در پی ارتحال مرجع تقلید شیعیان حضرت آیتالله العظمی آقای حاج سیدمحمدرضا گلپایگانی، از سوی حضرت آیتالله خامنهای رهبر معظم انقلاب اسلامی پیام تسلیتی به این شرح صادر شد:
اِنّا لِله وَ اِنّا اِلَیهِ رجِعون.
(۱)
با تأسّف و اندوه فراوان خبر مصیبت
بار فقدانى بزرگ و جبران
ناپذیر را دریافت کردم. عالِم بزرگ، فقیه نام
آور، مرجع تقلید عظیم
الشّأن، عبد صالح و تقىّ نقىّ زکىّ، آیت
الله
العظمىٰ آقاى حاج سیّدمحمّدرضا گلپایگانى (قدّس
الله
نفسه
و اعلى
الله
مقامه) دار فانى را وداع کردند و پس از عمرى مشحون از حسنات، با نامه
ى عملى سرشار از خیرات و مبرّات دعوت معبود را لبّیک گفته، به پیشگاه محاسبه
ى الهى شتافتند. اینجانب با قلبى متألّم و با تضرّع و ابتهال از حضرت حق (جلّت عظمته) مسئلت میکنم که این میهمان نیکوکار و مطیع را با «سَلمٌ قَولًامِن رَبٍّ رَحیمٍ»
(۲) استقبال و ضیافت فرموده، به مرتبه
ى والاى لقاءالله
نائل فرماید و بهترین پاداش صالحان را به وى ارزانى دارد.
این شخصیّت والاى علمىِ کهن
سال، در میان مراجع عظام تقلید یکى از موفّق
ترین و سعادتمندترین
ها بودند. ۳۲ سال مرجع تقلید، حدود ۷۰ سال تلاش در حوزه
ى علمیّه
ى قم و حدود ۸۵ سال سرگرم فراگرفتن و آموختن فقه آل محمّد (علیهم
السّلام) بودند. اوّلین مدرسه
ى علوم دینى به سبک جدید را ایشان در قم تأسیس کردند؛ اوّلین مؤسّسه
ى بزرگ قرآنى را ایشان در قم بنیان نهادند؛ اوّلین فهرست بزرگ فقهى و حدیثى با استفاده از دانش و اختراعات جدید بشرى را ایشان پدید آوردند؛ صدها مدرسه و مسجد و مؤسّسه
ى تبلیغ دین در سراسر کشور و در کشورهاى دیگر بنیاد کردند؛ هزاران شاگرد را از فقه پخته و عمیق خود بهره
مند ساختند، بسیارى آراء و نظرات فقهى که حاکى از روشن
بینى و ذهن نوگراى ایشان بود ارائه کردند؛ و بالاتر از همه با مَنِش و رفتار پرهیزکارانه و با طهارت و تقوایى که میتوانست براى علما و فقها الگویى زنده و ملموس باشد، عمرى پُربرکت را به نزاهت کامل گذرانیدند.
آن بزرگوار یکى از استوانه
هاى انقلاب و نظام جمهورى اسلامى به
شمار مى
آمد. در دوران اختناق و در مقابله با حوادث سهمگین سالهاى تبعید امام خمینى (قدّس
سرّه) مواردى پیش آمد که صداى این مرد بزرگ، تنها صداى تهدید
کننده
اى بود که از حوزه
ى علمیّه
ى قم برخاست و به نهضت، شور و توان بخشید. پس از پیروزى انقلاب همواره در فضاهاى عمومىِ کشور حضورى بارز و پشتیبانى
اى صریح از نظام جمهورى اسلامى و از مقام منیع رهبرى و شخص شخیص امام راحل (قدّس الله
نفسه الزّکیّه) داشت و مورد تکریم و احترام بلیغ آن حضرت بود.
فقدان این بقیّةالسّلفِ اعاظم و این ملجأ و مرجع مؤمنان ثُلمه
اى
(۳) بزرگ و ضایعه
اى جبران
ناپذیر است. اینجانب مصیبت این فقدان تأسّف
بار را به پیشگاه حضرت بقیّة
الله
الاعظم (ارواحنا فداه) و به علماى عظام و مراجع تقلید و حوزه
هاى علمیّه و به عموم شیعیان و علاقه
مندان و مقلّدان ایشان و بخصوص به بیت شریف و منیع و آقازادگان محترم ایشان تسلیت میگویم و در این شب جمعه و شب رحمت، لطف و تفضّل و غفران الهى را براى ایشان مسئلت مىنمایم.
