بعد از تحولات جهان عرب و در پی آن پیروزی اسلام‌گرایان در انتخابات، زمان مناسب برای ارائه‌ی نظریه‌ی «وحدت اسلامی» که یکی از گفتمان‌های انقلاب اسلامی برای مقابله با تهدیدات جهان اسلام یعنی صهیونیسم، غرب و اختلافات درونی است فرا رسیده است.

این مقاله به دنبال آن است که با استفاده از تحلیل و بررسی نقاط ضعف و قوت تئوری­‌های مطرح شده‌ی موجود در حوزه‌ی همگرایی در روابط بین‌الملل، زمینه­‌ی ارائه‌ی نظریه‌ی وحدت اسلامی را مهیا ‌کند و تلاش دارد این نکته را ارائه دهد که گفتمان وحدت اسلامی قابلیت و ظرفیت ارائه‌ی نظریه بر اساس قابلیت­‌های همگرایی جهان اسلام را دارا است.

واژگان کلیدی:
همگرایی، وحدت اسلامی، منطقه‌گرایی، واگرایی.