آن روز كه جوانان نيروى هوايى در خيابان «ايران» كارتهاى شناسايى‌شان را بر سر دست گرفته بودند و به طرف بيت امام مى‌رفتند، خود من شاهد و ناظر بودم.
از قبل از ورود به مقر امام بزرگوار تا وقتى كه وارد شدند و آن طومار را خدمت امام آوردند و بقيه‌ى امورى كه انجام دادند، يا آن نمايش عجيب، همه و همه كار آسانى نبود. در همان كار - رژه‌ى همافران - شايد صد شهيد خوابيده بود. آرى؛ احتمال داشت كه نيمى از همان جمعيت، يا درصد مهمى از آن، به‌خاطر اين اقدام، جان ببازند؛ اما هراس به دل راه ندادند و اين كار را كردند.
اين كار، يك حركت رمزى و به اصطلاح نمادين و نشان دهنده‌ى حضور نيرو بود. معنايش اين شد كه ما اين لباس و يراق و نشان و واكسيل و اين ظواهر را براى خودش نمى‌خواهيم، بلكه اينها را براى حقيقت و هدفى مى‌خواهيم و حاضريم در راه آن هدف جانمان را هم مايه بگذاريم. آنها عملا هم نشان دادند «ان الذين قالوا ربنا الله ثم استقاموا». در ميانه‌ى راه متزلزل نشدند. اين يك درس است. نيروى هوايى يك حقيقت واحد است.