در آستانه ولادت با سعادت امیرالمؤمنین، علی‌بن‌ابیطالب علیه‌السلام جمعی از شاعران آئینی، سروده‌های خود را با مضامین عمدتا مذهبی، اخلاقی و نیز بیداری اسلامی در محضر رهبر انقلاب اسلامی قرائت كردند. آنچه در زیر می‌آید، شعرخوانی سیدحمیدرضا برقعی در این دیدار است. همچنین صوت این شعر را از اینجا بشنوید و فیلم آن را از اینجا تماشا كنید.

زخمی‌ام، التیام می‌خواهم
التیام از امام می‌خواهم

السلامُ علیك یا ساقی
من علیك ‌السّلام می‌خواهم

تا بگردم كمی به دور سرت
طوف بیت‌الحرام می‌خواهم

در نجف سینه بی‌قرار از عشق
گفت: «لایُمكن‌الفرار» از عشق

***

باز از بام جهان بانگ اذان لبریز است
مثنوی بار دگر از هیجان لبریز است

بحر آرام دگرباره خروشان شده‌ است
ساحل خفته پر از لؤلؤ و مرجان شده ‌است

دشمن از وادی قرآن و نماز آمده ‌است
لشكر ابرهه از سوی حجاز آمده‌ است

با شماییم، شمایی كه فقط شیطانی است
(دین اسلام نه اسلامِ ابوسفیانی است)

با شماییم كه خود را خبری می‌دانید
و زمین را همه ارث پدری می‌دانید

با شماییم كه در آتش خود دود شدید
فخر كردید كه هم‌كاسه نمرود شدید

ننگ دیگر به رخ اصل و نسب ننشانید
لكه ننگ به دامان عرب ننشانید

گردباد آتش صحراست، بترسید از آن
آه ِ این طایفه گیراست، بترسید از آن

هان! بترسید كه دریا به خروش آمده ‌است
خون این طایفه این بار به جوش آمده ‌است

صبر این طایفه وقتی كه به سر می‌آید
دیگر از خُرد و كلان معجزه بر می‌آید

صبر كن! سنگ كه سجّیل شود می‌فهمید
آسمان غرق ابابیل شود می‌فهمید

پاسخت می‌دهد این طایفه با خون اینك
ذوالفقاری ز نیام آمده بیرون اینك

هان! بخوانید كه خاقانی از این خط گفته است
شعر «ایوان مدائن» به نصیحت گفته است

هان! بترسید كه این لشكر بسم‌الله است
هان! بترسید كه طوفان طبس در راه است

یا محمد! تو بگو با غم و ماتم چه كنیم؟
روز خوش بی تو ندیدیم به عالم، چه كنیم؟
پاسخ آینه‌ها بی‌تو دمادم سنگ است
یا محمد(ص)! دل این قوم برایت تنگ است

بانگ هیهات حسینی است رسیده است از راه
هر كه دارد هوس كرب‌وبلا بسم‌الله

در حاشیه:
«جواد زمانی» گرداننده جلسه، سیدحمیدرضا برقعی را معرفی كرد به عنوان شاعر بعدی كه می‌خواهد در موضوع بیداری اسلامی، شعر بخواند. بین برقعی و «زمانی» فقط حسان نشسته بود و گه‌گاهی برقعی و «زمانی» از پشت سر یا جلوی روی حسان با هم حرفی كوتاه می‌زدند و هماهنگ می‌شدند. انگار كه برقعی در هماهنگی جلسه به «زمانی» كمك می‌كرد. برقعی هم اول كار شعرش را تقدیم كرد به مردم بحرین:

باز از بام جهان بانگ اذان لبریز است
مثنوی بار دگر از هیجان لبریز است

برقعی را از جلسه شعرای سال گذشته به یاد دارم و اینكه رهبر به اسم كوچك می‌شناختش. در سفر رهبر به قم هم در جلسه جوانان با ایشان شعر خواند، محكم‌تر و با اعتماد به نفس بیشتر. امروز و در این جلسه انگار كه 50 سال شاعر باشد برقعی. حالا نه فقط درباره او ولی در پخته و خودباور شدن نسل جوان شعرای این دوره نقش رهبر غیرقابل انكار است.

رهبر -وقتی برقعی شعر می‌خواند- دست در ریش‌های سفیدش می‌كرد و گوش می‌داد. شعر برقعی هم شعر خوبی بود؛ مثل شعر بقیه جوان‌ترها.