره عالی جنگ تدریس می‌کرد.

تجربه جنگ در دریا به خصوص با نیروی دریایی آمریکا به سلامی، فدوی، تنگسیری و سایر هم‌رزمانشان نشان داد که برای جنگیدن با قدرتی که بزرگ‌ترین نیروی دریایی دنیا را داراست باید به سمت اعمال محدودیت به آزادی عمل دشمن و عملیات‌های ضد دسترسی علیه او اقدام کرد. ایجاد یک محیط و بستر ضددسترسی برای نیروی دریایی ارتش ایالات متحده به عنوان صاحب بزرگ‌ترین ناوگان دریایی در دنیا که محیطی هزینه‌زا برای او ایجاد کند. در ادامه متکی به ابزارهای نامتقارن دامنه توسعه و گسترش او را محدود و محدودتر کرد.

تداوم همین نگاه بود که به مرور نیروی دریایی سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی ایران را در منطقه تنگه هرمز و خلیج فارس به تدریج به یک بازیگر استراتژیک تبدیل کرد. فعالیت‌های خیره‌کننده موشکی و پهپادی هم دست این بازیگران را پُر و حوزه عمل و تاثیرشان را گسترش داد. درستی همه این سرمایه‌گذاری‌ها و فهم استراتژیک در جنگ ۴۰ روزه خودش را اثبات کرد هنگامی که زمان صفر عملیات ضددسترسی و انسداد کلید خورد و تنگه هرمز به عنوان راهبردی‌ترین آبراه جهان که یک پنجم انرژی دنیا از آن عبور می‌‌کرد با اراده نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران قفل شد. بزرگ‌‌ترین ناوگان دریایی دنیا هم تا به امروز هر چه زده به در بسته خورده.

هشت سال جنگ با دشمن بعثی یک لابراتور و دانشگاه بزرگ برای نظامیان و فرماندهانی از جمله حسین سلامی بود. او هرچند در خردادماه ۱۴۰۴ در حمله دشمن صهیونی به پاداش سال‌ها مجاهدت خود رسید اما تجربه‌ای که در قرارگاه نوح نبی علیه‌السلام کسب کرد و بذری که در دهه هفتاد توسط دیگر استراتژیست‌های نظامی و دفاعی ایران کاشت، در جنگ ۴۰ روزه به ثمر نشست. حالا ایران حاکم بلامنازع تنگه هرمز و خلیج تا ابد فارس است.

سلام بر حسین علیه‌السلام لبیک یا حسین علیه‌السلام

Khamenei.ir — Mon, 15 Jun 2026 23:12:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و پنجاه و نهمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید حسن محقق، جانشین فرمانده سازمان اطلاعات سپاه که در اثر حملۀ موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و پنجاه و نه

سرمقاله

سلام بر حسین علیه‌السلام لبیک یا حسین علیه‌السلام

اولین شب محرم فرا رسیده است و این آغاز یک بازخوانی دوباره از یک حقیقت ثابت است: اینکه تقابل حق و باطل تعطیل‌ بردار نیست.

محرم هر سال فرا می‌رسد تا یک چیز را یادآوری کند، اینکه انسان همیشه در نقطه انتخاب ایستاده است، و این انتخاب هیچ‌گاه به گذشته محدود نشده است.

امسال اما محرم در فضایی آغاز شده که با فقدان یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های تاریخ تشیع و دومین رهبر انقلاب اسلامی همراه است. شخصیتی که عمر خود را در امتداد همان مکتبی معنا کرد که از کربلا آغاز شد. مکتب امام حسین علیه‌السلام مکتب تردید نیست، مکتب انتخاب‌های روشن است. حسین بن علی علیه‌السلام در برابر یک دوگانه ایستاد: یا پذیرش بیعت با یزید زمان، یعنی مشروعیت دادن به ظلم، یا ایستادن بر سر اصول، حتی اگر نتیجه‌اش شهادت باشد. قائد شهید امت راه دوم را انتخاب کرد.

شهادت حضرت‌ آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه ادامه زنجیره‌ای است که خط ایستادگی در برابر نظم‌های تحمیلی را نشان می‌دهد. در این منظومه، شهادت نه پایان یک مسیر، بلکه تثبیت آن مسیر است، یعنی تأکید دوباره بر اینکه عقب‌نشینی از حق، به هیچ وجه پذیرفته نیست، حتی اگر هزینه‌‌اش نثار جان شریف ترین انسان‌ها باشد.

