شانزدهم آبان 1388 بود كه رهبر انقلاب مدت ریاست جناب ضرغامی را برای یك دوره‌ی پنج ساله دیگر تمدید فرمودند. با خود می­گفتم هنوز كه یك سال از تمدید حكم ریاست جناب ضرغامی نگذشته، پس ممكن است چه رفته باشد كه ایشان اهالی صداو­سیما را برای این دیدار به حضور طلبیده است. لیكن بعد از اتمام جلسه دانستم كه این مجلس به درخواست جناب ضرغامی بوده و او خواسته است تا اهالی و دست­اندر­كاران فیلم­ها و مجموعه­‌های نمایشی سازمان را به حضور رهبر ببرد تا ضمن درد دل كردن و ابراز مشكلاتشان همچنین برای كار طاقت فرسای خود از رهبر انقلاب قوت و توان مضاعف بگیرند. برای این 350 نفر مهمان این یك دیدار بی­‌سابقه بود، چنانكه رهبر انقلاب هم در ابتدای سخن خود فرمودند كه تاكنون در نظیر این جلسه شركت نكرده است. دیداری خوب و شیرین؛ شیرین مثل لیمو شیرین اعلای ایرانی كه البته آخرش تلخ بود. تلخ، چون یكصد دقیقه از وقت مجلس به اهالی تلویزیون رسید و سی دقیقه به رهبر. لذا حاضران در حسرت این سخنان ماندند. خصوصاً آن چهارده توصیه­‌ای كه ایشان در انتهای سخن فرمودند كه یادداشت كرده بودند تا بیان كنند. اما وقت ضیق بود و مؤذن بر مناره اذان می­گفت و ما را به ملاقات خداوند فرا می­خواند.

 صبح امروز شنبه دوازده تیر ماه 1389 در طبقه‌ی دوم حسینیه‌ی امام خمینی(ره) كه تعداد كمی از دیدارها در آنجا صورت می‌گیرد، هر یك از مدیران تلویزیون به اتفاق دست اندركاران فیلم­ها و مجموعه­‌های نمایشی سیما برای خود یك صندلی یافته و نشسته بودند، در چهارده ردیفِ 25 نفره. ساعت 10:40 دقیقه‌ی صبح رهبر داخل شد و جمعی از هنرمندان نیز از همان مدخل پس از او وارد شدند. افرادی چون فرج­‌الله سلحشور، محمدرضا ورزی، محمدحسین لطیفی، مسعود جعفری جوزانی، ابوالقاسم طالبی، سید ضیاء­الدین درّی، سید داوود میرباقری، سید رحمان نظام اسلامی، و در نهایت رییس رسانه ملی. گویا كه برخی از ایشان به درخواست خود و بعضی به درخواست جناب ضرغامی در اندرونی داشتند به حضور رهبر معرفی می‌شدند. جناب ضرغامی این كار را بعد از جلسه نیز معمول داشت و تعدادی دیگر از هنرمندان را به ایشان معرفی كرد.

 با ورود رهبر حاضران صلوات فرستادند و آقای ابوالقاسمی قاری بین‌­المللی قرآن، آیات مباركه 38 تا 44 از سوره‌ی احزاب را انتخاب كرده بود كه خیلی با موضوع مجلس هماهنگی داشت؛ «... الذینَ یُبَلِّغوُنَ رِسالاتِ اللهِ و یَخشَونَهُ و لا یَخشَون أحَداً إلاّ الله و كَفَی بِالله حَسیباً... آن كسانی كه پیام­های خداوند را ابلاغ می­كنند و از او می­ترسند و كسی را جز الله پروا ندارند، و خداوند (در مقام) حسابگر كافی است....». خب! اگر همه‌ی هنرمندان مبلّغ دین باشند و به این آیه عمل كنند كه دیگر بحث و جدلی نمی­‌ماند. آن هنرمند حكیم كه نامش سید مرتضی آوینی بود می­گفت كه هنرمندان بسان انبیاء واسطه‌ی فیض هستند و بایست از آسمانیان بگیرند و به زمینیان بنوشانند. جناب نظام اسلامی، ناظم جلسه نیز قبل از سخنان رهبر از این شهید عظیم القدر یاد كرد. شاید اغلب ما از میزان علاقه‌ی رهبر انقلاب به سید شهید خبر داشته باشیم، تنها هنرمندی كه حضرتش در تشییع پیكر حاضر شد و ده روز بعدتر در ابتدای قرآنی كه به خانواده­اش تقدیم كرد با خط خوش خود آن شهید را به لقب «سید شهیدان اهل قلم» مفتخر فرمود.

