يك خصوصيت اين است كه حركت حسين‏بن‏على، حركتى خالصاً، مخلصاً و بدون هيچ شائبه، براى خدا و دين و اصلاح جامعه مسلمين بود. اين، خصوصيت اوّل كه خيلى مهم است. اين‏كه حسين‏بن‏على عليه‏الصّلاةوالسّلام فرمود: «انّى لم اخرج اشراً ولابطراً ولاظالماً ولامفسداً» خودنمايى نيست؛ خود نشان دادن نيست؛ براى خود، چيزى طلبيدن نيست؛ نمايش نيست. ذرّه‏اى ستم و ذرّه‏اى فساد، در اين حركت نيست. «و انما خرجت، لطلب الاصلاح فى امّة جدّى.» اين، نكته بسيار مهمّى است. انّما: فقط! يعنى هيچ قصد و غرض ديگرى، آن نيّت پاك و آن ذهن خورشيدگون را مكدّر نمى‏كند. قرآن كريم، وقتى كه در صدر اسلام با مسلمانان سخن مى‏گويد، مى‏فرمايد: «ولاتكونوا كالّذين خرجوا من ديارهم بطراً ورئاءالنّاس» و اين‏جا امام حسين عليه‏السّلام مى‏گويد: «انّى لم اخرج اشراً ولابطراً.»
دو خطّ است؛ دو جريان است. در آن‏جا قرآن مى‏گويد: «مثل آنها نباشيدكه از روى غرور و خودخواهى و نفس‏پرستى حركت كردند.» يعنى چيزى كه در آن نوعِ حركت نيست، اخلاص است. يعنى از حركتِ خطّ فاسد، فقط «خود» و فقط «من»، مطرح است. «ورئاءالنّاس.» خودش را آرايش كرده، بر اسب قيمتى سوار شده، جواهرات به خودش آويزان كرده، رجزهايى خوانده است و خارج مى‏شود. به كجا؟ به ميدان جنگ. اتّفاقاً ميدان جنگ هم ميدانى است كه همين آدم و دهها مثل او در آن به خاك هلاك خواهند غلتيد. خارج شدن چنين آدمى، اين‏گونه است. فقط در او نفْس وجود دارد.
اين، يك طرف. بهترين نمونه در نقطه مقابلش هم حسين‏بن‏على عليه‏الصّلاةوالسّلام است كه در او، خودخواهى و خود و من و منافع شخصى و قومى و گروهى وجود ندارد. اين، اوّلين خصوصيت نهضت حسين‏بن‏على عليه‏الصّلاةوالسّلام است. در آن كارى كه انجام مى‏دهيم، هرچه مايه اخلاص در من و شما بيشتر باشد، آن كار، ارزش بيشترى پيدا مى‏كند. هرچه از قطب اخلاص دور شويم، به سمت قطب خودپرستى و خودخواهى و براى خودكاركردن و به فكر خود بودن و منافع شخصى و قومى و نظاير آن نزديك شده‏ايم كه يك طيف ديگر است. بين آن اخلاص مطلق و خودخواهى مطلق، يك ميدان وسيع است. هر چه از آن‏جا به اين طرف نزديكتر شويم، ارزش كار ما كمتر مى‏شود؛ بركتش كمتر مى‏شود؛ ماندگارى‏اش هم كمتر مى‏شود. اين، خاصيت اين قضيه است. هر چه ناخالصى در اين جنس باشد، زودتر فاسد مى‏شود. اگر ناب باشد، هرگز فاسد نمى‏شود. حالا اگر بخواهيم به محسوسات مثال بزنيم، اين آلياژ اگر صددرصد طلا باشد، فاسد شدنى نيست؛ زنگ خوردنى نيست. امّا به هر اندازه كه مس و آهن و بقيه مواد كم قيمت داخل اين آلياژ باشد، فساد آن و از بين رفتنش بيشتر است. اين يك قاعده كلّى است.
اين، در محسوسات است. اما در معنويّات، اين موازنه‏ها بسيار دقيقتر است. ما به حسب ديد مادّى و معمولى، نمى‏فهميم. اما اهل معنا و بصيرت، مى‏فهمند. نقّاد اين قضيه، صرّاف و زرگر اين ماجرا، خداى متعال است. «فانّ الناقد بصير.» اگر يك سرسوزن ناخالصى در كار ما باشد، به همان اندازه آن كار كم ارزش مى‏شود و خدا، از ماندگارى آن مى‏كاهد.
