قيام امام حسين ، براى درهم شكستن سلطه باطل
محرّم از دو جهت مورد اهتمام است: يكى از جهت بزرگداشت يك خاطره بى‏نظير تاريخ. نه بى‏نظير در مصيبت و غم و اندوه - كه البته هست - بلكه بى‏نظير در حماسه و بروز برجستگيهاى انسان و اهل حق. اگر شما وضعيت امام حسين عليه‏السّلام را ملاحظه كنيد، خواهيد ديد كه آن حركت و قيام، با اين خصوصيّاتْ بى‏نظير است. ما قيامْ خيلى داشته‏ايم؛ اما اين قيام با اين خصوصيّاتْ بى‏نظير است. سلطه باطل با قساوت و وقاحت تمام روزبه‏روز رو به افزايش بود. هيچ امر به معروف و نهى از منكرى هم ممكن نبود. به‏قدرى فضاى رعب زياد بود، كه آمرين بالمعروف و ناهين عن‏المنكر، سعى مى‏كردند در معرض امر به معروف و نهى از منكر قرار نگيرند. ...
حركت و قيام امام حسين در آن زمان، براى درهم شكستن اين سلطه بود، نه به قصد قدرت‏طلبى: «و امّن لم اخرج اشراً و لا بطراً و لا مفسدا و لا ظالماً.» افرادى قيام و خروج مى‏كنند، مى‏زنند و مى‏كشند تا اين‏كه قدرت را قبضه كنند؛ اما قيام امام حسين براى اين نبوده است؛ بلكه براى امر به معروف و نهى از منكر بوده است.
براى اين كار، دو عاقبت مى‏توان پيش‏بينى كرد: يكى اين‏كه پيروز شود و ديگر اين‏كه با آن وضع فجيعى كه براى آن حضرت، قابل تصوّر بود - ولو بدون علم امامت - كشته شود. خوب؛ معلوم است كه آنها هيچ ملاحظه‏اى نداشتند. در چنين شرايطى، امام حسين همان كارى را مى‏كند كه پيامبر اكرم در روز «مباهله» با نصارى‏ كرد (به نقل از قرآن): اولاد نساء و انفسش را به ميدان آورد. امام حسين، عزيزترين سرمايه‏ها و همه موجودى خويش را براى دفاع از حقيقت و قيام للَّه به ميدان آورد و بعد صبر كرد. اين صبرِ امام حسين، بسيار مهم است.