 «آقا» اشاره كردند كه آماده‌ی شنیدن هستند. جناب ضرغامی ریاست محترم سازمان صدا­وسیما كه اولین حكم ریاستی خود را در سوم خرداد سال 1383 از رهبر انقلاب گرفته است، حاضران را معرفی كرد كه اینان جمعی هستند از هنرمندان و دست­اندر­كاران مجموعه­‌های نمایشی رسانه ملی، نویسندگان و بازیگران، كارگردانان و تهیه‌كنندگان، اعضای شوراهای تخصصی فیلمنامه، شوراهای راهبردی شبكه­‌ها، به همراه مدیران گروه­ها و مدیران ارشد سازمان در تهران و مراكز استان‌ها.
 ضرغامی، در ادامه گزارشی از آمار و ارقام تولیدات رسانه ملی ارائه كرد. از جمله اقدامات تازه‌ی جناب ایشان یكی این بوده كه شبكه جدیدی برای پخش فیلم و سریال به زبان عربی احداث كرده­ كه تولیدات آن نیز اغلب در كشورهای عربی ساخته می‌شود. دیگر اینكه در دانشكده‌ی صداو­سیما برای مقطع كارشناسی ارشد رشته‌ی فیلمنامه‌­نویسی و تولید انیمیشن در تهران و قم دایر گشته است. جناب ضرغامی گویا این آمار را برای سایر حاضران و مردم ایران اعلام می­كرد، چون در اواخر صحبت گفت كه مشروح این گزارش را به تازگی به رهبر تقدیم كرده است. و در انتهای سخن خود نیز اشاره‌­ای كرد به دشمنی برخی متحجران با صداو­سیما و اظهار امیدواری كردند تا با اقدامات و حمایت­های اساتید حوزه و دانشگاه و خصوصاً رهبر معظم انقلاب آن عده از متحجران فرصت هجمه نیابند.

 در ادامه، جناب نظام اسلامی به عنوان مجری مراسم، مقدمات گوشنواز و خوبی بیان كرد. او خبر داد كه دوازده نفر از هنرمندان برای سخن گفتن پشت تریبون ثبت نام كرده‌­اند. اما عملاً در مجلس فقط نُه نفر توانستند صحبت كنند: مسعود جعفری جوزانی، سیروس مقدم، محمدرضا ورزی، پروانه معصومی، شهاب حسینی، محمد حسین لطیفی، مهدی سجّاده­‌چی، ضیاء­الدین درّی، و ابوالقاسم طالبی.

 جناب جوزانی ابتدا از گروه دو هزار نفره‌ی خود در سریال در چشم باد ذكری كرد، سریالی كه دو هفته پیش پخش آن به پایان رسیده است. پیش از او، جناب ضرغامی نیز در سخنان خود از این سریال بسیار تمجید كرده آن را قابل ثبت در تاریخ هنر ایران دانسته بود. جناب جوزانی سپس متن پر از دردی را قرائت كرد كه حاوی اعتراضاتی به مسئولان سینمایی كشور بود و گله‌گزاری از اینكه سفارشات رهبر انقلاب در 23 خرداد 1385 با اهالی سینما كه فرموده بودند «بایست در جهت اعتلای سینمای ایران تلاش كنید» مغفول مانده و برخی مسئولان ترجیح می­دهند تا از فیلم­های محافظه كار و بی­‌خاصیت حمایت كنند تا مبادا از سوی گروه­هایی متهم شوند.

