|
... يُعَظِّمُ الْنِّعْمَةَ عَلَىَّ
فَلاَّ اُج ازيهِ فَكَمْ مِنْ
مَوْهِبَةٍ هَنيَّئَةٍ قَدْ اَعْط انى
بزرگ گرداند بر من نعمتش را ولى من پاداشش ندهم پس چه
بسيار بخششهاى جانبخشى كه به من عطا
فرمود
وَعَظيمَةٍ مَخُوفَةٍ قَدْ
كَفانى وَبَهْجَةٍ مُونِقَةٍ قَدْ
اَرانى فَاُثْنى عَلَيْهِ
و چه پيش آمدهاى بزرگ و هولناكى را كه از من دور كرد و چه
خوشيهاى شگفت انگيزى كه به من نماياند
او را
حامِدا وَاَذْكُرُهُ
مُسَبِّحاً اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى
لا يُهْتَكُ حِجابُهُ وَلا يُغْلَقُ
ستايش كنان ثنا گويم و تسبيح گويان يادش كنم ستايش خاص
خدايى است كه پرده اش دريده نشود و در
خانه اش...
فرازهای از دعای افتتاح |