در همین چارچوب است که مقاومت جانانه ملت ایران در جنگ ۴۰روزه، به تأسی از قائد شهید امت معنا پیدا می‌کند. اینکه در جهان امروز نیز همان دوگانه کربلا مشهود است. یک طرف، جبهه‌ی طاغوتی تحمیل و وادارسازی به تسلیم قرار دارد و طرف دیگر، منطق ایستادگی در برابر این ظلم.

در این میدان، آنچه تعیین‌ کننده است صرفاً قدرت نظامی نیست، بلکه نوع انتخاب است. همان انتخابی که امام حسین ۱۴۰۰ سال قبل تثبیت کرد، اینکه اگر قرار باشد میان حفظ حقیقت و حفظ جانِ بدون معنا یکی انتخاب شود، حقیقت بر هر چیز مقدم است.

محرم امسال از این جهت متفاوت است که این پیوستگی تاریخی را عریان‌تر از همیشه نشان می‌دهد. دیگر نمی‌توان عاشورا را صرفاً به عنوان یک واقعه عزاداری دید. عاشورا یک جهان‌بینی است. مدلی که در آن، قدرت معیار حق نیست، بلکه حق معیار قدرت است. در این مدل، نتیجه نهایی در سطح تاریخ، به سود حقیقت رقم می‌خورد.

از دل همین نگاه است که مسئولیت امروز ما معنا پیدا می‌کند. ما وارث یک تاریخ بی‌طرف نیستیم، وارث یک مسیر مشخص هستیم. مسیری که از کربلا آغاز شد، در طول تاریخ با خون و ایستادگی تداوم یافت، و حالا در جنگ ۴۰ روزه، بیش از هر زمان دیگری جلوه‌گر شد.

عاشورا فقط یک حادثه برای سوگواری صرف نیست، حجتی روشن برای عمل کردن است. اگر سیدالشهدا علیه‌السلام در برابر ظلم زمانه ایستاد، امروز نیز ما موظف به مبارزه با ظلم هستیم.

ادامه دادن راه عاشورا یعنی حفظ آگاهی. یعنی تشخیص اینکه چگونه حقیقت باید حفظ شود، کجا ظلم در حال عادی‌سازی است، و کجا سکوت به معنای همراهی با باطل تعبیر می‌شود. این مسیر، نیازمند فهم مستمر و اراده پایدار است.

محرم به ما یادآوری می‌کند که تاریخ پایان نیافته است. هر نسل، کربلای خود را دارد، نه لزوما در میدان جنگ کلاسیک، بلکه در میدان انتخاب‌ها. در این میدان‌ها نیز همان سؤال تکرار می‌شود: آیا حقیقت را حفظ می‌کنی، حتی اگر هزینه داشته باشد؟ یا برای آسایش کوتاه‌ مدت، از آن عبور می‌کنی؟

پاسخ عاشورا روشن است و همین پاسخ است که مسیر را از ۱۴۰۰ سال پیش تا امروز زنده نگه داشته است. اگر این مسیر ادامه یافته، به این دلیل است که در هر دوره، کسانی بوده‌اند که انتخاب درست را برگزیده‌اند، حتی اگر هزینه‌اش، قیمت جانشان باشد. درست مثل انتخابی که قائد شهید امت و شاگردان مکتب خامنه‌ای کردند.

محرم امسال با همه اتفاقاتی که در روزهای منتهی به آن رخ داد، یک پیام ساده اما قطعی دارد: مبارزه تمام نشده است. نه عاشورا پایان یافته، نه منطق آن منسوخ شده، و نه دوگانه حق و باطل به تاریخ سپرده شده است. این مسیر ادامه دارد، و ادامه آن فقط با یک چیز ممکن است: انتخاب آگاهانه و ایستادن بر سر حقیقت، در هر زمان و هر شرایطی، درست مثل مسیری که شهید خامنه‌ای و اصحاب آخرالزمانی سیدالشهدا پیمودند.

معمار دفاع ژئوپلتیکی ایران و کتاب به دست در مهمانی‌های خانوادگی

Khamenei.ir — Mon, 15 Jun 2026 22:38:00 +0430

از حلقه همان فرماندهان سرد و گرم چشیده جنگ و دفاع مقدّس که بعد از آن با وجود پوشیدن لباس نظامی و خدمت در نیروهای مسلح اما مسیر دانشگاه را در رشته‌ای نزدیک به فعالیت‌های نظامی‌اش ادامه داد؛ سردار سپهبد پاسدار محمد باقری فارغ‌التحصیل دکترای جغرافیای سیاسی و ژئوپلتیک از دانشگاه تربیت مدرس تهران. او در کنار سردار سپهبد پاسدار غلامعلی رشید از حلقه هیئت موسس انجمن ژئوپلتیک ایران بود. افرادی که بعد از تجربه سنگین ۸ ساله در جنگ با رژیم بعث راهی میدان علم شدند. ترکیب اندوخته‌های تجربی و فرایند آکامیک او را در کنار شهید رشید به یکی از معماران امنیت ملّی و دفاعی ایران تبدیل کرد.