 سپس جناب سیروس مقدم، كارگردان پركار فیلم­های تلویزیونی و مجموعه­‌های نمایشی بسیاری همچون اغماء، ریحانه و پیامك از دیار باقی در جایگاه قرار گرفت و ابراز خرسندی كرد كه توانسته برای نوبت اول به حضور رهبر انقلاب برسد. او از خبر صبح امروز تنها روزنامه‌ی سینمایی كشور گفت، كه دولت انگلیس بودجه بی.بی.سی. فارسی را افزایش داده در حالیكه از بودجه‌ی دولت خود كاسته است. صداو­سیما در مقابله با حجم وسیع شبكه‌­های روزافزون خارجی مظلومانه ایستاده و دفاع می­كند. ایشان سپس به مشكلات عملی ساخت فیلم اشاره كرد كه باعث حذف برخی سكانس­ها از فیلمنامه می­شود و در نتیجه فیلم‌ها بی­خاصیت شده و جذابیت خود را از دست می‌دهند. او همچنین شكوه داشت كه قوه قضائیه و نیروی انتظامی در ساخت فیلم سلایق خود را بر ما حاكم می­كنند.

 نوبت به محمدرضا ورزی رسید؛ كارگردان 37 ساله‌ی فیلم ستاره‌ی خضرا و سریال­های تاریخی كه به تبع مدرك كارشناسی تاریخ خود بسیار به این حوزه علاقمند است. كارگردانی كه سریال­های عمارت فرنگی، سال­های مشروطه، كودتای سیاه، قائم مقام فراهانی را در آستین دارد. از او همچنین فیلم ابراهیم خلیل الله­(ع) نیز ثبت شده است. او سه موضوع را بیان كرد. اول اینكه چرا مورّخان طراز اول كشورمان به ما مشورت نمی­دهند اما بعد كه فیلم پخش می­شود به ما اعتراض می­كنند كه كار شما غلط بوده و ایراد دارد. ایشان همچنین اعتراض داشت كه چرا بایست بین تاریخ­‌نویسان ایرانی اختلاف وجود داشته باشد و كار ما سخت شود! سخن دوم اینكه ما نیاز به یك شهرك سینمایی جدید داریم تا مثلاً فضای میدان ژاله‌ی سال 1357 را در آن بسازیم. و سوم اینكه ایشان به عدم پخش سریال­های خوبی مانند امام علی(ع)، مختارنامه، خاك سرخ و یوسف پیامبر(ع) در سطح اروپا و امریكا اعتراض داشت و گفت كه اگر اینها پخش شود به مراتب بالاتر از سریال­های جهانی شده‌ی مصری مانند صلاح­‌الدین ایوبی و ملك فاروق می­‌ایستند.

 خانم پروانه معصومی بازیگر قدیمی سینما و تلویزیون كه در فیلم­ها و سریال­های زیادی از جمله یوسف پیامبر(ع) و نشانی، بازی كرده است به طور كلی به حضور كیفی زن در سینما و تلویزیون نقد داشت و گفت كه البته در پنج شش سال اخیر این وضعیت بهتر شده و رو به بهبود است. او با اشاره به اینكه در پانزده سال اخیر در یك روستا در گیلان زندگی می­كند، متذكر شد كه تلویزیون بایست خود را بیشتر برای طبقات روستایی متعهد بداند. قشری كه پس از كار روزانه به منزل می­‌آیند و خود را در تلویزیون غرق می­كنند و به شدت از آن تأثیر می­پذیرند، مردمی كه فقط با فیلم­ها و سریال­های وطنی ارتباط برقرار می­كنند و تنها تفریحشان همین تلویزیون است. وگرنه تهرانی­ها كه به اندازه‌ی كافی مشغولیت و سرگرمی دارند. آیا ما برای تهران برنامه می‌سازیم یا كل ایران؟ تهران سرِ ایران است ولی دارد به كلّ ایران تبدیل می­شود. آیا نمی­شود موضوع قصه­‌ها و فیلم­های شما همین طبقات روستایی باشند؟ اینها كه زندگی‌شان این همه معنا دارد. اما برخی نویسندگان و محققان هم كه می­‌آیند فقط یك شب در روستا می­‌مانند و فردا برمی­گردند و می­گویند فهمیدیم چه قصه‌ای بایست بنویسیم. این روستاییان نجیب قصه­‌های زیادی دارند كه جذاب و شنیدنی است. او سپس به برخی از همسایگان خود اشاره كرد و گفت اگر آنها امشب مرا در تلویزیون بببینند فردا طور دیگری به من نگاه می­كنند، چون‌كه به حضور شما رسیده­‌ام و ساعتی در زیر آن سقفی بوده­‌ام كه شما بوده­‌اید.

