ایران با ترور به زانو در نمی‌آید؛ دلیل؟! تجربه!

 در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
دویست و هفتادمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید دکتر علی لاریجانی، دبیر شورای‌ عالی امنیت ملی که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره دویست و هفتاد

جمهوری اسلامی در مرزها با دشمن خارجی روبروست و در داخل با نفاق سازماندهی شده‌ای که در ابتدای انقلاب حتی خود را بخشی از انقلاب اسلامی مردمی ایران می‌دانست. آشوب تجزیه‌طلب‌ها و تزلزل دستگاه‌ها و ساختارهای نظامی و دفاعی کشور هم مزید بر علت شده بود. 

همه اینها اما موجب نشد نهال جوان جمهوری اسلامی دچار شکست راهبردی شود. وضعیت امروز قطعاً از وضعیت چهار سال نخست پیروزی انقلاب به مراتب امیدوارکننده‌تر است. توطئه تجزیه‌طلب‌ها در همان روزهای نخستین جنگ با هوشیاری مردم و نیروهای نظامی و امنیتی در نطفه خفه شد. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به مراتب قدرتمندتر از آن روز هستند و مساله راهبردی جنگ را ایران است که در تنگه هرمز تعیین کرده. 

رویای دشمن برای لشکرکشی و تشکیل یک ائتلاف بین‌المللی علیه جمهوری اسلامی ایران به جایی نرسیده. دلیلش هم نه احساسات حقوق بشری طرف‌های غربی بلکه قدرت ایران برای ضربه زدن به هر طرف ثالثی است که بخواهد وارد این نزاع شود. در داخل هم شاهد یک انسجام و اتحاد ملّی علیه متجاوز خارجی هستیم. این‌ها معجزه جمهوری اسلامی است که حالا به یک ساختار تبدیل شده است. ساختاری که مبنای خود را روی قدرت و همراهی مردم بنا کرده است. ساختاری که بودن یا نبودن یک فرد تأثیر حیاتی در بقای کلیت مجموعه ندارد، هرچند فقدان افراد می‌تواند خسارت‌هایی داشته باشد اما مایه فروپاشی کل سیستم نیست.

اوج این مسئله در روزهای پس از شهادت رهبر شهید انقلاب رخ داد. جامعه و کشوری که نه تنها تعدادی از فرماندهان ارشد نظامی بلکه حتی رهبر و فرمانده کل قوای خود را در قالب یک موج ترور از دست داده بود اما خم نشد و نشکست. این واقعیت ملّت ایران و ساختار قدرت در جمهوری اسلامی ایران است. چیزی که البته مورد اعتراف رسانه‌های دشمن هم هست. سرمستی‌های چند ساعت اول هر ترور را که کنار بگذاریم آرام آرام حرف‌های بخش‌های دیگری از اردوگاه دشمن هم مجال بروز پیدا می‌کنند.

حرف‌هایی که به صراحت می‌گویند این اقدامات با وجود بعضی مزایای تاکتیکی اما تأثیری در کلیت ساختار جمهوری اسلامی ایجاد نکرده و باعث این نمی‌شود که عقبه اجتماعی و مردمی آن فرو بپاشد. 

قدرت در این کشور و ساختار نه در یک شکل و هرم عمودی و از بالا به پایین بلکه در یک نسبت کاملاً افقی جاری است. برای به زانو در آوردن ایران باید تک به تک ملّت ایران را ترور کنند. رهبر شهید انقلاب این روزها را درست پیش‌بینی کرده بودند: «بعد از این هم به توفیق الهی اگر چنانچه حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله‌ی با حوادث، و کار را مردم تمام خواهند کرد.» ۱۴۰۴/۱۱/۱۲