ماجرای حضور هیئت ایرانی در کنفرانس صلح پاریس و راه ندادن آن به جلسات رسمی، یکی از مهم‌ترین شکست‌های دیپلماتیک ایران در دوره قاجار است. این واقعه را می‌توان پایان نمادین دولت قاجار هم دانست. کنفرانس صلح پاریس در ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹ (۲۷ دی ۱۲۹۷) برای تعیین نظم جهانی بعد از جنگ جهانی اول برگزار شد.

بعد از قطعی شدن تصمیم امام برای بازگشت به کشور، یاران امام و در صدر آنها شورای انقلاب اسلامی درصدد تدارک برگزاری هر چه باشکوه‌تر مراسم استقبال از امام برآمدند. راه اندازی ساختاری مرکزی برای هماهنگی در این زمینه، ضروری بود تا از ناهماهنگی و ناامنی جلوگیری به عمل آید.

درگذشت شاعر آزاده و ادیب بلند آوازه و مبارز و انقلابی دیرین استاد غلامرضا قدسی رحمةاللَّه علیه موجب تأسف و اندوهی عمیق گردید. این چهره‌ی منور ادبیات معاصر ایران از جمله‌ی شخصیّت های نادری بود که در دوران اختناق ستمشاهی حربه‌ی شعر و ادب را در راه تحقق انقلاب مقدس اسلامی با چیره‌دستی به کار برد و سالها رنج مبارزه‌ئی دشوار و تلاشی پیگیر را بر خود هموار کرد

یکی از ویژگی‌های میرزاکوچک و نهضت جنگ راه‌اندازی یک جمهوری اسلامی بود: «یک واحد مینیاتورى را ایشان از نظام اسلامى و جمهورى اسلامى را در رشت و در همان محدوده‌ى خاصّ‌ خودش - گیلان - به وجود آورده.» هر چند این اتفاق در دوره‌ای کوتاه و در جغرافیایی محدود رقم خورد اما با پیروز انقلاب اسلامی تحقق پیدا کرد.

بعد از گذشت نزدیک به یک سال از شهادت سیدحسن نصرالله به‌عنوان «مغز متفکر و فرمانده کاریزماتیک مقاومت» رژیم غاصب تصوّر می‌کرد که ضربات ملموسی بر پیکره حزب‌الله وارد کرده و سعی کرد بیشترین بهره‌برداری را از این خلأ رهبری بکند. تحلیلگران صهیونیست اعتراف کردند که «حزب‌الله علی‌رغم این ضربات سهمگین، فرو نپاشید» و همچنان توانایی انجام نبرد چریکی را حفظ کرد.