 پنجمین نفر از میان هنرمندان جناب شهاب حسینی بود، بازیگری كه جزو فوق ستاره­‌های سینمای ایران محسوب می­شود و علاقمندان زیادی دارد. برخی از سریال­های او در تلویزیون عبارتند از مدار صفر درجه و پلیس جوان. او این یك سال اخیر را صرف بازی در سریال شوق پرواز و ایفای نقش شهید بابایی كرده است. امروز او این خبر مسرت بخش را اعلان كرد كه این سریال در حال اتمام است. حسینی می­گفت كه از همسر شهید بابایی شنیده­‌ام كه موضوع ساخت فیلم در خصوص این شهید از سال 1373 مد نظر شما (رهبر معظم انقلاب) بوده است، و تازه اكنون بعد از این همه سال بنده دارم خبر می­دهم كه فیلمبرداری این مجموعه رو به اتمام است. او این نقش را یك امانت الهی می‌دانست كه به او محوّل شده است و افزود كه برای ایفای آن از خداوند متعال مدد خواستم. او می­گفت سخن آقای ضرغامی درست است و ما «سربازان فرهنگی» كشورمان هستیم، بسان نسل قبل كه «سربازان رزمنده» كشورمان بودند و كیان مملكت را حفظ كردند. جناب حسینی پیدا بود كه حظّ وافری از فرو شدن در جلد شهید بابایی برده است و توصیه می­كرد كه بودجه­‌های بیشتری برای ساخت فیلم از زندگی بزرگان كشورمان صرف شود تا جوانان ما به بی­‌هویتی مبتلا نشوند؛ بزرگان كشورمان در عرصه­‌های تاریخی، ادبی، فرهنگی، سیاسی و همچنین ورزشی؛ این كشوری كه تاریخ چند هزار ساله دارد و متمدن­تر از دیگر ممالك است. [از اینجا بشنوید]


 جناب محمد حسین لطیفی كارگردان مجموعه‌ی موفق صاحبدلان ­(1385) و نردبانی به آسمان و نیز فیلم سینمایی روز سوم اعتراض داشت كه چرا ما داریم از «دفاع» صحبت می­كنیم؟ در حالیكه ما قدرت حمله داریم. دوستان ما در اینجا از ده­ها شبكه‌ی تبلیغ مسیحیت به زبان فارسی، صحبتی نكردند. آن اجانب سكه‌ی مسین خود را برق انداخته­‌اند و طمع كرده‌اند تا سكه طلای ما را از دستمان درآورند. جناب لطیفی از بازخوردهای خوبی كه از سریال صاحبدلان گرفته بود خبر می­داد، از مادری كه مثل این فیلم قرآن برسر گرفته و شفا یافته بود، جوانی كه در مرحله‌ی شك بوده و می­خواسته مسیحی شود ولی بعد از تماشای این فیلم در ایمان و مسلمانی خود راسخ گشته بود. او حضرت رسول الله­(ص) و حضرت عیسی­(ع) را از الگوهای خود در زندگی دانست، پیامبران اولو­العزمی كه در راه تبلیغ دین بسیار كوشیده­‌اند. ایشان در انتها درخواست كرد كه اگر قرار است نمایشگاه بین­‌المللی از تهران منتقل شود، مكان آن را به تلویزیون بدهند تا آن سوله­‌ها به استودیو تبدیل شود.

