مثل جدش حسین علیه‌السلام

حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام تنها با سخنان خود تاریخ را نساخت، با زندگی عزتمندانه، با مبارزه و در نهایت با شهادت خود، الگویی جاودانه برای همه کسانی آفرید که می‌خواهند زندگی‌شان رنگ خدا و حقیقت داشته باشد. از این منظر، «حسینی بودن» نیز یک شیوه زیستن است. شیوه‌ای که اندیشه، عمل، مجاهدت، صبر، مقاومت و حتی شهادت را در چارچوب مکتب عاشورا معنا می‌کند.

رهبر شهیدمان حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌تعالی‌علیه، روشن‌ترینِ نمونه‌های اقتدا به این مکتب است. حیات سیاسی و اجتماعی ایشان، از نخستین سال‌های مبارزه با رژیم پهلوی تا سال‌های طولانی هدایت انقلاب اسلامی، همواره با ایستادگی، تکلیف‌مداری، مقاومت، مردم‌باوری و دفاع از عزت امت اسلامی گره خورده بود. همان مفاهیمی که شالوده نهضت عاشورا را شکل می‌دهند. به همین دلیل است که رهبر معظم انقلاب اسلامی، در پیام خود به مناسبت تشییع و تدفین آقای شهید ایران، توصیف ایشان را با عبارتی آغاز می‌کنند که در حقیقت، خلاصه‌ای از یک عمر مجاهدت است: «او حسینی بود، حسینی اندیشید، حسینی حرکت کرد، حسینی جهاد و مقاومت نمود، حسینی زیست و حسینی خون خود را در راه مکتب حسین تقدیم کرد و به شهادت رسید.»

این تعبیر، تنها ستایش شخصیت قائد شهید امت نیست، بلکه تبیین مکتب ایشان است. یعنی «حسینی بودن» به معنای آن است که اندیشه انسان از مکتب عاشورا الهام بگیرد، حرکتش بر مدار تکلیف باشد، مقاومتش در برابر ظلم متوقف نشود و اگر روزی میدان به تقدیم جان رسید، آن را نیز در همان مسیر نثار کند.

اما مکتب عاشورا، تنها به انسان سازی ختم نمی‌شود، جامعه هم می‌سازد. مهم‌ترین ویژگی نهضت امام حسین علیه‌السلام آن است که خون او، پس از شهادتش، خاموش نشد، بلکه جوامع را به حرکت درآورد. آنچه عاشورا را جاودانه کرد، موجی بود که پس از آن در وجدان امت اسلامی پدید آمد؛ موجی که خواب‌رفتگان را بیدار کرد، حقیقت را آشکار ساخت و مسیر تاریخ را تغییر داد.

به همین دلیل است که حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی، در ادامه همان پیام می‌فرمایند: «در زمره حسینیان، کسانی هستند که وقتی در راه حسین و برای مکتب و مرام حسین علیه‌السلام، خونشان مظلومانه بر زمین می‌ریزد، امت اسلام به حرکت درمی‌آید و آن زمان، به عاشورا و آن مکان، به کربلا متصل می‌شود.» این، در حقیقت، شرح همان سنت الهی است که در عاشورا شکل گرفت؛ سنتی که بر اساس آن، خون پیشوای شهیدمان، پایان یک حرکت نیست، بلکه آغاز بیداری یک ملت است.

از همین منظر، حضور بی نظیر مردم در صحنه‌های مختلف پس از شهادت رهبر انقلاب اسلامی، صرفاً واکنشی عاطفی به فقدان ایشان نبود. این حضور، تجلی همان «شور حسینی» بود که رهبر معظم انقلاب اسلامی از آن یاد می‌کنند؛ شور و حرکتی که ریشه در ایمان مردم به همان مکتب دارد. هنگامی که ایشان می‌فرمایند: «حال هم همان شور حسینی، ملت ما را بعثت بخشیده و مکتب خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید را جلوه‌ای تازه داده است»، در واقع بر همین حقیقت تأکید می‌کنند که شهادت، اگر در امتداد مکتب عاشورا باشد، نه‌ تنها یک راه را متوقف نمی‌کند، بلکه آن را زنده‌تر، فراگیرتر و اثرگذارتر از گذشته می‌سازد.

از همین روست که این حرکت، محدود به مرزهای ایران نیز نمی‌ماند. همانگونه که پیام عاشورا در قرن نخست هجری در کربلا متوقف نماند و به الهام‌بخش همه آزادگان جهان تبدیل شد، امروز نیز شهادت مظلومانه رهبر حسینی ایران، فراتر از مرزهای جغرافیایی رفته است. در همین چارچوب است که رهبر انقلاب از انعکاس این شور در دیگر کشورهای اسلامی، به عنوان «زلزله در باطل» یاد می‌کنند.