شب اول است و اشتیاق ها رنگ انتظار به خود گرفته اند. از ساعت 17 که می گذریم صف های نماز در حسینیه کامل شده و حاضران به سخنان حجت الاسلام فلاح زاده در خصوص بیان احکام گوش فرا دادند.
زمزمه های قرآن که بلند می شود دیگر پیدا کردن جا برای نشستن بسیار سخت است. آقا همزمان با قرائت آخرین آیه های قرآن به همراه سران سه قوه و جمعی دیگر از مسئولان نظام وارد شده و انتظار شیرین دلهای مشتاق را چه چیز ، بهتر از لبخند ایشان ؟
بلافاصله پس از آخرین کلمات وحی و همزمان با این لحظه، جمعیت یک صدا فریاد زدند: "ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند"، "ای پسر فاطمه تسلیت تسلیت"، ادامه شعارها رنگ حسینی به خود می گیرد و شعار دادند "حسین حسین شعار ماست شهادت افتخار ماست" ، "ابالفضل علمدار خامنه ای نگهدار" و همچنین از دستیابی کشورمان به فناوری هسته ای نیز با سر دادن شعارهایی حمایت کردند.
به رسم همیشه، شب هشتم متعلق به علی اکبر است و بنا به عهدی نانوشته جوانان بیش از گذشته به نظر می رسند. اولین السلام علی الحسین (ع) که در حسینیه امام خمینی (ره) می پیچد، انگار بغض جا مانده از سال گذشته نیز سر باز می کند و دل ها یکی یکی می شکند. موج زیبای حسین که با دست های رو به آسمان همراه می شود خواهی یا نخواهی، رد درد را در چشم ها می بینی که گریه، ساده ترین توصیف ظاهری آن است.

باز در جان جهان یکسره غوغاست حسین (ع)           این چه شوری است که از یاد تو برپاست حسین
گرچه شد جوهر عشق از قلم عاطفه پاک           رقم مهر تو بر صفحه دلهاست حسین

روضه "اشبه الناس به رسول الله"، ذکر امشب سوگواران است؛ همان که به گفته سخنران مراسم امشب، امام رضا (ع) می فرمود توصیف ذبح عظیم در قرآن مربوط به آن حضرت است و اینگونه بیان حافظ را از ذبح اسماعیل و علی اکبر گفت که آورده است : مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ چرا که وعده تو کردی، او به جا آورد
بغض ها برای جوان رعنای حسین (ع)، آنگاه که از شباهت او با پیامبر اعظم (ص) سخن به میان می آید بیشتر نمود پیدا می کند. من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود ...
حاج منصور ارضی در ابتدای روضه خود روایتی منظوم از نبرد یزیدیان و حسینیان گفت که "چشم ما به امر ولایی رهبر است" و جمعیت با صلواتی تکبیر گونه جواب این مصرع را تکمیل کرد.
دست ها بر سینه ها می کوبد و "تازه جوان من علی ... روح و روان من علی" را در جوار سید علی با شور خود صلا می زنند. مداح برای دعا کردن از آقا رخصت می گیرد و آمین ها آنچنان کوبنده است که دل ها را قرص و محکم تر از قبل برای خواستن نیازها از درگاه رب العالمین می سازد.
پایان عزاداری اولین شب. جمعیت برای دیدن آقا هر چه می تواند به جلو نزدیک می شوند و باز هم شعار "مرگ بر ضد ولایت فقیه" و "ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند" را تکرار می کنند. رهبر انقلاب نیز ضمن پاسخ دادن به احساسات آنان، به رسم معمول چفیه خود را به یکی از جوانان می بخشند.
شام، مهمان بیت هستند و بسیاری برای تبرک، گوشه ای از غذای خود را همراه می برند آنهم طعامی که بوی نذر و نیاز حسینیان را می دهد. خارج از حسینیه همانطور که از میان مهمانان همیشگی مراسمات حسینیه یعنی جانبازان گذر می کنم ، پدری فرزند کوچکش را نوازش می کند و آرام آرام می گرید، پلاک سفید رنگ دور گردن کودک که اکنون در آغوش پدر به خواب رفته است، بیشتر از روزهای دیگر دیگر جلب توجه می کند؛ علی اکبر ...
فردا، روز عباس است.