خداى متعال، ناقد بصيرى است. كار امام حسين عليه‏الصّلاةوالسّلام، از كارهايى است كه يك سر سوزن ناخالصى در آن نيست. لذا شما مى‏ببينيد اين جنس ناب، تا كنون مانده است و تا ابد هم خواهد ماند. چه كسى باور مى‏كرد بعد از اين‏كه اين عدّه، غريبانه در آن بيابان كشته شدند، بدنهايشان را همان جا به خاك سپردند، آن همه تبليغات عليه‏شان كردند، آن‏طور تار و مارشان كردند و بعد از شهادتشان مدينه را به آتش كشيدند - داستان حَرّه، كه سال بعد اتّفاق افتاد - و اين گلستان را زير و رو و گلهايش را پرپر كردند، ديگر كسى بوى گلاب از اين گلستان بشنود؟! با كدام قاعده مادّى جور در مى‏آيد، كه برگ گلى از آن گلستان در اين عالم طبيعت بماند؟! اما شما مى‏بينيد كه هر چه روزگار گذشته، عطر آن گلستان، دنيا را بيشتر برداشته است. كسانى هستند كه قبول ندارند پيغمبر جدّ او و حسين‏بن‏على دنباله‏رو راه اوست؛ اما حسين را قبول دارند! پدرش على را قبول ندارند، امّا او را قبول دارند! خدا را قبول ندارند -خداى حسين‏بن على را قبول ندارند - اما در مقابلِ حسين‏بن‏على، سر تعظيم فرود مى‏آورند! اين، نتيجه همان خلوص است. در انقلاب بزرگ ما هم، جوهر خلوص مايه ماندگارى آن شده است؛ همان فلز نابى كه امام بزرگوار، مظهرش بود.
حالا شما برگرديد به خاطره‏هايتان و به ياد بياوريد آن بيابانها را، آن گرماها را، آن رعبها و خوفهاى ميدان جنگ را، آن خطر دم‏به‏دم را، آن سرماى قلّه‏هاى پربرف را، آن محاصره شدنها را، آن بى‏نيرويى را - كه جوش مى‏زديد براى عدّه‏اى نيرو - آن نداشتن تجهيزات را - كه دنبال يك تفنگ و يك خمپاره، آن‏قدر مى‏دويديد - و احساس آن روزها را در ذهنتان مجسّم كنيد. آن وقت مى‏فهميد كه چرا اين همه، عليه اين انقلاب توطئه شده است و هنوز هم مى‏شود؛ در عين حال، اين درخت، استوار ايستاده است.
همين جوهر است كه آن را حفظ كرده است. اخلاص امام و اين ملت و بخصوص اخلاص رزمندگانى بود كه در ميدانهاى جنگ حضور داشتند و شما جزو بهترينها و جزو نمونه‏هاى كاملش هستيد. اين، يك نكته و جريان و سرخطّى است كه همه ما بايد دائم به آن توجّه داشته باشيم و بنده، بيشتر از شما محتاج توجّه به اين نكته هستم.
يك نكته ديگر - كه آن هم در مجموعه نهضت حسين‏بن‏على عليه‏الصّلاةوالسّلام، خيلى مهمّ است و با توجّه به وضع امروز ما، به يك معنا به قوّت نيروى اخلاص برمى‏گردد - اين است كه در هيچ حادثه‏اى از حوادث خونبار صدر اسلام، به اندازه حادثه كربلا، غربت و بى‏كسى و تنهايى وجود نداشته است. اين، تاريخ اسلام است. هر كس مى‏خواهد نگاه كند. بنده دقّت كردم: هيچ حادثه‏اى مثل حادثه كربلا نيست؛ چه در جنگهاى صدر اسلام و جنگهاى پيغمبر و چه در جنگهاى اميرالمؤمنين. در آن موارد، بالاخره حكومتى بود، دولتى بود، مردم حضور داشتند؛ سربازانى هم از ميان اين جمعيت به ميدان جنگ مى‏رفتند و پشت سرشان هم دعاى مادران، آرزوى خواهران، تحسين بينندگان، تشويق رهبر عظيم‏القدرى مثل پيغمبر يا اميرالمؤمنين بود. مى‏رفتند در مقابل پيغمبر، جانشان را فدا مى‏كردند. اين، كار سختى نيست. چقدر از جوانان ما حاضر بودند براى يك پيام امام، جانشان را قربان كنند! چقدر از ما، الان آرزو داريم اشاره لطفى از طرف ولىّ غايبمان بشود و جانمان را قربان كنيم!
