تبصره‌ی1: لبخند و تحسین؛
بارها شد كه چهره‌ی همه‌ی مهمان‌ها با هم بشاش شد؛تنها یك چیز می‌توانست دستمایه‌ی یك لبخند همگانی باشد؛ چیزی كه همه با هر زبانی كه داشتند، می فهمیدند: آیات قرآن. لبخندی كه وسط صحبت‌های رهبر ، به واسطه‌ی قرائت فصیح و بلیغ ایشان، رنگی از تحسین هم می‌گرفت.

تبصره‌ی 2: رشته‌ی اول و آخر؛
سر فصل جلسه و آغاز و پایان همه‌ی سخنرانی‌ها، بدون استثناء، با همین زبان مشترك بود: "بسم الله الرحمن الرحیم" و "السلام علیکم و رحمت الله و برکاته"

رشته‌ای كه مهره‌های رنگارنگ را به یك گردن بند مبدل كرده بود.

ماده‌ی 4: وحدت در عین كثرت

بند اول: از همه رنگ!
یكی سیاهِ سیاه، یكی سفیدِ سفید،‌ یكی سبزه‌ی تیره، یكی زردِ سوخته؛ خیلی راحت كنارِ هم نشسته بودند؛ از دشداشه و عبا گرفته تا كت و شلوار و كراوات‌های طرح‌دار هم پوششان بود. صندلی‌ها چفت هم چیده شده بود و شانه‌ی مهمان‌ها به هم چسبیده بود.

تبصره: تفاوت رنگ چهره‌ها و نوع لباس‌ها، در كنارِ رنگ واحدی كه دین به آنها زده بود، برنگ باخته بود.

بند دوم: نه تمامْ مردانه؛
چشم كه می‌گرداندی، تصویر سه خانم هم از جلوی چشمت می‌گذشت؛ یك سیاه پوست، یك چشم بادامی و یك ایرانیِ میزبان. باز هم تفاوت در نوع و رنگ پوشش در دل وحدت دینی گم بود.

ماده‌ی 5: نظم

رأس ساعت 9:30 جلسه رسمیت پیداكرد با حضور رهبر . عبا ، صندلی و چوپ زیر پای آقا، همه همرنگ بودند ویكدست.

بند اول:درست 5 دقیقه؛
زمان‌سنجی هر چهار سخنران، نشان می‌داد كه همه قضائی‌اند و مسؤول اجرای نظم و عدالت و انصاف.فقط رئیس این اتحادیه، دوبرابر حرف زد؛ به هر حال هم باید خیر مقدم می‌گفت و هم گزارش كار می‌داد.

بند دوم: وقتی جلسه جهانی می‌شود، كدام مجری بهتر از معاون امور بین الملل قوه‌ی قضائیه، محمد جواد لاریجانی؟!

تبصره - تأخیر نیم ساعته‌ی دری نجف‌آبادی باعث نشد جایش را از دست بدهد.به هر حال، سمت چپ رهبری، جای قاضیان سایر بلاد اسلامی و سمت راست، محل جلوس مسؤولان قضایی ملی بود و باید جای دادستان كل كشور، در این میان، محفوظ می‌ماند.

مسؤول تشریفات هم با دست و پا كردن یك صندلی و جابجایی سایر صندلی‌ها، همان دور و بر جایی برایش درست كرد.