پا روی زیلوهای آبیِ ایرانیِ تاریخی حسینیه می‌گذارم. یک سالی که آمده بودیم این‌جا، رفیقی تعبیر جالبی کرد. گفت «این زیلوها آن‌قدر قدیمی‌اند که حتی یادشان هست بازگشت حسرت‌بار آزادگان را و دیدار اشکبارشان با «آقا» را» و می‌گویم این زیلوها روز قیامت شهادت خواهند داد به قدم‌های استواری که روی‌شان برداشته شد تا نخستین گام‌های ساختن تمدن «ایرانی-اسلامی» شکل بگیرد...