KHAMENEI.IR RSS - خاطرات و حکایات

امام (ره) چه زمانى به فكر ايجاد حكومت اسلامى افتاد؟

20/11/1388

درست يادم نيست كه از چه تاريخى مسأله‌ى حكومت برايمان مطرح شد؛ اما از اول به فكر بوديم ببينيم چه چيزى تكليف ماست، به همان عمل كنيم؛ و آنچه كه پيش آمد، به خواست خداوند متعال بود.

جوانان نيروى هوايى در خيابان «ايران»

18/11/1388

آن روز كه جوانان نيروى هوايى در خيابان «ايران» كارتهاى شناسايى‌شان را بر سر دست گرفته بودند و به طرف بيت امام مى‌رفتند، خود من شاهد و ناظر بودم.

«صدای انقلاب اسلامی» و سجده‌ی شكر

18/11/1388

در مراجعت بود كه راديو اعلان كرد كه صداى انقلاب اسلامى. من ماشين را نگه داشتم آمدم پائين روى زمين افتادم و سجده كردم. يعنى اينقدر براى ما غير قابل تصور و غير قابل باور بود...

تحصن در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد

17/11/1388

در آن سال مسائل بسیار سختى در مشهد پیش آمد؛ اولش حمله به بیمارستان بود كه ما رفتیم در بیمارستان متحصن شدیم، در روزى كه حمله شد در همان روز ما حركت كردیم. رفتن به بیمارستان هم ماجراى جالبى است...

رهبر انقلاب از بازگشت امام (ره) به ایران می‌گویند

14/11/1388

تا چند ساعت كسى خبر نداشت كه امام كجا هستند! علّت هم اين بود كه هلى‏كوپتر، امام را در جايى كه خلوت باشد برده بود؛ چون اگر مى‏خواست جايى بنشيند كه جمعيت باشد، مردم مى‏ريختند و اصلاً اجازه نمى‏دادند كه امام، يك جا بروند و استراحت كنند. مى‏خواستند دور امام را بگيرند.

اشك از چشم «امام» فرو ريخت

14/11/1388

جلو آمد و گفت: از قول من به امام بگوييد بچه‌ام اسير دست دشمن بود و اخيراً مطلع شدم كه او را شهيد كرده‌اند. به امام بگوييد فداى سرتان، شما زنده باشيد؛ من حاضرم بچه‌هاى ديگرم نيز در راه شما شهيد شوند.

خطبه نماز جمعه هفت-هشت ساعت مطالعه می‌خواهد

29/10/1388

واقعاً جا دارد كه يك خطبه‌ى روز جمعه، هفت، هشت ساعت مطالعه پشت سر خودش داشته باشد. اگر ما بتوانيم اين مهم را تأمين كنيم، احساس مى‌شود كه يك كلاس عمومى سراسرى براى عامه‌ى مردم خواهيم داشت، و اين چيزى است كه قطعاً انقلاب را پيش خواهد برد.

شهیدی كه زیر آفتاب مانده بود

29/9/1388

من در همان حال در دلم گفتم قربان جسد پاره پاره‌ات يا اباعبدالله، اين‌جا انسان مى‌فهمد كه به زينب كبرى چقدر سخت گذشت، آن وقتى كه خودش را روى نعش عريان برادرش انداخت...

جلسه سران قوا با امام خمینی در آستانه «عرفه»

4/9/1388

نوشته‌ی زیر بخشی از یاداشت مربوط به جلسات سران قوا در تاریخ چهارشنبه 1365/5/22 (دو روز قبل از روز عرفه سال 1407) است:

روایت رهبرانقلاب از اولین دیدار با علامه جعفری

23/8/1388

البته من حدود سالهاى سى‌وچهار و سى‌وپنج بود كه ايشان را شناختم. ايشان تازه از نجف آمده بودند و جوان و فاضل و اهل تحقيق و فعّال و پر شور و مورد احترام بزرگان ما - مانند مرحوم آقاى ميلانى و بعضى از آقايان ديگر در مشهد - و نيز مورد احترام طلّاب بودند. اخوانشان هم در مشهد بودند

صندوق محرمانه‌ی آمریكایی‌ها

12/8/1388

آن روز صندوق مشتركى بين ايران و امريكا وجود داشت كه بنده اوايل انقلاب كه به وزارت دفاع رفتم و در آن‌جا مشغول كار شدم، اين را كشف كردم...

مردی و كاری!

9/6/1388

آيت‌الله خامنه‌ای چگونه از شهادت رجايی باخبر شدند؟

8/6/1388

فوق‌العاده نگران شدم، با حال بسيار ضعيف و ناتوانى كه داشتم خودم را رساندم پاى تلفن، نشستم، بنا كردم اين‌جا آن‌جا تلفن كردن، اما خبرها همه متناقض و نگران كننده بود

فكر می‌كردم آزادی اسرا سى سال طول می‌كشد

24/5/1388

خداى متعال صحنه‏اى درست كرد و اين احمق قضيه‏ى حمله‏اش به كويت پيش آمد، احساس كرد كه اگر بخواهد با كويت بجنگد - البته جنگش با كويت به قصد تصرف كامل كويت بود - احتياج دارد به اينكه از ايران خاطرش جمع باشد؛ اين هم با بودن اسرا امكان‏پذير نيست.

به حقانيت امام و حمايت خدا از او اعتقاد داشتم

5/5/1388

گفتم خيلى خوب. كاغذ را گرفتم، بردم خدمت امام، جماران؛ گفتم: آقا! اين آقايان فرماندهان ما هستند و ما دار و ندار نظاميمان دست اينهاست. اينها اينجورى ميگويند؛ ميگويند ما هواپيماهاى جنگيمان تا حداكثر مثلاً پانزده شانزده روز ديگر دوام دارد و آخرين هواپيمايمان كه هواپيماى سى 130 است و ترابرى است، تا سى روز و سى و سه روز ديگر بيشتر دوام ندارد.

از ته دل قدر شهيد بابايى را مى‌دانستم

4/5/1388

گفتم: «آقاى بابايى، دست بردار! مى‌خواهى كار دستِ ما بدهى؟!» دعوايمان مى‌شد! اصلاً نمى‌شد او را قانع كرد! با بچه‌هاى سپاه، خيلى خودمانى و رفيق بود و اين مسائل اصلاً برايش اهميت نداشت.

در هواپيمايى كه سوار مى‏شوم، اين كار ممنوع است!

27/11/1370

الان شما در ايران سوار هواپيما مى‏شويد و مى‏بينيد كسى كه در برج مراقبت هست و يك ايرانى است، با اين خلبان كه او نيز يك ايرانى است، حتماً انگليسى حرف مى‏زند!

به امام بگو فدای سرتان

8/4/1388

مادر اسيری به من گفت كه بچه‌ام اسير بود، امروز خبر آمد كه شهيد شده است، شما برو به امام بگو فدای سرتان، من ناراحت نيستم!

پيام شما، زودتر از خودتان می‌رسد

8/4/1388

من در سفرهايى كه در دوره‏هاى مختلف به جاهاى گوناگون داشته‏ام، بلااستثنا در همۀ كشورها -اعم از كشورهاى اسلامى و غير اسلامى؛ حتى كشورهاى كمونيستى- اين را ديدم.

سحرگاه بعد از فراق حضرت امام

8/4/1388

فردای آن شبی كه امام عزيز(ره)به جوار رحمت الهی پيوسته بودند، سحرگاه در حالت التهاب و حيرت، تفألی به قرآن زدم