....ياد خدا در دل انسان چراغى روشن مى‌كند؛ دل را نورانى مى‌كند؛ غبارهاى كينه و نفرت و خودخواهى را از دلها مى‌زدايد؛ لنگرى براى دلهاى متلاطم و مضطرب به‌وجود مى‌آورد؛ آرامش مى‌بخشد و اطمينان و اعتماد ايجاد مى‌كند. ياد خدا براى دلهاى پاك، هميشه در دسترس است؛ مگر دلى كه خود را مبتلاى به آلودگيها كرده باشد. براى چنين كسى ياد خدا دشوار است؛ چنين توفيقى براى او پيش نمى‌آيد و او را به حريم قدس الهى راه نمى‌دهند. دلى كه آلوده‌ى شهوت و آلوده‌ى به عشق به قدرت و آلوده‌ى به كينه‌ى به بندگان خدا و آلوده‌ى به حسد و خودخواهيها و آلوده‌ى به عشق به مال اندوزى است، به حريم قدس الهى راه پيدا نمى‌كند؛ مگر شستشو كند.

شستشويى كن و آنگه به خرابات خرام                       تا نگردد ز تو اين دير خراب آلوده

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌در حريم قدس ياد الهى، دلِ آلوده را راه نمى‌دهند؛ بايد شستشو كنيم. اگر دل توانست با ياد خدا خود را معطّر و مزيّن كند، بدون ترديد اجابت الهى براى او ميسّر خواهد شد؛ «ادعونى استجب لكم».(139) هيچ دعايى بى‌استجابت نيست. استجابت به معناى اين نيست كه خواسته‌ى انسان حتماً برآورده خواهد شد - ممكن است برآورده بشود، ممكن است به علل و مصالح و موجباتى برآورده هم نشود - اما استجابت الهى هست.

بيانات در ديدار مسؤولان و كارگزاران نظام جمهورى اسلامى ايران 19/04/1379

اگر از بنده بپرسند كه «آيا همين حد حضور قرآن در جامعه را كافى مى‌دانيد يا نه؟» پاسخ خواهم داد: «نه.» اوّلاً روخوانى و تلاوت قرآن را بايد همه بتوانند انجام دهند. يعنى به دست هر كس قرآن مى‌دهيد، بايد بتواند آن را باز كند و صحيح و درست بخواند. اين تلاوتهاى شما با اين صداهاى خوش كه بحمداللَّه روزبه‌روز در حال رشد است، نقش خوبى در عمومى كردن تلاوت قرآن دارد. يعنى وقتى كه يك جوان يا نوجوان يا قارى استاد، قرآن را به صورت خوبى تلاوت مى‌كند، آحاد مردم تشويق مى‌شوند كه به قرآن نزديك شوند و آن را تلاوت كنند. خواندنهاى شما، اين قدر نقش دارد. اين، كمبود اوّل است. يعنى الان طورى نيست كه آحاد مردم بتوانند قرآن را به درستى و كمال تلاوت كنند.
نقص دوم كه خيلى هم بزرگ است - منتها تقصير كسى نيست؛ ولى بايد آن را برطرف كرد - اين است كه ما معناى كلمات قرآن را نمى‌فهميم و اين، اشكال كارِ ما فارس‌زبانهاست. همه‌ى غير عربها در دنيا، اين مشكل را دارند كه معناى آيات قرآن را نمى‌فهمند. بنده عرض مى‌كنم: بايد ترجمه‌ى قرآن رواج پيدا كند؛ تا وقتى آيه‌اى تلاوت شد، معناى آن هم فهميده شود. اين، كليد است. اين، درِ اوّل است. اگر اين در را باز كرديم، بقيه‌ى درهاى استفاضه و استفاده از قرآن باز خواهد شد. شما اگر معناى قرآن را ندانيد، نمى‌توانيد در آيه‌اى كه بناست تلاوت كنيد، تدبّر داشته باشيد؛ نكاتش را متوجه شويد و ظرايف آن را به دست آوريد.

بيانات در ديدار قاريان در ماه «رمضان» 27/08/1380