اين ماه، ماه ضيافت الهى است. پذيرايى خداوند از بندگان خود در اين ماه - كه يك پذيرايى معنوى است - عبارت است از گشودن درهاى رحمت و مغفرت و مضاعف كردن اجر و ثواب اعمال خيرى كه بندگان در اين ماه انجام مى‌دهند. روزه‌ى ماه رمضان هم يكى از مواد همين ضيافت عظيم الهى است، كه مايه‌ى تصفيه‌ى روح انسان و ايجاد زمينه‌ى طهارت قلبى روزه‌دار است. امام سجاد (عليه‌السّلام) در خطبه‌يى فرمود: «شهر الطّهور و شهر التمحيص»؛ رمضان، ماه پاك شدن و طهارت قلب و ماه مغفرت است؛ چون خداى متعال استغفار را در اين ماه بيش از ديگر ايام سال مورد لطف و عنايت خود قرار مى‌دهد. لذا در يك روايت وارد شده است كه «فمن لم يغفر له فى رمضان ففى اىّ شهر يغفر له»؛ اگر كسى در ماه رمضان - كه درهاى رحمت و مغفرت الهى به روى انسانها گشوده است - نتواند به مغفرت و رحمت الهى دست پيدا كند، پس كِى چنين توفيقى نصيب او خواهد شد؟
 

بيانات در خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 29/07/1384
 

امروز امّت بزرگ اسلامىِ ما به قرآن نيازمند است. حقيقت اين است كه ما قرآن را مهجور گذاشته‌ايم. درست است كه قرآن را تلاوت مى‌كنيم و به آن عشق مى‌ورزيم؛ اما اين كافى نيست. قرآن آمده است تا بناى زندگى انسان را بر طبق بينش الهى شكل دهد. قرآن آمده است تا جوامع ما را سعادتمند، عزيز، مستقل و از لحاظ مادّى و معنوى پيشرو قرار دهد. نقش قرآن اين است.

يك روز امّت اسلامى به بركت عمل به قرآن در علم، عزّت و اخلاق و معنويت پيشرفت كرد و جامعه‌ى بشرى را به جلو برد؛ اما امروز كه شما به امّت و دنياى اسلامى نگاه مى‌كنيد، مى‌بينيد كه امّت اسلامى وحدت و يكپارچگى ندارد؛ استقلال ندارد؛ از لحاظ علمى و مدنى پيشرو نيست؛ ديگران به او زور مى‌گويند؛ قدرتهاى مادّى و شيطانى و طواغيت عالم به او اعمال سلطه مى‌كنند. اينها براى چيست؟ براى اين است كه ما درست به قرآن عمل نكرده‌ايم. البته تلاوت، حفظ و فراگيرى قرآن، مقدّمه است براى اين‌كه ما به شكل قرآن درآييم؛ هم شخصيت فردى ما به شكل قرآن درآيد، هم جوامع ما قرآنى شود. اوّل ما بايد خودمان را با قرآن تطبيق دهيم.
بيانات در مراسم اختتاميه‌ى بيستمين دوره‌ى مسابقات بين‌المللى حفظ و قرائت قرآن كريم
 

آرشیو