و اینک، وعده‌ صادق منطقه‌ای...

 در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
دویست و پنجاه و دومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، دختران شهید دبستان دخترانه‌ی میناب استان هرمزگان، که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در نهم اسفند به شهادت رسیدند.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره دویست و پنجاه و دو

در همین راستا هم بود که بدون هیچ تعارفی، اهداف متعدّدی از دشمن آمریکایی در قطر، امارات متّحده‌ی عربی، بحرین، عربستان سعودی، اردن و اقلیم کردستان عراق زیر ضربات هجومی ایران قرار گرفت. تهران نبض واکنش‌های دفاعی و نظامی خود را با تعاریف یا هیجان رسانه‌ای تنظیم نمی‌کند که از زد‌و‌خوردهای روز اوّل نبرد به شوک فرو رود. آنچه در روز اوّل نبرد انجام گرفت، تنها بخش کوچکی از معرکه‌ای است که پیش از این وعده داده شده و ایران آن را برای روزهای آتی طرّاحی کرده است. حسب این طرّاحی، تمام دارایی‌های ایالات متّحده در منطقه، اعم از نظامی، غیر‌نظامی، اقتصادی و سیاسی، اهداف مشروع موج‌های تهاجمی ایران هستند.

نیروهای مسلّح هم به‌نوبت و بر حسب برنامه‌ی از‌پیش‌طرّاحی‌شده، آن‌ها را زیر ضربه خواهند برد. تهران بر سر منافع ملّی خود در این سطح، تعارفی با کشورهای همسایه و منطقه ندارد. به همین دلیل، بر مقامات کشورهای منطقه فرض است که در نوع سرویس‌‌دهی امنیّتی و نظامی خود به دشمن آمریکایی ـ صهیونی تجدیدنظر کنند؛ در غیر این صورت، ادامه‌ی ماجرا همان خواهد بود که در نیم‌روز نخست روز اوّل نبرد رخ داد. تفاوتش البتّه این است که کمّیّت و کیفیّت آتش، به صورت تصاعدی تشدید خواهد شد. هر ساعت که سرویس دادن به دشمن آمریکایی‌ به تأخیر افتاد، آتش دامن بیشتری از خدمات‌دهندگان به دشمن را خواهد گرفت.

سمت دیگر معرکه‌ی اخیر، رژیم صهیونی است؛ رژیمی که در قد‌و‌قواره‌ی درگیری با ایران نبوده و نیست. از همین جهت، چه در جنگ دوازده‌روزه و چه در معرکه‌ی حاضر، بخش قابل توجّهی از جان و تجهیزات نیروهای آمریکایی در منطقه سپر حفاظت و دفاع از این رژیم شده است. کشوری مانند ایران که سطح درگیری خود را با ایالات متّحده و فلج کردن ناوگان او تعریف کرده، پنجه‌در‌پنجه انداختن با رژیم صهیونی نوعی دست‌گرمی برای مبارزه با حریف اصلی است. تهران بر خلاف صهیونیست‌ها که به حملات ضربتی، کوتاه و جمع شدنِ یکباره‌ی ماجرا علاقه دارند، با صبر و حوصله طرح خود را پیش می‌برد.

سطح درگیری جمهوری اسلامی ایران در معرکه‌ی اخیر، نه با رژیم نیابتی صهیونی، بلکه با کارفرمای اصلی است؛ حالا اینکه در این میان صهیونیست‌ها هم طالب خوردن سیلی شده‌‌اند و به پشتیبانی اربابشان مجدّداً وارد معرکه شده‌اند، بحث دیگری است. جمهوری اسلامی ایران خودش را برای این روز آماده کرده بود. زمان هم نشان خواهد داد طرف‌های درگیر در این معرکه چگونه و در چه وضعیّتی از نزاع خارج خواهند شد. ایران پیشگام ورود به این معرکه نبود، امّا حالا که دشمن صهیونی ـ آمریکایی آن را تحمیل کرده، با تدبیر، قوّت و بدون عجله امور را پیش خواهد برد.

پیش‌فرض همه‌ی این ماجرا امّا حفظ انسجام و اتّحاد داخلی است. مشت محکم جمهوری اسلامی ایران برای مدیریّت این معرکه‌ی منطقه‌ای، محتاج صفوف محکم ملّت و مردم ایران است. بر همه‌ی نخبگان و تریبون‌داران فرض است که صفوف محکم اتّحاد ملّی را تقویت کنند و مشت نیروهای مسلّح را محکم‌تر. نیروهای مسلّح ایران، به پشتیبانی ملّت، برنامه‌های زیادی برای متجاوزان آمریکایی و صهیونی دارند.