ولمّا نزلت علیه «ولاتمدّن عینیک إلی ما متعنا به ازواجاً منهم... الی آخر الآیة»، قال صلی الله علیه وآله وسلّم:مَنْ لَمْ یتعّز بعزاء اللّه انقطعت نفسه حسراتٍ علی الدنیا ومن مدّ عینیه اَلی ما فی أیدی الناس من دنیاهم طال حزنه وسخِط ما قسّم اللّه له من رزقه وتنقصّ علیه عیشه.
پیامبر صلی الله علیه وآله وسلّم بعد از نزول آیه شریفه فوق (به نعمتهای مادی که به بندگان خود دادیم چشم مدوز و حسرت نعمتهائی که در دست مردم است مخور)، فرمودند:
مؤمن باید خود را به تسلای الهی تسلی دهد و به آنچه که نزد پروردگار است از قبیل رحمت بیپایانش و پاداشهایی که در قیامت برای مؤمنین قرارداده، دل خوش دارد. وگرنه اگر به مال و مقام و امکانات دیگران چشم بدوزد یا همیشه در حسرت و اندوه و غصه بسر برده و به مقدّرات الهی راضی نمیشود و زندگی پرملالی خواهدداشت و یا باید وارد مبارزه تلخی شده و مزرهای حلال و حرام الهی را بشکند و از هر طریقی ولو نامشروع، خود را به دیگران برساند.
پس برای این که در آتش حسرت زندگی دیگران نسوزید و یا در میدان مبارزهای بیفرجام گرفتار نشوید، مایههای تسلای خدا را برای خود برجسته کنید.1378/09/14
1 )
«و لما نزلت عليه لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ إلى آخر الآية قال ص من لم يتعز بعزاء الله انقطعت نفسه حسرات على الدنيا و من مد عينيه إلى ما فی أيدی الناس من دنياهم طال حزنه و سخط ما قسم الله له من رزقه و تنغص عليه عيشه و من لم ير أن لله عليه نعمة إلا فی مطعم أو مشرب فقد جهل و كفر نعم الله و ضل سعيه و دنا منه عذاب».
ترجمه:
« چون اين آيه نازل شد «ديدگانت را به آنچه از متاع دنيا به گروهى از آنان دادهايم مدوز» پيغمبر (ص) فرمود: كسى كه تسليتهاى الهى دلش را آرام نكند، جانش از حسرت مال و منال دنيا به لب آيد، كسى كه به دنياى ديگران چشم دوزد، غصهاش طولانى شود و بر قسمت خدائى خشم گيرد، عيشش مكدر گردد و نعمت خدا را در خوردن و نوشيدن خلاصه كند از اين رو جهل ورزد، نعمتهاى الهى را كفران نمايد، كوشش وسيعش به هدر رود و عذابش نزديك گردد»
لینک ثابت
تحف العقول ، حسن بن شعبه حرانی: ص51 بحارالانوار،علامه مجلسی : ج 74 ص 157،
«و لما نزلت عليه لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ إلى آخر الآية قال ص من لم يتعز بعزاء الله انقطعت نفسه حسرات على الدنيا و من مد عينيه إلى ما فی أيدی الناس من دنياهم طال حزنه و سخط ما قسم الله له من رزقه و تنغص عليه عيشه و من لم ير أن لله عليه نعمة إلا فی مطعم أو مشرب فقد جهل و كفر نعم الله و ضل سعيه و دنا منه عذاب».
ترجمه:
« چون اين آيه نازل شد «ديدگانت را به آنچه از متاع دنيا به گروهى از آنان دادهايم مدوز» پيغمبر (ص) فرمود: كسى كه تسليتهاى الهى دلش را آرام نكند، جانش از حسرت مال و منال دنيا به لب آيد، كسى كه به دنياى ديگران چشم دوزد، غصهاش طولانى شود و بر قسمت خدائى خشم گيرد، عيشش مكدر گردد و نعمت خدا را در خوردن و نوشيدن خلاصه كند از اين رو جهل ورزد، نعمتهاى الهى را كفران نمايد، كوشش وسيعش به هدر رود و عذابش نزديك گردد»
