پیروزی تازه ترامپ؛ حمله به پاپ!

 در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
دویست و نود و ششمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید میلاد سالاروند، ستوان‌یکم نیروی زمینی ارتش که در حمله آمریکایی-صهیونی در فروردین ۱۴۰۵ در اصفهان به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره دویست و نود و شش

این سخنان کم‌سابقه علیه رهبر کاتولیک‌های جهان موجی از محکومیت‌های جهانی به راه انداخت و در نهایت، ترامپ در واکنش به این محکومیت‌ها و واکنش‌ها اعلام کرد که از پاپ عذرخواهی نمی‌کند!

سخنان ترامپ علیه یک شخصیت مقدس در دنیای مسیحیت، عبور آشکار از خطی است که حتی در خشن‌ترین منازعات سیاسی هم معمولاً حفظ می‌شود. ادبیات تحقیرآمیز علیه یک رهبر دینی، آن هم در چنین سطحی، نشان می‌دهد که سیاست در آمریکا به مرحله‌ای رسیده که دیگر نه جایگاه‌ها اهمیت دارند و نه حرمت‌ها.

مسأله اصلی فقط توهین نیست، بلکه نوع نگاهی است که پشت این رفتار قرار دارد. وقتی یک سیاستمدار به خود اجازه می‌دهد چنین بی‌پروا سخن بگوید، در واقع نشان می‌دهد که توهین و حمله کلامی به ابزاری در خدمت تضعیف دیگران تبدیل شده است. این همان نقطه‌ای است که سیاست خطرناک‌تر شده و از مسیر عقلانیت خارج می‌شود و به رفتارهای هیجانی و غیرقابل پیش‌بینی نزدیک می‌شود.

البته اگر رفتار ترامپ را در یک چارچوب بزرگ‌تر ببینیم، این اتفاق کاملاً قابل فهم‌تر می‌شود. این اولین‌بار نیست که او از ادبیات تند و خارج از عرف استفاده می‌کند، اما تفاوت اینجاست که این‌بار هدف حمله، یک شخصیت مذهبی جهانی و به‌ویژه در جهان غرب و مسیحیت است؛ کسی که برای بیش از یک میلیارد کاتولیک در آمریکا و دیگر کشورها نه‌فقط یک رهبر دینی، بلکه یک مرجع اخلاقی محسوب می‌شود. حمله به چنین جایگاهی، در واقع حمله به یک نماد اخلاقی است؛ نمادی که معمولاً در برابر افراط‌گرایی و بی‌عدالتی صدا دارد.

این نوع رفتارها یک پیام خطرناک هم دارد: اینکه در سیاست کنونی آمریکا، دیگر هیچ خط قرمزی وجود ندارد. وقتی از بالاترین سطح قدرت چنین ادبیاتی شنیده می‌شود، به‌تدریج در جامعه هم عادی می‌شود.

در لایه‌ای عمیق‌تر، این رفتار را می‌توان نشانه نوعی بحران در تعریف «اقتدار» دانست. در گذشته، قدرت سیاسی تلاش می‌کرد خود را با نوعی وقار و کنترل همراه کند، اما اکنون بی‌پروایی و شکستن هنجارها به‌عنوان ابزار نمایش قدرت به کار گرفته می‌شود. این جابه‌جایی خطرناک است، چون به‌جای تقویت جایگاه رهبری، آن را به سطحی ناپایدار و هیجانی تقلیل می‌دهد. در چنین فضایی، تصمیم‌ها بیشتر از آنکه مبتنی بر محاسبه باشند، تابع واکنش‌های لحظه‌ای می‌شوند و این دقیقاً همان چیزی است که می‌تواند سیاست را به سمت بی‌ثباتی بیشتر سوق دهد.

ترامپ که پیش‌تر مرزهای اخلاق را یکی‌یکی درنوردیده، اکنون پا را فراتر گذاشته و به شخص پاپ نیز تعرض کرده است. رفتارهای وی نشان می‌دهد که عبور از خطوط قرمز برای او به یک عادت سیاسی تبدیل شده؛ عادت خطرناکی که اگر مهار نشود، نه‌تنها اخلاق، بلکه بنیان‌های احترام به باورهای دینی را نیز تضعیف می‌کند. توهین به یک رهبر مذهبی، صرفاً حمله به یک فرد نیست، بلکه بی‌اعتنایی به اعتقادات میلیون‌ها انسان است. در چنین شرایطی، سکوت به معنای پذیرش این سقوط تدریجی در معیارهای انسانی است. امروز واتیکان و جهان مسیحیت باید علیه این اقدام ترامپ دست به کار شوند وگرنه این تازه قدم نخست ترامپ علیه مسیحیت خواهد بود.

در کل، توهین ترامپ به پاپ فراتر از یک جنجال رسانه‌ای است. این اتفاق نشان می‌دهد که وقتی قدرت از اخلاق فاصله می‌گیرد، خیلی راحت به ابزاری برای تخریب تبدیل می‌شود. چنین رفتاری را نمی‌توان صرفاً یک تندگویی دانست، بلکه باید آن را نشانه‌ای از نوعی آشفتگی در رفتار سیاسی دانست؛ وضعیتی که در آن، هیجان جای عقلانیت را گرفته و بی‌پروایی به جای مسئولیت نشسته است و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید نسبت به آن هشدار داد. این نکته نیز قابل چشم‌پوشی نیست که یک سیاستمدار مقتدر، محبوب و پیروز، نیازی به چنین ادبیات و لحنی ندارد. توهین و حمله ترامپ به پاپ، بیش از هر چیز نشانه ناکامی و استیصالی عمیق است.