ایران هوشیار است

 در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و سی‌امین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید علی صیرفیان‌پور، از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و سی

سرمقاله

این جریان رسانه‌ای، جنگ را چنان قریب‌الوقوع و فروپاشی آتش‌بس را به‌گونه‌ای تصویر می‌کند که گویی تهران، پس از سکوت ظاهری در جبهه نبرد، خود را فارغ از کشمکش دانسته، کار را یکسره کرده و به این خیال فرو رفته که پرونده نبرد بسته شده است. انگار نه انگار که این طرف آمریکایی بود که پس از هفته اول جنگ، با پیغام‌های متعدد درخواست آتش‌بس داشت و تهران نیز این درخواست را منوط به شروط وضع‌شده از سوی خود کرده بود. تا زمانی که واشنگتن از پذیرش این شروط خودداری می‌کرد، توپخانه و سازوکار نظامی ایران فعال بود و اصلاً زمانی تصمیم به توقف موقت آتش گرفته شد که طرف آمریکایی به شروط ایران تن داد.

مرور این واقعیت، از آن جهت ضروری است که ایران، چه در زمان نبرد رو در رو با دشمن آمریکایی–اسرائیلی و متحدان منطقه‌ای‌اش و چه هنگامی که طرف مقابل به شروط تهران و توقف موقت آتش تن داد، هرگز عرصه جنگ را تمام‌شده فرض نکرده است. اکنون نیز، هرچند سکوت بر صحنه عیان نظامی و درگیری‌ها سایه انداخته، اما ایران کار جنگ را یکسره نمی‌داند. تهران به این آتش‌بسِ به‌ظاهر برقرار، نه خوش‌بین بوده و نه هست؛ آتش‌بسی که تنها نام آن را به یدک می‌کشد، نه قابل اتکاست و نه قابل اعتماد. هیچ تحلیلگر عاقلی دل به آتش‌بسی نبسته است که نه‌تنها تفاهم مکتوب و تضمین‌شده‌ای ندارد، بلکه هر از چند گاهی با درگیری طرفین در جبهه لبنان، تنگه هرمز و خلیج فارس نقض می‌شود.

وضعیتی که در آن، طرف مقابل با اعمال سیاست‌های خصمانه، مانند محاصره دریایی، به تداوم فشار بر ایران اصرار می‌ورزد، نشانه‌ای از آتش‌بس ندارد، بلکه عین وضعیت جنگی و تداوم آن است. ایران با چنین چشم‌اندازی، سکوت ظاهری عرصه‌ گسترده جنگ منطقه‌ای اخیر را رصد، تحلیل و تفسیر می‌کند. وقتی نگاه و چشم‌انداز استراتژیک این باشد، تکلیف آن جنگ روانی و پروپاگاندا نیز روشن است؛ جریانی که می‌خواهد ایران را از ترس مرگِ ناشی از فروپاشی آتش‌بس، به جایی برساند که، به زعم خودشان، به تبِ تسلیم رضایت دهد.

اما چرا ایران باید چیزی را که آمریکا با جنگ و درگیری مستقیم نتوانست به دست آورد، با فشار، تهدید و لفاظی واگذار کند؟ مگر ایران به این وضعیت نیم‌بند، بی‌قاعده و مکرر نقض‌شده اتکا کرده بود که حالا نگران فروپاشی‌اش باشد؟ مگر ایران یک بار در جنگ ۴۰روزه و بار دیگر در جنگ ۱۲روزه ثابت نکرد که ابایی از پنجه در پنجه افکندن با آمریکا و بازوی منطقه‌ای‌اش، اسرائیل، ندارد؟

اکنون نیز آن‌ها با جنگ روانی به دنبال آنند هدفی را که با افتضاحِ جنگ محقق نشد، با فشار و تهدید به دست آورند؛ اما نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران برنامه‌ای سنگین برای پاسخ به حماقت احتمالی و مجدد آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها طراحی کرده‌اند. ایران اگر قرار بود با فشار و تهدید عقب‌نشینی کند، در همان جنگ ۴۰روزه این کار را انجام می‌داد، نه اکنون که با موفقیت، مرحله اول از «دفاع مقدس سوم» را پشت سر گذاشته و بر همه‌ توطئه‌ها فائق آمده است.