بعضی دوست‌داشتن‌ها را نمی‌شود گفت؛ باید فرستاد. یک‌بار پیراهنی فرستاده شد و به چشم‌های یعقوب نور بخشید. یک‌بار مادری، کودکش را به آب نیل سپرد تا به او زندگی بدهد. یک‌بار ابراهیم، اسماعیل را تا قربانگاه برد تا بندگی‌اش را ثابت کند.

دوست‌داشتن، رسم و قاعده دارد؛ نشانه می‌خواهد. یک سحر، بعد از روزهای دفاع مقدس دوم، آقای شهید رسمی از دوست‌داشتن به ما آموخت. گفت برای شهدا قرآن بخوانید. نه از آن رو که آنان محتاج تلاوت ما باشند؛ آنان «عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون»‌اند. ما محتاج پیوند با آنانیم. محتاج آنکه ناممان در خاطرشان بماند، دعایمان کنند و دستمان را بگیرند.

برای همین می‌خواهیم هدیه بفرستیم؛ نه پیراهن یوسف و نه سبدی از گل. می‌خواهیم آیه بفرستیم. آیه‌آیه، برای شهدای دفاع مقدس دوم و سوم؛ تا با زبان قرآن چیزی را بگوییم که گاهی هیچ زبانی از گفتنش برنمی‌آید، می‌خواهیم با کلام خدا بگوییم: «ما دوستتان داریم.»