پرتو خون حسین(ع)

اثر آن خون به ناحق ريخته، يك اثر ماندگار در تاريخ است؛ چون شهيد - كسى كه جان خود را در طَبق اخلاص مى‏گذارد و تقديم اهداف عاليه‏ى دين مى‏كند - از صفا و صدق برخوردار است. هيچ انسان مزور و خدعه‏گرى، هرچه هم كه در زبان و بيان بتواند خود را طرفدار حق نشان بدهد، وقتى پاى منافع شخصى، بخصوص پاى جان خود و عزيزانش به ميان آمد، پا عقب مى‏كشد و حاضر نيست اينها را فدا كند. آن كسى كه قدم در ميدان فداكارى مى‏گذارد و خالصانه و مخلصانه هستى خود را در راه خدا مى‏دهد، «حق على‏اللَّه»؛ خود خداى متعال بر عهده گرفته است كه اينها را زنده نگه دارد؛ «ولا تقولوا لمن يقتل فى سبيل اللَّه اموات»، «ولاتحسبنّ الّذين قتلوا فى سبيل اللَّه امواتا»؛ اينها زنده مى‏مانند. يك بُعد زنده ماندن آنها همين است كه نشانه‏ى آنها، جاى پاى آنها، پرچم آنها، هرگز نمى‏خوابد. ممكن است چند صباحى با زور و عنف و با دخالت قدرتهاى زورگو بتوانند كم رنگ كنند؛ اما خداى متعال طبيعت را اين‏طور قرار داده است. سنت الهى بر اين است كه راه پاكان و صالحان و مخلصان بماند. اخلاص چيزى عجيبى است؛ لذاست كه به بركت حسين بن على (عليه‏الصّلاة والسّلام) و خونهاى به ناحق ريخته‏ى آن بزرگوار و اصحابش، دين در عالم باقى ماند؛ بعد از آن هم اين رشته ادامه پيدا كرد.