|چکیده مقالهی ارائهشده به همایش|
حسین آجورلو
بعد از تحولات جهان عرب و در پی آن پیروزی اسلامگرایان در انتخابات، زمان مناسب برای ارائهی نظریهی «وحدت اسلامی» که یکی از گفتمانهای انقلاب اسلامی برای مقابله با تهدیدات جهان اسلام یعنی صهیونیسم، غرب و اختلافات درونی است فرا رسیده است.
این مقاله به دنبال آن است که با استفاده از تحلیل و بررسی نقاط ضعف و قوت تئوریهای مطرح شدهی موجود در حوزهی همگرایی در روابط بینالملل، زمینهی ارائهی نظریهی وحدت اسلامی را مهیا کند و تلاش دارد این نکته را ارائه دهد که گفتمان وحدت اسلامی قابلیت و ظرفیت ارائهی نظریه بر اساس قابلیتهای همگرایی جهان اسلام را دارا است.
واژگان کلیدی:
همگرایی، وحدت اسلامی، منطقهگرایی، واگرایی.