وقتى انسان در جلو چشمش، رهبرش را ببيند و آن همه تشويق پشت سرش باشد، بعد هم معلوم باشد كه مى‏جنگند تا پيروز شوند و دشمن را شكست دهند، با اميدِ پيروزى مى‏جنگند. چنين جنگى، در مقابل آنچه كه در حادثه عاشورا مى‏بينيم، جنگ سختى نيست. البته بعضى ديگر از حوادث هم بود كه آنها هم حادثه‏هاى نسبتاً غريبانه‏اى است. مثل حوادث امام‏زاده‏ها؛ مثل حسنيّون در زمان ائمّه عليهم‏السّلام. اما آنها هم - همه‏شان - مى‏دانستند كه پشت سرشان امامانى مثل امام صادق، مثل امام موسى‏بن جعفر و مثل امام رضا عليه‏الصّلاةوالسّلام وجود دارند كه رهبر و آقاى ايشانند و ناظر و حاضرند؛ هواى آنها را دارند و اهل و عيال آنها را رسيدگى مى‏كنند. امام صادق - طبق روايت - فرمود: «بروند با اين حكّام فاسد بجنگند و مبارزه كنند - «و علىّ نفقه عياله» - من عهده‏دار نفقه عيال آنها مى‏شوم. جامعه بزرگ شيعه بود. تحسينشان مى‏كردند. تمجيدشان مى‏كردند. بالاخره يك دلگرمى به بيرون از ميدان جنگ داشتند. اما در حادثه كربلا، اصل قضايا ولبّ لباب اسلام - كه همه آن را قبول داشتند - يعنى خود حسين‏بن‏على، درون حادثه است و بناست شهيد شود و اين را خود او هم مى‏داند، اصحاب نزديك او هم مى‏دانند. هيچ اميدى به هيچ جا - در سطح اين دنياى بزرگ و اين كشور اسلامى عريض و طويل - ندارند. غريب محضند. بزرگان دنياى اسلام در آن روز، كسانى بودند كه بعضى از كشته شدن حسين‏بن‏على غمشان نبود؛ چون او را براى دنياى خودشان مضرّ مى‏دانستند! عده‏اى هم كه غمشان بود، آن قدر اهتمام به اين قضيه نمى‏كردند. مثل عبداللَّه جعفرو عبداللَّه عباس. يعنى هيچ اميدى از بيرونِ اين ميدان مبارزه غم‏آلوده و سرشار از محنت، وجود نداشت. و هر چه بود در همين ميدان كربلا بود و بس! همه اميدها خلاصه شده بود در همين جمع و اين جمع هم دل به شهادت داده بود. بعد از كشته شدن هم - برحسب موازين ظاهرى - كسى براى آنها يك فاتحه نمى‏گرفت. يزيد بر همه جا مسلّط بود. حتى زنان آنها را به اسارت مى‏بردند و به بچه‏هايشان هم رحم نمى‏كردند. فداكارى در اين ميدان، بسيار سخت است. «لا يوم كيومك يا اباعبداللَّه.» اگر آن ايمان و آن اخلاص و آن نورخدايى در وجود حسين‏بن‏على نمى‏درخشيد كه آن عده معدود مؤمنين را گرم كند، اصلاً چنين حادثه‏اى امكان تحقّق نداشت. ببينيد اين حادثه چقدر با عظمت است!
بنابراين، يكى ديگر از خصوصيات اين حادثه غريبانه بودن آن است. لذاست كه من مكرّر عرض كرده‏ام شهداى زمان ما، با شهداى بدر، با شهداى حنين، با شهداى احد، با شهداى صفّين، با شهداى جمل قابل مقايسه هستند و از بسيارى از آنها بالاترند؛ اما با شهداى كربلا، نه! هيچ كس با شهداى كربلا، قابل مقايسه نيست. نه امروز، نه ديروز، نه از اوّل اسلام و نه تا آن زمانى كه خداى متعال بداند و بخواهد. آن شهدا ممتازند؛ و نظيرى ديگر براى على‏اكبر و حبيب‏بن مظاهر نمى‏شود پيدا كرد.
