دفاع از حقیقت و صبر بر آن

محرّم از دو جهت مورد اهتمام است: یكى از جهت بزرگداشت یك خاطره بى‏نظیر تاریخ. نه بى‏نظیر در مصیبت و غم و اندوه - كه البته هست - بلكه بى‏نظیر در حماسه و بروز برجستگیهاى انسان و اهل حق. اگر شما وضعیت امام حسین علیه‏السّلام را ملاحظه كنید، خواهید دید كه آن حركت و قیام، با این خصوصیّاتْ بى‏نظیر است. ما قیامْ خیلى داشته‏ایم؛ اما این قیام با این خصوصیّاتْ بى‏نظیر است. سلطه باطل با قساوت و وقاحت تمام روزبه‏روز رو به افزایش بود. هیچ امر به معروف و نهى از منكرى هم ممكن نبود. به‏قدرى فضاى رعب زیاد بود، كه آمرین بالمعروف و ناهین عن‏المنكر، سعى مى‏كردند در معرض امر به معروف و نهى از منكر قرار نگیرند. ....
حركت و قیام امام حسین در آن زمان، براى درهم شكستن این سلطه بود، نه به قصد قدرت‏طلبى: «و امّن لم اخرج اشراً و لا بطراً و لا مفسدا و لا ظالماً.» افرادى قیام و خروج مى‏كنند، مى‏زنند و مى‏كشند تا این‏كه قدرت را قبضه كنند؛ اما قیام امام حسین براى این نبوده است؛ بلكه براى امر به معروف و نهى از منكر بوده است.
براى این كار، دو عاقبت مى‏توان پیش‏بینى كرد: یكى این‏كه پیروز شود و دیگر این‏كه با آن وضع فجیعى كه براى آن حضرت، قابل تصوّر بود - ولو بدون علم امامت - كشته شود. خوب؛ معلوم است كه آنها هیچ ملاحظه‏اى نداشتند. در چنین شرایطى، امام حسین همان كارى را مى‏كند كه پیامبر اكرم در روز «مباهله» با نصارى‏ كرد (به نقل از قرآن): اولاد نساء و انفسش را به میدان آورد. امام حسین، عزیزترین سرمایه‏ها و همه موجودى خویش را براى دفاع از حقیقت و قیام للَّه به میدان آورد و بعد صبر كرد. این صبرِ امام حسین، بسیار مهم است....
امام رضوان‏اللَّه علیه هم همین‏طور صبر كرد. در دوره نهضت، آن قدر به امام گفتند «آقا؛ این جوانها از بین مى‏روند. این‏طور كشته مى‏شوند. مملكتْ خراب مى‏شود!» اما ایشان صبر كرد. صبر كردن در مقابل این خیرخواهیهاى ناشیانه، كار بسیار عظیمى است. صبر كردن، خیلى قدرت مى‏خواهد.