فرمانده‌ای که تا پیش از رسیدن به مسند ریاست ستاد کل نیروهای مسلح عموماً در سایه بود، یک ویژگی مهم دیگر هم داشت: تجربه اطلاعاتی! فرمانده ایرانی تا پیش از ریاست ستاد کل، یک نیروی تمام‌عیار نظامی و اطلاعاتی بود با همان ویژگی‌هایی که همه سراغ دارند؛ کم‌حرف، مطمئن، قاطع و عمل بر مبنای اطلاعات دقیق صحت‌سنجی شده. چکیده همه اینها را در فیلمی که از عملیات موشکی وعده صادق ۲ منتشر شد را می‌توان دید؛ زمانی که با اعتماد به نفس کامل رو به دوربین، بدون لکنت به تشریح جزئیات عملیات و زیر ضربه بردن پایگاه‌های هوایی نواتیم، هاتزریم، مقر موساد، رادارهای راهبردی و مراکز تجمع ارتش عبری در منطقه پیرامون نوار غزه پرداخت.

شخصیت کامل یک فرمانده نظامی که با عملش در میدان و تسلط راهبردی و اطلاعاتی‌اش، استحکام و ریشه‌دار بودن ساختار نظامی تحت امر خود را به رخ می‌کشد؛ مسئول اطلاعات عملیات نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و قرارگاه کربلا قرارگاه خاتم‌الانبیاء(ص) در دوران دفاع مقدّس، رئیس اداره اطلاعات و سپس معاون اطلاعات و عملیات ستاد کل نیروهای مسلح و معاون هماهنگ کننده قرارگاه جنگی مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص).

فرمانده کم‌حرف ایرانی از سال ۱۳۹۵ مسئولیت ریاست کل نیروهای مسلح را متکفل شد تا ارتش، سپاه پاسداران و فرماندهی نیروی انتظامی کشور در هندسه راهبری‌های دفاعی و نظامی کشور و ذیل ستادی راهبری شوند که او ریاستش را به عهده گرفته بود. برادرش درباره محمد نقل می‌کند: «حتی در دیدار‌های جمعی خانوادگی همواره کتاب همراه داشت، چه مرتبط با مسائل نظامی و چه موضوعات تاریخی. علاقه‌مند به تاریخ جنگ‌های جهانی بود و بار‌ها می‌گفت کتاب «سرگذشت ارتش آلمان در جنگ» (رایش سوم) را دو بار مطالعه کرده است.»

مغز متفکر نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به پیگیری‌های نظامی و دفاعی برای نیروهای مسلح بسنده نکرد. فعال کردن خط دیپلماسی دفاعی و نظامی کشور در دوران ۹ ساله ریاست ایشان بر ستاد کل بخش دیگری از خدمات شهید باقری به کشور است. سفرها به کشورهای روسیه، ترکیه، سوریه، عراق و پاکستان در زمره اتفاقاتی که در دوران مسئولیت شهید باقری رقم خورد. متولد ۱۳۳۹ میدان خراسان تهران، صاحب مقالات متعددی در زمینه‌هایی چون ژئوپلیتیک و قدرت منطقه‌ای، مطالعات دفاعی و راهبردهای نظامی، مدیریت مرزها و حقوق دریایی است.

دانشجوی سابق مهندسی مکانیک دانشگاه امیرکبیر در فهرست تحریم آمریکا و کانادا هم قرار داشت. فرمانده محجوب که در جایگاه معاونت اطلاعات ستاد کل نیروهای مسلح در دهه ۷۰ نقش پررنگی در عملیات‌های برون‌مرزی سپاه پاسداران علیه گروه‌های تروریستی داشت در نهایت در بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ به همراه اشرف افشردی همسرش و فرشته باقری دخترش به طور خانوادگی به شهادت رسید و در قطعه ۲۴ بهشت زهرای تهران در کنار برادر نامدارش حسن باقری به خاک سپرده شد.