اين است حادثه حسين‏بن‏على؛ عزيزان من! اين پايه استوار و محكم است كه هزار و سيصد و اندى است اسلام را، با آن همه دشمنى، در دنيا نگه داشته است. خيال مى‏كنيد اگر آن شهادت، آن خون پاك و آن حادثه به آن بزرگى نبود، اسلام باقى مى‏ماند؟! قطعاً بدانيد اسلام باقى نمى‏ماند. قطعاً بدانيد در توفان حوادث، نابود مى‏شد. ممكن بود به عنوان يك دين تاريخى، با يك عدّه طرفداران كم‏مايه، در گوشه‏اى يا گوشه‏هايى از دنيا مى‏ماند؛ اما اسلام زنده نمى‏ماند. فقط نام و ياد اسلام ممكن بود بماند. اما امروز شما مى‏بينيد كه اسلام، بعد از هزار و چهار صد سال، در دنيا، زنده است. اسلام، سازنده است. امروز، اسلام در دنيا، زاينده است. امروز اسلام در دنيا، ملتها را به عنوان روشن ترين و پرفروغترين اميد، به سمت خود متوجّه كرده است. اينها همه از بركت همان حادثه كربلا و جانفشانى حسين‏بن‏على عليه‏السّلام، است. حال خداى متعال خواسته است كه اوّلين تجربه حاكميت قرآن بعد از دوران حسين‏بن‏على، يعنى نظام جمهورى اسلامى، پا به عرصه بگذارد. يعنى بعد از آن حادثه، هر كار شده، مقدمه‏اى براى امروز شما بوده است. كوشش همه علما، همه متفكّرين، همه فلاسفه، همه متكلّمين، همه زحمتها و تلاشها و اين همه جنگها، اسلام را نگه‏داشت و اوضاع و احوال آماده شد، تا امروز حكومتى براساس حاكميت ارزشهاى الهى و قرآنى به وجود آيد. بخت و اقبال با شما و با ملت ايران بود كه خداى متعال، اين بار را، اوّل بار روى دوش اينها گذاشت. البته «بخت» كه مى‏گوييم، به معناى اتّفاق نيست. اين اقبال بلند را خداى متعال، مفت و بيهوده به كسى نمى‏دهد. ملت ايران خيلى كارها كرد؛ و خداى متعال، اين را بالاخره به او داد. البته اين فداكاريها، تلاشها، اخلاصها و زحمات، تمام شدنى هم نيست. خيال نكنيد كه اگر چهار نفر ياوه‏گوىِ ساده‏دلِ بيچاره خوش خيال بنشينند آن گوشه دنيا و بگويند «امروز و فردا كار جمهورى اسلامى تمام مى‏شود» اين به انجام مى‏رسد! خير! اين اساس، تمام شدنى نيست.
من و شما، تمام مى‏شويم. افراد، به هيچ صورت، ماندنى نيستند. بهترينها، آن كسانى هستند كه خوب مى‏مانند تا مى‏ميرند. بعضى هم تا آخر خوب نمى‏مانند. همه نوعش را داريم. اشخاص در معرض آفت و تلف شدنند؛ اما اساس، ماندنى است. اين حركت اسلامى، اين حيات دوباره اسلامى، ريشه در قرون دارد. ريشه در ده قرن تلاش و مجاهدت دارد. متّكى به اسلام است. لذاست كه شما مى‏بينيد امروز كه تبليغات استكبارى و صهيونيستى در دنيا سعى مى‏كنند چهره جمهورى اسلامى و مردم ايران و ما و همه را زشت نشان دهند، اتفاقاً گرايش مردم به اسلام، در همه جاى دنياى اسلام، از پنج سال و ده سال پيش، بيشتر است. به كشورهاى اسلامى و به مسلمانانى كه در دنياى غيراسلامى در اقليت هستند، نگاه كنيد! سختگيريهاى استكبار را نسبت به مسلمانان ببينيد! اين سختگيريها، بى‏خود كه نيست. اگر همين‏طور مثل ميّت بين يدى الغسّال بودند كه بر آنها سختگيرى نمى‏شد.
