بسم اللّه‌ الرحمن الرحیم

آسایش فکری در فداکاری برای اسلام

همان طوری که در حدیث وارد شده است: «کُلُّ یَوْمٍ عَاشُورَا، و کُلُّ أَرْضٍ کَرْبَلاء»[۱]. در جهات مختلفه‌ای که این عبارت افاده می‌کند یک جهتش هم همین حزنی است که برای ما تقریباً هر روز از مشاهدۀ معلولین، مشاهدۀ مادرهای داغدیده، پدرهای فرزند از دست داده، برادرهای برادر کشته شده، و بالاخره شهدایی که در راه اسلام از دست رفته‌اند، برای ما هر روز یک روز عاشورا است. و من نمی‌دانم چه طور از شما برادرها و خواهرها که عزیزان خودتان را ـ که عزیزان ما هم بودند ـ از دست دادید، چه طور تسلیت بگویم؛ و چه طور عذرخواهی کنم. شما می‌دانید که اسلام آن قدر عزیز است، آن قدر بزرگ است، که پیغمبر اسلام و اهل بیت آن بزرگوار هستی خودشان را، همه چیز خودشان را، در راه اسلام فدا کردند. ما هم که پیرو آیین مقدّس اسلام هستیم و پیرو پیغمبر اسلام و ائمۀ اسلام هستیم اگر یک مقداری فداکاری کنیم و در راه اسلام همان طور که آنها فداکاری کردند ما هم فداکاری کنیم این برای ما هر چند سخت باشد، لکن یک آسایش فکری است.

من به شما آقایان و خانمها که از راههای دور و جاهای مختلف کشور آمدید من به شما تسلیت می‌گویم. و از شما تشکر می‌کنم و دعاگوی همۀ شما هستم. و از خدای تبارک و تعالی برای شهدا رحمت، و برای شماها سلامت و سعادت، طلب می‌کنم.
امیدوارم که این شهدا در نامه‌ای که اسم شهدای بَدْر و کربلا نوشته می‌شود، نوشته شده باشد. و برای شماها هم همان طور که بازماندگان کربلا و اُحُد[۲]و امثال اینها بودند و اجر داشتند، شما هم در شمار آنها نامتان به ثبت برسد. و چون آقایان جمعیت بیرون هم زیاد است، من معذرت می‌خواهم از اینکه بیشتر مزاحمت کنم. من دعاگوی همۀ شما هستم؛ و همین طور خدمتگزار همۀ شما. و امیدوارم که خداوند دعاهای همۀ ما را در حق همه مستجاب کند. و خدمت‌های همۀ ماها را برای اسلام بپذیرد.

والسلام علیکم و رحمة‌اللّه‌ و برکاته