 هشتمین نفر مهدی سجّاده­‌چی بود، فیلمنامه­‌نویس سریال­های خاك سرخ و شهریار و فیلم سینمایی روز سوم، كه طبق معمول با طنز و مطایبه سخن می­كرد. او می­گفت نمی­دانم از تشَر قضا است یا ریشخند قدر كه در مملكتی كه رهبرش با ادبیات كلاسیك و مدرن مأنوس است ــ و این را همه می­دانند ــ رهبری كه استاد خطابه و سخن­وری و شعر و ادبیات است، آیا در چنین مملكتی باید نویسندگان این همه مورد بی­‌اعتنایی باشند؟ او می­گفت در اوائل انقلاب برای مبارزه با ستاره­‌سالاری سینمای قبل از انقلاب، آمدند و كارگردان­‌سالاری كردند كه بخشی از مشكلات ما با همین ایشان است. او به سوی حاضران و كارگردانان حاضر در جمع رو كرده به ظریفی گفت كه ما به كارگردانان ارادت داریم و مشكل شخصی با آنها نداریم بلكه مشكل صنفی. بنده این شكوه‌ی جناب سجاده­‌چی را پیش­تر نیز شنیده بودم. او به مناسبت نمایش فیلم روز سوم كه فیلمنامه او را جناب لطیفی در مقام كارگردان تغییر داده بود، می­گفت: چرا من كه یك فیلمنامه­‌نویس با سابقه در سینما و تلویزیون هستم تاكنون عین فیلمنامه‌ی خودم را بر پرده ندیده­‌ام! چرا همیشه كارگردانان به خود حق می­دهند كه فیلمنامه‌ی مرا بازنویسی كرده ضایع كنند؟ او امروز به فقدان قانون مالكیت معنوی اشاره كرد و مثل جناب لطیفی می­پرسید كه چه وقت این قانون به صحن علنی مجلس می‌رسد؟ جناب سجاده­‌چی نوبتی دیگر ­گفت كه كشور ما با نگاهی سرشار از ادبیات مذهبی و سیاسی رهبری می‌شود، اما آیا باورتان می­شود كه نویسندگانی هستند كه دیگر نمی­‌توانند در سینما كار كنند چون خرج سینما بالا رفته است؟ سینما شرایطی خطرناكی دارد و دارد به جایی می‌رسد كه بگوییم كه آیا ما واقعاً تا این حد به سینما احتیاج داریم؟ سینما دارد به جایی می­رود كه او «دختر ترسا» شود و كسانی كه در سینما كار می­كنند بسان «پیر صنعان» بر او سجده برند.

جناب ضیاء­الدین درّی كارگردان كیف انگلیسی، لژیون، كلاه پهلوی (این آخری هنوز پخش نشده است)، سخنران ماقبل آخر هنرمندان بود. او سخن خود را با قرائت سوره‌ی والعصر شروع كرد و از رهبر انقلاب برای اجازه دادن به ترتیب چنین مجلسی تشكر كرد. ایشان بر سخنان جناب ضرغامی تأكید كرد. او گفت كه بسیاری از مخاطبان كثیر تلویزیون بین پنج تا پانزده سال اخیر با تلویزیون آشنا شده­‌اند. راضی نگاه داشتن این مخاطبان جدید سخت­‌تر است از كسب رضایت مخاطبان قدیمی تلویزیون و فرزندان آنها. او همچنین از سخنان خانم معصومی تمجید كرد و گفت كه به آن سخنان سخت معتقد است. ایشان در ادامه به مشكل ممیزی در تلویزیون اشاره كردند كه محافظه كارانه و فوری و صریح است و نه ممیزی غیر صریح و كمرنگ. او گفت حتی ممكن است سریال كیف انگلیسی من برای پخش مجدد با مشكل روبه­‌رو شود. او در انتها گفت كه ما در پرداختن به تاریخ ساقط شده‌ی  پهلوی مشكل داریم و مصادیق خیلی از حدود شرعی در اجرا برای ما روشن نیست. ما ده سال از عمرمان را صرف سریال كلاه پهلوی كردیم. در مواردی از این سریال به دلیل مسائل شرعی، زن و مرد جدا­جدا بازی كردند تا بعد این دو تصویر را با هم تركیب كنیم.