آنچه مى‏خواهم عرض كنم اين است كه اين عنصر غربت در اين نهضت، انقلاب ما را به همين اندازه، به نهضت حسين‏بن‏على شبيه كرده است. اين غربت، شما را نترساند و به وحشت نيندازد. قلّه غربت را حسين‏بن‏على و يارانش - بزرگوارانى كه ما اين‏طور برايشان سينه مى‏زنيم و اشك مى‏ريزيم و آنها را از فرزندان خودمان بيشتر دوست مى‏داريم - پيمودند و فايده‏اش اين شد كه امروز اسلام زنده است؛ و حادثه كربلا، نه فقط در قطعه زمينى كوچك، بلكه در منطقه عظيمى از محيط زيست بشر امروز زنده است. كربلا همه جا هست: در ادبيات، در فرهنگ، در سنّتها، در اعتقادها و در ميان دلها. آن‏كه در مقابل خدا سجده نمى‏كند، در مقابل عظمت حسين‏بن‏على سرفرود مى‏آورد! آن غربت، امروز اين نتيجه را دارد. آن، قلّه غربت بود. امروز هم شما در دنيا غريبيد. ملت ايران امروز در دنيا غريب و مظلوم است. غريب بودن و مظلوم بودن، به معناى ضعيف بودن نيست. ما امروز خيلى قوى هستيم. اين را با اطمينان باور كنيد كه هيچ ملت مسلمانى امروز به قوت ملت مسلمان ايران نيست. هيچ كدام؛ چه كوچكشان، چه بزرگشان، چه ملت صدميليونى‏شان. قوّت و قدرت ملت ايران، امروز در اوج است. دولت ايران نيز همين طور. دولت خيلى قوى است؛ خيلى عزيز است؛ خيلى مورد توجّه قدرتمندان دنياست. در عين حال، اين ملت و اين دولتِ قوى و توانا كه مسلّط بر كارهايشان هستند، غريب و مظلومند. ما امروز در دنيا غريبيم. هيچ قدرتى در دنيا از ما حمايت نمى‏كند.
البته معنايش اين نيست كه همه قدرتها در مقابل ما صف كشيده‏اند؛ نه. دشمنان ما خوشحال نشوند كه «همه قدرتها با اينها بدند.» اگر آن‏طور هم بود، باكى نبود. آن‏طورش را هم تجربه كرديم. امّا امروز، اين‏طور نيست كه همه دولتها يا قدرتهاى دنيا، در مقابل ما صف كشيده باشند. بسيارى هستند كه احساس مى‏كنند صرفه و صلاح دنيايى آنها - با معيارهاى مادّى خودشان - اين نيست كه در مقابل ملت ايران صف بكشند. اما هيچ كس به اين ملت كمك و از او حمايت نمى‏كند. قدرتمندترين مستكبرين دنيا با اين ملت دشمنند و معارضه مى‏كنند. به آن ظلم مى‏كنند و حقّش را نديده مى‏گيرند. به آن تهمت مى‏زنند و خوبيهايش را نمى‏گويند و بديهايش را، اگر ذرهّ‏اى است، كوهى مى‏كنند. اين، مظلوميت و غربت ملت ايران است. اما اين مظلوميت و غربت، بايد شما را قويتر كند. من مى‏گويم: اين نعمتِ خداست. كشورها و دولتهايى به اصطلاح انقلابى بودند كه يك قدرت گردن‏كلفت آن روز دنيا هم - كه شوروى آن روز بود - از آنها حمايت مى‏كرد. ما اگر آن‏گونه بوديم، بدانيد كه ملت و دولتمان فاسد مى‏شدند. اين‏كه مى‏بينيد امروز، بحمداللَّه، ملت و دولت ما سالم مانده‏اند، به همين خاطر است. نه اين‏كه در مردم يا در ميان كارگزاران، فساد نيست. اما قواره، سالم است. تركيب، سالم است. نقاط اصلى، سالم است. اعضاى حسّاس، سالم است.
اين، نعمتِ بسيار بزرگى است. اين، به بركت تنها ماندن است. به بركت متّكى نشدن به غيرخداست. در دعاها داريم «يا ملاذ من لاملاذله، يا عون من لاعون‏له، يا حصن من‏لا حصن‏له.» و چقدر زيباست، چقدر شيرين است كه انسان هيچ كمكى نداشته باشد؛ تا بتواند بگويد «يا عون من لاعون له.» شيرين‏ترين حرفهااين است. اگر ما را كسى كمك كند، كه نمى‏توانيم بگوييم: «يا عون من لاعون له»؛ اى كمك كسى كه هيچ كمكى ندارد! اگر به جايى غير خدا اميد داشتيم كه نمى‏توانستيم با شور و شوق عرض كنيم: «يا رجاء من لارجاء له»؛ اى اميد كسى كه به هيچ كس ديگر جز تو اميدى ندارد! حالا كه ما در سطح دنيا به هيچ قدرتى، به هيچ دولتى، به هيچ دستگاه اطّلاعاتى‏اى، به هيچ دستگاه نظامى‏اى، به هيچ دستگاه سياسى‏اى، به هيچ مجمع عمومى‏اى اميد نداريم و از آنها جز بدى و نيش نديده‏ايم، مى‏توانيم با خداى متعال، با خداى خودمان، با مولاى خودمان، با عزيز خودمان، با محبوب خودمان، با صدق و صفا حرف بزنيم و بگوييم: «يا رجاء من لارجاء له»؛ اميد ما به توست. و اين است كه به يك ملت قوّت مى‏دهد. امام، اين‏گونه بود. آن مرد پولادينى كه شرق و غرب دنيا عليه او دست به دست هم دادند و خم به ابرو نياورد، نيمه شب، آن چنان در مقابل خداوند متعال اشك مى‏ريخت كه نزديكانشان به من مى‏گفتند شبها كه امام گريه مى‏كند، براى پاك كردن اشكهايشْ دستمال كافى نيست؛ امام چشمانش را با حوله پاك مى‏كند! اين قوّت از آن قوّتهاست.
