با تاسّف و اندوه، خبر یافتیم که عالم ربّانى و فقیه عارف و پارسا حضرت آیت
الله حاج آقا رضا بهاءالدّینى (قدّس
الله روحه) دار فانى را وداع گفته و به جوار رحمت حق پیوسته است. براى حوزه
ى علمیّه
ى قم و روحانیّت معظّم اسلام، این ضایعه
اى بى
جبران و فقدانى دردناک است.
این عالِم بزرگ از جمله
ى نوادرى بود که همواره در حوزه
هاى علمیّه همچون ستاره
ى درخشان معنویّت و عرفان، راهنماى خواص و مایه
ى دلگرمى و امید برجستگانند. مقام رفیع اخلاقى و معنوى آن بزرگمرد موجب آن بود که هر کلمه و اشاره
ى او چون برقى در چشم ارادتمندانش بدرخشد و دریچه
اى به عوالم معنا بگشاید. مجلس او همواره معراج روح مستعدّ فضلاى جوانى بود که میخواستند علم دین را با صفاى عطرآگین عرفان دینى توأم سازند. معلّم اخلاق و سالک الى
الله بود و صحبت نورانى و کلام رازگشاى او دل مستعد را در یاد خدا مستغرق میکرد. پیر مراد جوانان پاکباز جبهه و جنگ در دوران دفاع مقدّس و شمع محفل بسیجیانِ عاشق بود، و بارها صفوف مقدّم جبهه
ها را با حضور خود نورانیّت مضاعف بخشید.
این عالِم کهنسال و مراد و مقبولِ فضلا و علما، عمر بابرکت و پُرفیض خود را در بهشتى از پارسایى و زندگى زاهدانه، در کنج محقّر خانه
اى که ده
ها سال شاهد غناى معنوى صاحبش بود، به سر آورد و بى
اعتنائى حقیقى به زخارف
(۱) ناپایدار دنیوى را که سیره
ى همه
ى صاحبدلان برجسته
ى حوزه
هاى علمیّه است، درس ماندگار خود ساخت. همانطور که حیات مبارک آن اسوه
ى پارسایى و تقوا، در حوزه علمیّه
ى قم برجسته و محسوس بود، ضایعه
ى وفات ایشان نیز در آن حوزهی عظیم
الشّأن بسى بزرگ و سنگین است.
اینجانب این مصیبت دردناک را به حضرت بقیّةاللهالاعظم (ارواحنا فداه) و به همه
ى اعاظم و اَعلام
(۲) حوزه
هاى علمیّه و نیز به فضلاى جوان و طلّاب پاکنهاد و همه
ى دلهاى سرشار از شور و شوق معنویّت و حضور، و نیز به خاندان معظّم و فرزندان مکرّم و دیگر بازماندگان ایشان تسلیت میگویم و علوّ مقام روح مطهّر آن عبد صالح را در درجات قرب، از حضرت حقّ متعال مسئلت مینمایم.
عکس ويژه
