پدافند مغز و قلب در نبرد بی‌پایان

 در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
دویست و نود و هفتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید سهند شهیدی بهلولی، نوزاد ۲ ساله ایرانی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی به خانه عشایری در شهرستان خورموج استان بوشهر در فروردین ۱۴۰۵ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره دویست و نود و هفت

این میدان درگیری، مدت‌ها پیش از آغاز نبرد نظامی با شدت و حدت فراوان فعال بود و دشمن از این دریچه چند هدف عمده و اساسی را پیگیری می‌کرد. اختلاف‌افکنی میان مردم و ایجاد دوقطبی‌های کاذب به منظور تضعیف اتحاد و انسجام اجتماعی، عوض کردن جای دوستان و دشمنان ایران در اذهان، ایجاد شبهه و بدبین‌سازی مردم نسبت به مسئولان کشور و حتی قدرت دفاعی ایران و فرماندهان میدان، حمله به تفکر مقاومت و ترویج تفکر تسلیم، تطهیر خصومت‌ها علیه ایران و سفیدشویی دشمن، عادی‌سازی خیانت به وطن و حتی تشویق به آن و در نهایت، زمینه‌سازی روانی برای تهاجم نظامی و قالب کردن آن به عنوان «کمک به مردم ایران» از جمله اهداف و برنامه‌های دشمن در این میدان بود.

رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، در پیام‌ نوروزی به مناسبت آغاز سال ۱۴۰۵، از جنگ اخیر به عنوان «جنگ سوم» یاد کرده و آشوب و کودتای خیابانی دی‌ماه را «جنگ دوم» نظامی، امنیتی سال گذشته دانستند. هیچ عقل سلیمی منکر این موضوع نیست و نمی‌تواند باشد که در آن جنگ کثیف و شوم که ملت ایران را داغدار کرد، رسانه اصلی‌ترین ابزار و سلاح دشمن بود.

اکنون و در دوره «سکوت صحنه نبرد نظامی»، جنگ در بعد رسانه‌ای و افکار عمومی نه‌تنها تعطیل نشده، بلکه با قدرت ادامه دارد. فارغ از اینکه نتیجه این دوره چه می‌شود، بدون شک حتی پس از پایان رسمی جنگ نیز این نبرد ادامه خواهد داشت و در یک کلمه باید گفت این «نبردی بی‌پایان» است.

این نبرد از چنان اهمیتی برخوردار است که به شکلی عیان و آشکار، رئیس‌جمهور جنایتکار آمریکا شخصاً در آن مشارکت داشته و با انواع و اقسام پیام‌های متعدد و حتی متناقض ـ از ارعاب و تهدید گرفته تا نشان دادن درِ باغ سبز و دروغ‌های آشکار ـ سعی دارد اهداف خود را در این میدان دنبال کند.
 

در این نبرد لاینقطع که هدف آن تأثیرگذاری و تسخیر مغزها و قلب‌هاست، همچون نبرد نظامی نیازمند پدافند هستیم. شدت و عمق عملیات دشمن در این میدان گسترده است و لاجرم به پدافندی چندلایه نیز نیاز داریم. مسئولان و مدیران کشور، خواص و دارندگان تریبون‌های رسمی و غیررسمی، رسانه‌ها و بالاخره خود مردم به عنوان هدف اصلی این نبرد، هر کدام نقشی مهم و سرنوشت‌ساز در این میدان دارند و لایه‌های این سیستم پدافندی را می‌سازند. شاید بتوان گفت نقش مردم در اینجا اولیه و به نوعی تعیین‌کننده است. حتی اگر سایر لایه‌های پدافندی به هر دلیلی به وظیفه خود کامل و جامع عمل نکنند، اگر مردم مراقب چشم و گوش خود باشند، این تهاجم اهریمنی اثرگذار نخواهد بود.

تأکید و توصیه رهبر معظم انقلاب خطاب به مردم در پیام اخیرشان که به‌مناسبت چهلمین روز شهادت رهبر عظیم‌الشأن انقلاب قدّس‌الله نفسه الزکیه و مسائل مهم مربوط به جنگ تحمیلی سوم منتشر شد، ناظر به اهمیت همین موضوع است. آنجا که فرمودند: «مراقبت از گوش‌هایمان که پنجره مغز و قلب است، در مقابل رسانه‌های تحت حمایت دشمن یا همسو با ایشان امری لازم است. مسلّماً آن رسانه‌ها خیرخواه کشور و ملت ایران نیستند و این معنا بارها ثابت شده است. بنابراین یا اساساً مواجهه و استفاده از آنها را ترک کنیم یا اقلاً با سوءظن فراوان با هر چیزی که ارائه می‌دهند برخورد کنیم.»