آخرین سخن‌ران از جمع هنرمندان جناب ابوالقاسم طالبی بود كه به مدت پانزده سال مدیر مسئول و سردبیر هفته نامه‌ی  سینما­ویدئو بوده و از وادی مطبوعات به سینما راه برده است، كارگردان مجموعه‌ی به كجا چنین شتابان (كه اخیرآ پخش آن به اتمام رسیده) و فیلم­های سینمایی نغمه، آقای رئیس جمهور، بازگشت پرستوها، دست­های خالی، و عروس افغان. او نیز با طنز سخنان خود را آغاز كرد و گفت هر وقت در چنین جمعی حاضر می­شدم و دوستانم در حضور شما رهبر عزیز زیاد حرف می‌زدند با اشاره از آنها می­خواستم تا كم حرف بزنند تا ما از سخنان شما استفاده كنیم. اما وقتی اكنون خودم در این مقام ایستاده­‌ام می‌بینم كه نیاز دارم تا یك ساعت وقت برای صحبت داشته باشم. او خود را اهل قلم خواند و گفت كه در دو حوزه‌ی مطبوعات و سینما قلم زده و نویسنده‌ی تمام فیلم­هایی بوده است كه تاكنون ساخته. او می­گفت كه حرف­های من تقریباً خصوصی است و اگر منتشر نشود بهتر است. شهدا كه رفتند و این دنیای فانی را برای ما گذاشتند. ما می­خواهیم مثل آنها از انقلاب اسلامی دفاع كنیم، اما نمی­شود. مدام كشور دچار فتنه می­شود و خداوند متعال هم مرتباً آزمایش و غربال دارد. من چطور باید از چالش‌های انقلاب اسلامی حرف بزنم و فیلم بسازم؟ برای من خیلی راحت است كه فارغ از این مسائل بروم چیزهایی شبیه فیلم­های هندی بنویسم و بسازم، كه هم مخاطب را راضی می­كند و هم اربابان تلویزیون را. ما در پرداختن به برخی عرصه­‌ها مشكل داریم. ما نمی­توانیم در كنار نشان دادن قضات خوب، یك «قاضی­‌نما» در فیلم نشان دهیم. آیا اصلاً این اصطلاح صحیح است؟ چون قاضی در جای حاكم شرع نشسته است. اگر بسازیم فردا از طرف قوه‌ی قضائیه یك سرباز می­فرستند و ما را جلب می­‌كنند و می­برند. اگر هم ناچاراً چنین فیلمی بسازیم مجبور می‌شویم در ابتدا و انتهای تیتراژ آن قسمت از سریال، با نوشته توضیح دهیم كه ما از زحمات خوب قضات محترم تشكر می­كنیم و این یك نمونه‌ی نادر از رفتار یك قاضی ناشایست است. اما باز هم شب قبل از پخش، مدیر شبكه به ما می­گوید اگر آن ده دقیقه را از فیلم حذف كنیم، اتفاقی نمی­افتد كه. او می­گوید من فقط ماهیانه یك میلیون و اندی حقوق می­گیرم و نمی­خواهم فردا مرا جلب كنند و ببرند. این مسئله در خصوص قوای دیگر هم هست. اینها كسانی هستند كه از انقلاب اسلامی سوء استفاده می­كنند. ما مثل همیشه از شما استمداد می­كنیم، لااقل برای كسانی كه برادری­شان ثابت شده اجازه دهید كه در این خصوص فیلم بسازند. گرچه همه‌ی ما شیشه خرده هم داریم و بدمان نمی‌آید كه گاهی با گوشه و كنایه زدن بتوانیم از برخی كشورهای خارجی گرین كارت بگیریم. جناب طالبی در انتها مثل جناب ضرغامی و جناب سیروس مقدم از محضر رهبر خواستند تا با فتاوای خود مشكلات هنرمندان و برخی از موانع شرعی را برطرف كنند.
سپس مجری جلسه جناب نظام اسلامی جای شهید آوینی را خالی كرد و حضار برای آن شهید والا مقام صلوات فرستادند.

