بسم اللّه‌ الرحمن الرحیم

از شهیدان ارجمندی که خداوند تعالی در شأن آنان کلمۀ بزرگأَحْیاء عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ[۱]را فرموده است، بشری قاصر مثل من چه تواند گفت. آیا بار یافتن نزد خداوند و ضیافت مقام ربوبی از آنان را می‌توان با قلم و بیان و گفت و شنود توضیح داد؟ آیا این همان مقامفَادْخُلی فی عِبادی وَ ادْخُلی جَنَّتی[۲]نیست که حدیث شریف بر سید شهیدان و سرور مظلومان منطبق نموده است؟ آیا این جنت همان است که مؤمنان در آن راه دارند، یا لطیفۀ الهی آن است؟ آیا این بار یافتن و ارتزاق نزد رب الارباب همان معنی بشری آن است، یا رمزی الهی و والاتر و فوق برداشت بشر خاکی؟

بارالها، این چه سعادت عظیمی است که نصیب بندگان خاص خود فرمودی که ما از آن محرومیم. اکنون من به مادران و پدران مربی این بندگان خاص خدا و همسران و بازماندگان این عزیزان به جای تسلیت، تبریک عرض می‌کنم.یالَیْتَنی کُنْتُ مَعَهُمْ فَاَفُوزَ فَوْزاً عَظیماً.[۳]والسلام علی عباداللّه‌الصالحین.

روح‌اللّه‌ الموسوی الخمینی

بیانات[۴]

بسمه تعالی

سلام مرا به ایشان[۵]برسانید. من به شما دعا می‌‌کنم. و در مقابل فداکاری‌ها و خدماتی که می‌کنید، شرمنده هستیم و نتوانستیم کاری انجام دهیم. و شما ما را با فداکاریها و خدماتتان خجل کرده‌اید. شما حجت را بر ما تمام کرده‌اید. شما با کارهای خودتان سبب مباهات و افتخار پیامبر اکرم «ص» شده‌اید. شما امام زمان ـ عجل‌اللّه‌‌تعالی‌فرجه ـ را روسفید کردید. شما در پیشگاه خداوند متعال، مقامی دارید که ما باید به شما غبطه ببریم. شما موجب عزت اسلام و مسلمین و مردم ایران در دنیا گشته‌اید. شما تاریخ را با عظمت و معنویت خود زرین و افتخارآمیز کرده‌اید. شما را ملائکة‌اللّه‌ فراموش نخواهد کرد. ارواح طیبۀ شهدای شما در خط مقدم جبهه، شبهای حمله حاضر و ناظر هستند. شما یاوران خدا، پیامبر ـ صلی‌اللّه‌‌علیه‌وآله‌وسلم ـ امام حسین ـ سلام‌اللّه‌‌علیه ـ امام حسن ـ سلام‌اللّه‌‌علیه ـ فاطمه زهرا ـ سلام‌اللّه‌‌علیها ـ زینب کبرا ـ سلام‌اللّه‌علیها ـ و امام زمان ـ عجل‌اللّه‌تعالی فرجه ـ هستید. خدا دشمنان شما را ذلیل و خوار خواهد کرد.