این پرونده بسته‌شدنی نیست

Khamenei.ir — Sun, 14 Jun 2026 23:48:00 +0430

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و پنجاه و هشتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید سرتیپ‌دوم پاسدار وحید فاطمی‌نژاد، سرتیم حفاظت دبیر شورای عالی امنیت ملی کشور که در اثر حملۀ موشکی آمریکایی-صهیونی در جنگ تحمیلی سوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و پنجاه و هشت

سرمقاله

این پرونده بسته‌شدنی نیست

تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران در جریان جنگ چهل‌روزه و تداوم آن در ماه‌های بعد، منجر به جنایت‌های زیادی علیه مردم ایران شد. حتی اگر تحولات سیاسی و دیپلماتیک به تفاهم یا حتی توافقی با آمریکا منجر شود، اما واقعیت آن است که پرونده جنایت‌های جنگی رخ‌داده در این دوره، موضوعی مستقل از روندهای سیاسی و مذاکراتی است و نباید به هیچ دلیلی به فراموشی سپرده شود.

در طول این جنگ، مجموعه‌ای از حملات علیه اهداف غیرنظامی، مراکز آموزشی، زیرساخت‌های حیاتی، مراکز درمانی و مناطق مسکونی صورت گرفت که بر اساس اصول شناخته‌شده حقوق بین‌الملل بشردوستانه، نیازمند بررسی و پیگیری جدی در مجامع بین‌المللی است.

یکی از تکان‌دهنده‌ترین این جنایت‌ها، حمله موشکی به مدرسه دخترانه شجره طیبه در میناب بود. این حمله که در افکار عمومی به عنوان یکی از تلخ‌ترین حوادث جنگ شناخته می‌شود، بنا بر آمارهای منتشرشده، به شهادت ۱۶۸ نفر منجر شد که ۱۲۰ نفر از آنان دانش‌آموز بودند.

تنها هفت ساعت پس از این حادثه، شهرستان لامرد در جنوب استان فارس شاهد یکی دیگر از فجیع‌ترین جنایات جنگی بود. در این عملیات، یک مجموعه ورزشی، مناطق مسکونی اطراف آن و فضاهای غیرنظامی مجاور، از جمله محدوده‌ای نزدیک به یک دبستان، هدف قرار گرفتند. گزارش‌ها و تحلیل‌های منتشرشده نشان می‌دهد در این حمله از موشک‌های خاصی برای اولین بار استفاده شده است. این موشک‌ها با انفجار در ارتفاع پایین و پراکندن حجم گسترده‌ای از ترکش‌ها، برای ایجاد حداکثر آسیب انسانی در سطحی وسیع طراحی شده‌اند. بر اساس ارزیابی‌های موجود، هر موشک قابلیت انتشار بیش از ۱۸۰ هزار ترکش را دارد و چهار موشک شلیک‌شده به لامرد، در مجموع حدود ۷۲۰ هزار ترکش را در کمتر از یک دقیقه بر فراز بخش کوچکی از شهر پراکنده کردند. نتیجه این حمله، شهادت و مجروحیت ده‌ها شهروند غیرنظامی، از جمله کودکان، نوجوانان و بانوان ورزشکار بود.

فهرست اهداف غیرنظامی مورد حمله تنها به مدارس و مناطق مسکونی محدود نمی‌شود. وزارت بهداشت اعلام کرده است که در جریان جنگ، ۲۴۵ مرکز بهداشتی و درمانی مورد حمله قرار گرفت. همچنین ده‌ها پایگاه اورژانس، آمبولانس و مراکز خدمات درمانی هدف قرار گرفته یا دچار خسارت شده‌اند. در همین چارچوب، انستیتو پاستور ایران نیز از حملات مصون نماند.

یکی دیگر از مصادیق مهم جنایت‌های متجاوزان، حمله اخیر به تأسیسات آب‌رسانی در منطقه سیریک بود. روزنامه نیویورک تایمز با بررسی تصاویر ماهواره‌ای و ویدیوهای منتشرشده گزارش داد که حملات آمریکا در نزدیکی تنگه هرمز موجب نابودی تأسیسات تأمین آب آشامیدنی حدود ۲۰ هزار نفر از ساکنان محلی شده است. این روزنامه تصریح کرده است که هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی حیاتی، به‌ویژه تأسیساتی که مستقیماً با نیازهای اساسی مردم ارتباط دارند، می‌تواند از منظر حقوق بین‌الملل مصداق جنایت جنگی تلقی شود.