ساعت 12:35 دقیقه بود كه نوبت به رهبر معظم رسید و ایشان در مجموع 36 دقیقه صحبت كردند، تا لحظه‌ی  اذان ظهر. در ابتدا ایشان به حضار خوش آمد گفت و فرمود كه به نظرم می­رسد كه تاكنون با چنین جمع خوش تركیبی روبه‌­رو نشده­‌ام، چهره‌هاى محبوبى را كه اسم آنها يا خود آنها را فقط روى صفحه‌ى تلويزيون ديديم. رهبر فرمودند كه صداو­سیما و مخصوصاً هنرهای نمایشی برای ما در این زمان بیش از هر چیز ضرورت دارد. چون ما یك ملت زنده و فعال هستیم و اظهار وجود می­كنیم. لذا دشمنانِ قدری هم داریم و بایست دین و افكار خودمان را نشر دهیم. شما كه یكی از بخش­های مهم صداو­سیما در اختیارتان است و مسئولیت و نقش بسیار مهمی در آینده‌ی  كشور دارید. امام كه فرمودند تلویزیون دانشگاه است تعارف نكردند. باید از این قله و این سرچشمه درس­های مهم زندگی به سوی مردم سرازیر شود. شما چه می­خواهید بكنید؟ من این سخنان شما را پیش‌­بینی می­كردم و از آن غافل نبودم. به شما حق می­دهم كه از نبود امنیت روحی و حتی آسیب­‌رسانی از سوی دستگاه قضا و پلیس شكوه كنید. شما هنرمندید و هنرمند ظریف است. امثال ما كه پوست كلفت هستیم و اگر قرار بود با شبیه این نگرانی­ها از میدان به در رویم حالا اوضاع جور دیگری بود. من چطور به شما بگویم كه از میدان به در نروید و به حرف­های معارض توجه نكنید. ایشان سپس گفتند كه برخی از این دغدغه­‌های شما مطابق واقع نیست و از روح لطیف هنرمند ناشی می­شود. اما از سوی دیگر واقعاً برخی از این ایرادات بر كار شما وارد است. رهبر معظم سپس با اشاره به بخشی از سخنان جناب درّی كه از یك الگوی جدید برای ممیّزی سخن گفته بودند، از وی خواستند تا این الگو را ارائه كنند. سپس فرمودند كه ما بیشتر نگران حدود اخلاقی و شرعی هستیم تا مسائل سیاسی.

رهبر انقلاب فرمودند اشكالی ندارد كه در فیلم­ها انتقاد صحیح هم باشد كه در كنار نشان دادن ضعف­ها، قهرمان فیلم بتواند بر آن مشكلات غلبه كند و پیروز شود. اینچنین فیلمی مردم را ناامید نمی­كند. اما برخی فقط دوست دارند نق بزنند و خرده بگیرند. نشان دادن شرور در فیلم اشكالی ندارد به شرطی كه حركت خیر را نیز نشان دهید كه قوی­تر از آن است و بر آن غالب می­شود. اگر اینچنین باشد من به عنوان یك روحانی مسئول اجازه‌ی  این كار را می‌دهم، وگرنه نه. اگر فقر را نشان دادید و نگفتید كه در این مملكت انگیزه برای رفع آن وجود دارد این یأس­‌آور می­شود و بر خلاف واقعیت هم هست.

ایشان در ادامه به دشمنی بی­‌سبب قدرت­های بزرگ علیه كشورمان اشاره كردند و این موقعیت كنونی را بسیار حساس دانستند، و اینكه نقش هنرمندان در این عرصه بسیار مهم است. رهبر انقلاب افزودند كه اگر شما هنرمندان این ایستادگی و این دشمن­‌شناسی را شناختید و به آن عمل كردید آنگاه خود شما قهرمان یك داستان حقیقی در نزد خداوند متعال هستید. آنگاه است كه خواهیم دید كه فیلم و اثر شما گرم­تر و جذاب­تر خواهد شد.

ایشان فرمودند كه قدر كارهای نمایشی و زحمات هنرمندان را می‌دانند و با نام بردن از مراحل مختلف فیلم‌سازی، زحمات و بی‌خوابی­هایی را كه دوستان متحمل می­‌شوند ستودند و گفتند كه گلایه­‌های شما به حق است.

