تیغ تیز ایرانی

 در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهل و پنجمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید محمدعلی و علی‌اکبر کریانی‌پاک، دو برادر دبستانی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به دبستان شجره طیبه میناب استان هرمزگان در نهم اسفند به شهادت رسیدند.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهل و پنج

سرمقاله

این واقعیت صرفاً گزارش رسانه‌های داخلی نیست. در طی روزهای پس از جنگ، رسانه‌های متعدد غیرایرانی بارها به این موضوع اشاره کرده‌اند که ایران از فرصت آتش‌بس استفاده کرده و توان نظامی و دفاعی خود را به شکل محسوس و ملموسی احیا کرده است. در جدیدترین مورد هم رسانه آمریکایی CNN گزارش مفصلی از احیای آن بخش از توان نظامی ایران منتشر کرده که به اعتراف تحلیلگران خارجی و بین‌المللی، در زمان جنگ با بمباران‌های سنگینی روبه‌رو شده و این تصور را برای دشمن ایجاد کرده بود که این قابلیت‌ها کاملاً از بین رفته و دیگر قابلیت احیا و بازدارندگی ندارند.

چند هفته قبل هم یک رسانه دیگر آمریکایی از یک گزارش اطلاعاتی نقل‌قول کرده بود که به زعم خودشان، حملات و بمباران‌های رژیم صهیونی و ارتش تروریستی آمریکا در طول جنگ ۴۰ روزه، در بهترین حالت نهایتاً ۲۵ تا ۳۰ درصد از توان دفاعی و موشکی ایران را تحت تأثیر قرار داده و بیش از ۷۰ درصد از این توانایی همچنان دست‌نخورده و قابل استفاده است. این گزارش‌ها، در کنار واقعیتی که در زمان جنگ ۴۰ روزه از یک سو و در عملیات‌های تلافی دوران آتش‌بس از سوی دیگر مشاهده شد، نشان‌دهنده یک واقعیت مسلم است: توان نظامی و دفاعی ایران نابودشدنی نیست.

ایران، برخلاف بسیاری از همسایگان اطرافش، این قابلیت‌های نظامی و دفاعی را وارد نکرده است که در روز مبادا و جنگ گسترده و قطع مسیرهای دسترسی، ابزارهای دفاعی و تهاجمی خویش را از دست بدهد. این ابزارها برآمده از توانایی‌های داخلی و بومی متخصصان داخلی و جامعه علمی و دفاعی ایران است. به همین دلیل هم نه‌تنها زیر فشار تحریم، بلکه در زمانه جنگ و درگیری نظامی هم این ریشه خشک‌شدنی نیست. تصویر شلیک موشک‌ها و پهپادها در جنگ ۴۰ روزه که تاریخ تولیدشان مربوط به جنگ ۱۲ روزه و بعد از آن بود، گواه روشن این مدعاست که تقویت و احیای توانمندی دفاعی و نظامی، در شرایط درگیری جنگی هم ادامه دارد.

سوای این مسائل، یک واقعیت بزرگ و مسلم بیرونی دیگر هم حاکی از آن است که سرپنجه‌های فولادی دفاعی و نظامی کشور همچنان تیز و برنده‌اند. هر قدر دشمن صهیونی و آمریکایی، چه در زمان جنگ و چه بعد از آتش‌بس، درباره نابودی نیروهای نظامی و دفاعی ایران لفاظی کنند، اما واقعیت امروز تنگه هرمز و انسداد و کنترل هوشمند آن توسط نیروهای مسلح ایران، نشان روشنِ باطل بودن ادعای دشمن است. اگر توانمندی دفاعی و نظامی ایران از بین رفته، پس چه کسی از هفته اول جنگ تا همین امروز تنگه هرمز را کنترل می‌کند؟ ایران اگر بی‌دفاع شده، پس چرا نظامیان آمریکایی از نزدیک شدن به دریای عمان و خلیج فارس احتراز دارند؟

تیغ‌های ایران اگر کند شده‌اند، پس چه کسی در همین روزهای اخیر به پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای جنوب خلیج فارس حمله کرده و پرنده‌های جاسوسی‌شان را در آب‌های جنوب کشور به زیر کشانده و به دشمن صهیونی اخطار می‌دهد در صورت گسترش تجاوزگری در لبنان، شمال سرزمین‌های اشغالی را هدف قرار خواهد داد؟ نظامیان و فرماندهان ایرانی از همان ساعت آغاز آتش‌بس در تدارک ارتقای توان نظامی و دفاعی کشور و پاسخ دردناک به دشمن آمریکایی ـ صهیونی برای درگیری احتمالی بعدی بودند. عملکردشان هم اثبات همان حرف شهید سلیمانی است: شبی نیست که بخوابیم و به دشمن‌مان فکر نکنیم!