عزيزان من! اين قوّت را، هر چه مى‏توانيد در خودتان پديد آوريد. اين ملت، اين‏طور است كه آسيب ناپذير مى‏شود. اين انقلاب، اين‏طور است كه ضدّ ضربه مى‏شود، كه ديگر هيچ چيز عليه او كارگر نيست. دشمن، البته، مشغول كار خودش است. امروز دشمن، حتّى بدون حرف، با شيوه‏ها و با لبخندهايى كه به افراد سست عنصر مى‏زند، مى‏خواهد كارى كند كه آنها فراموش كنند اين نظام درمقابل قدرت استكبار ايستاده است.
دو صف است: يك صف، صف اسلام و قرآن و ارزشهاى الهى و معنويت؛ كه قلّه آن جمهورى اسلامى است و مسؤولينى از اين نظام، كه با قدرت و بدون ترس و ملاحظه، زير اين بار سنگين ايستاده‏اند و خوشحالند و خم به ابرو نمى‏آورند؛ يك صف هم، همه شيطانهاى دنيا، همه خبيثهاى دنيا و مجموعه رذالتهاى دنيا، كه آن طرف ايستاده‏اند. اگر كسى نيرويى دارد، بايد كجا صرف كند؟ اين يك صف بندى است. اگر كسى زبانى دارد، قدرت ابتكارى دارد، كجا بايد صرف كند؟ اگر يك نفر در داخل جناح حق، يا خارج جناح حق، به اين اعتبار كه آن‏طور مبارزه را با باطل و با رذالت مى‏كند، ببيند فلان نكته ملاحظه نشده است و فرضاً اشتباهى، خطايى و حتّى گناهى رخ داده است، بنا كند با اين جناح جنگيدن، به نظر شما محقّ است؟ آيا اين، تضييع نيروى الهى، در راه كفران نعمت خدا نيست؟! كسانى كه به بهانه‏اى، جبهه حق را تضعيف مى‏كنند، مسؤولين را تضعيف مى‏كنند، دولت را تضعيف مى‏كنند، رئيس جمهور را، قوّه قضاييّه را و مجلس را تضعيف مى‏كنند، كفران نعمت نمى‏كنند؟ فلان جا، دستگاه قضايى، در فلان محاكمه، مثلاً يك حكم اشتباه داده است. فلان جا، فلان قاضى، چنين گفته است. فلان جا، فلان مأمور دولتى، فلان عمل را انجام داده است. اگر اينها را بهانه قرار دهند و عوض اين‏كه همه نيروها را براى مقابله با باطل صرف كنند، همان نيرو را صرف مبارزه با حق كنند، اينها كفران نعمت خدا را نكرده‏اند؟! اينها سزاوار سرزنش الهى نيستند؟! انسانهاى زمان ما بايد خيلى هوشيار باشند. صف را فراموش نكنند. جبهه را اشتباه نكنند.
امروز براى همه مبارك است و براى شما پاسداران عزيز، ان‏شاءاللَّه بيشتر مبارك است و بايد مبارك باشد. اميدواريم كه تحت توجّهات ولىّ‏عصر ارواحنافداه، همه شما و همه ما، توفيق پيدا كنيم، بتوانيم به وظايف خودمان در قبال اين پديده عظيم اسلامى زمان خودمان عمل كنيم و تكاليفمان را انجام دهيم، و سعى كنيم هرچه بيشتر خودمان را همرنگ حسين‏بن‏على عليه‏الصّلاةوالسّلام و ياران آن بزرگوار كنيم.