 به لحظه‌ی  اذان ظهر كه نزدیك شدیم رهبر انقلاب خبر دادند كه مطالبی به قدر یك جزوه یادداشت كرده بودند تا برای این جلسه بیان كنند اما وقت به پایان رسیده است. ایشان افزودند كه ما چون فقط دستمان به آقای ضرغامی می­رسد، این مطالب را به ایشان انتقال می‌دهیم. شما خیلی زحمت كشیده­‌اید ولی فاصله میان آنچه انجام گرفته و آنچه بایست انجام بگیرد زیاد است. من در حضور خیلی از مسئولان این پرتوقعی را ابراز می­كنم.

 رهبر در انتها فرمودند كه حرف­های ما ماند و بایست یك زمان دیگری را اختصاص دهیم. ایشان خبر دادند كه چهارده توصیه برای دست اندركاران یادداشت كرده بودند. در این لحظه برخی از حضار از ایشان خواستند تا برخی از آن موارد را متذكر شوند و ایشان یك مورد را برشمرد كه لزومی ندارد كه زبان فیلم­های تاریخی ما زبان كتابت قدیم باشد. چون آنها كه به این زبان صحبت نمی­كرده‌­اند. این زبان مخاطب عام را از فیلم دور می­كند و مخاطب خاص هم می­فهمد كه تقلید این نویسنده از سعدی و بیهقی درست نیست. بهتر است به همین زبان امروزی خودمان سخن بگوییم و فضای تاریخی را به نحوی دیگر القاء كنیم.

 رهبر در انتها فرمودند كه دست ما به شما هنرمندان نمی‌رسد ولی به آقای ضرغامی چرا. ایشان خیلی بایست تلاش كنند، همانطور كه در حكم چند ماه پیش ایشان گفته بودم. این تلاش بایست در خصوص هنرهای نمایشی بیشتر باشد. شما بایست از عهده‌ی دست و پنجه نرم كردن با این رقبای بی­‌انصافی كه دارید برآیید.

 سخنان رهبر به پایان رسید و حضار برای دیدار با ایشان به سوی جایگاه سخنرانی شتاب كردند. خانم­‌های حاضر در جلسه دوازده نفر بودند از جمله بازیگرانی مثل پروانه معصومی، فاطمه گودرزی، افسانه بایگان، الهام حمیدی، بهاره افشاری و شهره لرستانی. ایضاً برخی از فعالان حقوق زن مانند خانم ناهید السادات شریفی تهیه كننده‌ی برنامه هزار راه نرفته. این خانم­ها را جناب ضرغامی به حضور رهبر معرفی كرد.

اما برخی از كسانی كه به قصد دیدار رهبر خود شتافتند اینها بودند: ابوالقاسم طالبی، ضیاء الدین درّی، مسعود ده­نمكی، كامبیز دیرباز، حمید لولایی، محسن آقا علی­‌اكبری، مجتبی شاكری، رضا ایرانمنش، و سید داوود میرباقری. جناب ضرغامی قبل از خروج رهبر عده‌ای را به اندرونی برد تا در آنجا ایشان را به حضور رهبر معرفی كند. افرادی از قبیل محمدحسین لطیفی، مجید مظفری، سعید آقاخانی، سام درخشانی، محمدرضا شریفی­نیا، دانیال حكیمی، و همچنین داریوش كاردان كه دست چپ شكسته‌ی  او از گردن آویخته بود و رهبر خصوصاً از حال او پرسید.


 موقع خروج برخی حاضران، هم‌زمان كه ابراز رضایت می­كردند، تأسف می­خوردند از آن سخنان رهبر كه ناگفته ماند. شاید در نزد خود می­گفتند كه رهبر خودش خبر داد كه به سخنان ما واقف بوده. شاید بهتر بود وقت می شد آن  چهارده توصیه را می شنیدیم وكمتر سخن می گفتیم،  ولی ایشان فرموده بودند كه دوست دارند تا انتهای این جلسه را مستمع سخن هنرمندان باشند.

مؤذن بر مناره سخن می­گفت و ما را به ملاقات خداوند می­خواند.