خطرپذیری شرط انجام تکلیف

... امام حسين، هم در مقابل چنين انحرافى قرار گرفته است، پس بايد آن تكليف را انجام بدهد، هم موقعيت مناسب است؛ پس ديگر عذرى وجود ندارد.... اين تكليف، هميشه خطر دارد. آيا ممكن است انسان، عليه قدرتى آن‏چنان مقتدر - به حسب ظاهر - قيام كند و خطر نداشته باشد؟! مگر چنين چيزى مى‏شود؟! اين تكليف، هميشه خطر دارد.
همان تكليفى كه امام بزگوار انجام داد. به امام هم مى‏گفتند آقا، شما كه با شاه درافتاده‏ايد، خطر دارد. امام نمى‏دانست خطر دارد؟! امام نمى‏دانست كه دستگاه امنيتى رژيم پهلوى، انسان را مى‏گيرند، مى‏كشند، شكنجه مى‏كنند، دوستان انسان را مى‏كشند و تبعيد مى‏كنند؟! امام اينها را نمى‏دانست؟!
كارى كه در زمان امام حسين انجام گرفت، نسخه‏ى كوچكش هم در زمان امام ما انجام گرفت؛ منتها آن‏جا به نتيجه‏ى شهادت رسيد، اين‏جا به نتيجه‏ى حكومت رسيد. اين همان است؛ فرقى نمى‏كند. هدف امام حسين، با هدف امام بزرگوار ما يكى بود. اين مطلب، اساس معارف حسين است. معارف حسينى، بخش عظيمى از معارف شيعه است. اين پايه‏ى مهمى است و خود يكى از پايه‏هاى اسلام است.
... بنده آن روز - بيست‏وچند سال پيش - به آن برادران و خواهرانى كه اين حرف را مى‏شنيدند، گفتم عزيزان من، امام حسين، به چه زبانى بگويد كه تكليف شماها چيست؟ شرايط، همان شرايط است، زندگى، همان‏جور زندگى است، اسلام هم همان اسلام است؛ خوب، امام حسين به همه‏ى نسلها عملاً نشان داد. اگر يك كلمه‏ى حرف هم از امام حسين نقل نمى‏شد، ما بايد مى‏فهميديم كه تكليفمان چيست.
ملتى كه اسير است، ملتى كه در بند است، ملتى كه دچار فساد سران است، ملتى كه دشمنان دين بر او حكومت مى‏كنند و زندگى و سرنوشت او را در دست گرفته‏اند، بايد از طول زمان بفهمد كه تكليفش چيست؛ چون پسر پيغمبر - امام معصوم - نشان داد كه در چنين شرايطى بايد چه كار كرد.
با زبان نمى‏شد. اگر اين مطلب را با صد زبان مى‏گفت و خودش نمى‏رفت، ممكن نبود اين پيغام، از تاريخ عبور كند و برسد؛ امكان نداشت. فقط نصيحت كردن و به زبان گفتن، از تاريخ عبور نمى‏كند؛ هزار جور توجيه و تأويل مى‏كنند. بايد عمل باشد؛ آن هم عملى چنين بزرگ، عملى چنين سخت، فداكارى با چنين عظمت و جانسوز، كه امام حسين انجام داد!