بسم اللّه‌ الرحمن الرحیم

خداوندا، همه چیز تویی؛ و غیر از تو همه هیچ. خداوندا، تو عزیزی؛ و غیر از تو همه ذلیل. خداوندا، تو غنی‌ای؛ و غیر از تو همه فقیر. هفتۀ جنگ امسال حال و هوای دیگری دارد. پس از سالها دفاع مقدس، یاری دین خدا صورت دیگری به خود گرفته است. آمادگی جنگی ضرورت بیشتری یافته است. و دشمنان خدا و خلق خدا آنی غافل نیستند، و در کمین نشسته‌اند تا آنچه را خدایی است نابود کنند. خانواده‌های شهدا، تا همیشۀ تاریخ این مشعلداران راه اولیا، افتخار روشنایی طرق الی اللّه‌ را به عهده گرفته‌اند. مجروحین و معلولینْ خود چراغ هدایتی شده‌اند که در گوشه گوشۀ این مرز و بوم به دین باوران راه رسیدن به سعادت آخرت را نشان می‌دهند: راه رسیدن به خدای کعبه را. اسرا در چنگال دژخیمانْ خود سرود آزادی‌اند، و احرار جهان آنان را زمزمه می‌کنند. مفقودین عزیز محور دریای بیکران خداوندی‌اند؛ و فقرای ذاتی دنیای دون در حسرت مقام والایشان در حیرتند. از شهدا که نمی‌شود چیزی گفت. شهدا شمع محفل دوستانند. شهدا در قهقهۀ مستانه‌شان و در شادی وصولشانعِندَ رَبِّهِم یُرزَقون[۱]اند؛ و از «نفوس مطمئنه‌ای» هستند که مورد خطابفَادخُلِی فِی عِبادِی وادخُلیِ جَنَّتِی[۲]پروردگارند. اینجا صحبت عشق است و عشق؛ و قلم در ترسیمش برخود می‌شکافد. والسلام.

روح‌اللّه‌الموسوی الخمینی