درس اصلی قیام امام حسین(ع)
به امام حسين (عليه‏السلام) مى‏گفتند: شما در مدينه و در مكه، محترم هستيد و در يمن، آن همه شيعه هست؛ يك گوشه برويد كه با يزيد هم كارى نداشته باشيد، يزيد هم با شما كارى نداشته باشد! اين همه مريد، اين همه شيعيان؛ زندگى بكنيد، عبادت و تبليغ كنيد! چرا قيام كرديد؟ قضيه چيست؟
كسانى كه گفته‏اند «هدف، حكومت بود»، يا «هدف، شهادت بود»، ميان هدف و نتيجه، خلط كرده‏اند؛ نخير، هدف، اينها نبود. امام حسين (عليه‏السّلام)، هدف ديگرى داشت؛ منتها رسيدن به آن هدف ديگر، حركتى را مى‏طلبيد كه اين حركت، يكى از دو نتيجه را داشت: حكومت، يا شهادت. البته حضرت براى هر دو هم آمادگى داشت؛ هم مقدمات حكومت را آماده كرد و مى‏كرد؛ هم مقدمات شهادت را آماده كرد و مى‏كرد. هم براى اين توطين نفس مى‏كرد، هم براى آن. هركدام هم مى‏شد، درست بود، ايرادى نداشت؛ اما هيچ‏كدام، هدف نبود، دو نتيجه بود. هدف، چيز ديگرى است.

هدف چيست؟
هدف آن بزرگوار، عبارت بود از انجام دادن يك واجب عظيم از واجبات دين، كه آن واجب عظيم را هيچ‏كس قبل از امام حسين - حتّى خود پيغمبر - انجام نداده بود؛ نه پيغمبر اين واجب را انجام داده بود، نه اميرالمؤمنين، نه امام حسن مجتبى!
واجبى بود كه در بناى كلى نظام فكرى و ارزشى و عملى اسلام، جاى مهمى دارد. با وجود اين‏كه اين واجب، خيلى مهم و خيلى اساسى است، تا زمان امام حسين، به اين واجب عمل نشده بود - عرض مى‏كنم كه چرا عمل نشده بود - امام حسين بايد اين واجب را عمل مى‏كرد، تا درسى براى همه‏ى تاريخ باشد؛ مثل اين‏كه پيغمبر حكومت تشكيل داد، تشكيل حكومت، درسى براى همه‏ى تاريخ اسلام شد؛ فقط حكمش را نياوردند. يا پيغمبر، جهاد فى‏سبيل‏اللَّه كرد، اين درسى براى همه‏ى تاريخ مسلمين و تاريخ بشر - تا ابد - شد. اين واجب هم بايد به وسيله‏ى امام حسين (عليه‏السّلام) انجام مى‏گرفت، تا درسى عملى براى مسلمانها و براى طول تاريخ باشد.

فرازی از بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه‏هاى نماز جمعه (عاشوراى 1416) - 19/3/1374