موارد ذکرشده تنها چند نمونه از جنایت‌هایی است که متجاوزان آمریکایی ـ صهیونی علیه مردم ایران مرتکب شدند. مسئله این جنایت‌ها یک پرونده حقوقی و انسانی است. در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، قواعد مشخصی برای حفاظت از غیرنظامیان در زمان جنگ وجود دارد. چهار کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ و همچنین پروتکل الحاقی اول ۱۹۷۷ به صراحت بر اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی تأکید دارند. بر اساس این اسناد، طرف‌های درگیر موظف هستند میان مراکز نظامی و اماکنی همچون مدارس، بیمارستان‌ها، مراکز درمانی و زیرساخت‌های حیاتی غیرنظامیان تفاوت قائل شوند و از هدف قرار دادن آن‌ها خودداری کنند.

علاوه بر این، ماده ۵۱ پروتکل الحاقی اول کنوانسیون‌های ژنو، حملات کور و حملاتی را که به صورت نامتناسب موجب تلفات غیرنظامیان می‌شوند، ممنوع اعلام کرده است. همچنین ماده ۵۲ همین پروتکل تأکید می‌کند که اموال و زیرساخت‌های غیرنظامی نباید هدف عملیات نظامی قرار گیرند. از این منظر، حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، حمله به مجموعه‌های ورزشی و مناطق مسکونی لامرد، هدف قرار گرفتن مراکز درمانی و آسیب رساندن به تأسیسات آب‌رسانی سیریک، دست‌کم مستحق بررسی دقیق حقوقی بر اساس قواعد شناخته‌شده حقوق جنگ هستند.

از سوی دیگر، اساسنامه دیوان کیفری بین‌المللی موسوم به «اساسنامه رم» نیز حملات عمدی علیه غیرنظامیان، مدارس، بیمارستان‌ها و تأسیسات امدادی را در زمره مصادیق جنایت جنگی قرار داده است. هرچند رسیدگی حقوقی به این موارد مستلزم طی شدن روندهای حقوقی و اثبات مسئولیت عاملان است، اما اصل موضوع از منظر حقوق بین‌الملل قابل پیگیری و استناد است.

به همین دلیل، آنچه در جنگ چهل‌روزه علیه ایران رخ داد، نباید صرفاً در حافظه تاریخی جامعه باقی بماند. مستندسازی این حوادث، ثبت شهادت قربانیان، جمع‌آوری اسناد، تصاویر و گزارش‌های کارشناسی و طرح آن‌ها در مجامع بین‌المللی باید به یک مطالبه جدی تبدیل شود. تجربه جنگ‌های مختلف در جهان نشان داده است که بسیاری از پرونده‌های جنایت جنگی سال‌ها پس از پایان درگیری‌ها مورد رسیدگی قرار گرفته‌اند و گذشت زمان مانع از پیگیری حقوقی آن‌ها نشده است.

فارغ از اینکه در آینده وضعیت مذاکرات ایران و آمریکا به چه سمتی حرکت کند، موضوع جنایت‌های جنگی نباید قربانی ملاحظات سیاسی شود. حقوق قربانیان و خانواده‌های آنان موضوعی مستقل از مذاکرات و توافقات سیاسی است. همان‌گونه که دولت‌ها می‌توانند درباره مسائل سیاسی و امنیتی مذاکره کنند، مسئولیت ناشی از حملات علیه غیرنظامیان نیز باید در مسیر حقوقی خود مورد بررسی قرار گیرد.

از این رو، انتظار می‌رود دستگاه‌های مسئول در حوزه‌های حقوقی، قضایی و دیپلماتیک کشور با جدیت بیشتری این پرونده‌ها را دنبال کنند. استفاده از ظرفیت شورای حقوق بشر سازمان ملل، گزارشگران ویژه، دیوان بین‌المللی دادگستری، کمیسیون‌های حقیقت‌یاب و سایر سازوکارهای بین‌المللی می‌تواند بخشی از این مسیر باشد. جلوگیری از فراموش شدن این حوادث، دفاع از حقوق قربانیان و تلاش برای پاسخگو کردن عاملان آن‌ها، یک ضرورت حقوقی و انسانی است.

در پایان ذکر این نکته نیز ضروری است که موضوع ترور چهره‌ها و شخصیت‌های برجسته کشور از مقامات سیاسی گرفته تا دانشمندان و در رأس آنان رهبر شهید انقلاب، ماجرایی مجزاست و دست انتقام فرزندان این آب و خاک، گریبان قاتلان و تروریست‌ها را تا روز تاوان و مجازات، رها نخواهد کرد.