دلم قرار نمیگیرد از فغان بی تو

قبل از اقامه نماز، صدای حضرت آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه از ماذنه‌های جمکران پخش می‌شود؛ همان جملات تاریخی در خطبه‌های نماز جمعه روز ۲۹ خرداد سال هشتاد و هشت: «یک خطاب آخری هم عرض کنم به مولامان و صاحبمان، حضرت بقیةالله (ارواحنا فداه): ای سید ما! ای مولای ما! ما آنچه باید بکنیم، انجام می‌دهیم؛ آنچه باید هم گفت، هم گفتیم و خواهیم گفت. من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم، اندک آبرویی هم دارم که این را هم خود شما به ما دادید؛ همه این‌ها را من کف دست گرفتم، در راه این انقلاب و در راه اسلام فدا خواهم کرد؛ این‌ها هم نثار شما باشد...» موج جمعیت به هق‌هق می‌افتد...

بانگ «الصلاة، الصلاة» بلند شده، آیت‌الله جوادی آملی، تکبیرةالاحرام می‌گوید. صدای «الله‌اکبر» جمع که بلند می‌شود، گفتم: «قَدْ قامَتْ قُمّ»، قم به پا خاست.

آیت‌الله جوادی آملی که حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای چندی پیش با عبارت «حکیم نامدار دوران و فقیه عالی‌قدر» از ایشان یاد کرده‌اند، در فراز پایانی نماز، در قالب شهادت‌نامه‌ای ماندگار و جلوی صفوفی که از جمکران شروع می‌شود و کیلومترها آن‌سوتر به حرم کریمه اهل‌بیت سلام‌الله‌علیها می‌رسد، برای قائد شهید می‌خواند:

«خدایا! او در حالی بر تو وارد شده که مجاهدی سخت‌کوش، پرهیزکار، یکتاپرست و اهل تأله و خداشناسی بوده است... خدایا! خدایا! خدایا! او نزد تو در حالی آمده که کشته راه اسلام است؛ کشته امت مسلمان است؛ کشته راه سیاست اسلام؛ کشته راه پاسداری از اسلام؛ کشته راه حفظ کیان آن؛ کشته راه عظمت، سیادت، ولایت و وحدت آن است.»

پس از اقامه نماز و در طول مسیر، آه و بغض گلوگیر شده، گرمای هوا هم مزید بر علّت شده، ولی زن و مرد آن را تبدیل به فریاد کرده‌اند و هر از گاهی، میان گریه و نوحه، شعار «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» شعله می‌گیرد.

دریای جمعیت اجازه تکمیل تشییع زمینی را نمی‌دهد و پیکر مطهر با بالگرد بر فراز حرم طواف داده می‌شود و این طواف می‌شود آخرین زیارت آقا و سیل جمعیتی که در هرم گرمای تابستان، سر به آسمان بلند کرده‌اند و با اشک روان، مهمان عزیز قم را مشایعت می‌کنند تا آقای شهید برود نجف و کربلا. آه، کربلا! السلام علیک یا اباعبدالله...

*مصرع غزلی از رهبر شهید انقلاب تقدیم به صاحب‌الزمان(عج) با ادامه‌ی: سپندوار ز کف داده‌ام عنان بی تو