هنرِ نظم و بی نظمیِ هنر!
نظم، نظم، نظم. مراسم پر بود از نظم. موقعِ سخنرانی آقا یا هر کدام از مسئولین، سکوت یکسره در سراسرِ محوطه حکمفرما می‌شد. دانشجوهای تفنگ در دست 2 ساعت تمام خبردار بودند و خم به ابرو نمی‌آوردند. نه حرفی از ایشان شنیده می‌شد و نه حرکتی در میانشان دیده. همه چیز درست سر جای خودش بود جز...!

اطراف و اکناف و حتی گاهی درست در وسط رزمگاه، بی نظمی‌هایی به چشم می‌خورد.

کسانی بودند که از هر فرصتی برای شکستن حلقه‌ی محاصره‌ی محافظان و رساندن خود به نزدیکی‌های آقا یا یک سوژه‌ی جذاب استفاده می‌کردند. این طبع هنرمندانه، وسطِ رژه‌ی نیروها در مقابل رهبر به اوج خود رسید. این بی نظمی‌ها همه حاکی از طبع هنرمندانه ی عکاسان بود.

همین قدر بدانید که پنج-شش نفر از محافظان مسئول نگه‌داری و کنترل عکاس‌ها شده بودند ... و چه مویی بر سر محافظ‌ها سفید شد امروز!

• عکاس‌ها گاهی بالای دکل بودند، گاهی بالای پشت بام، گاهی در لابلای صفوف سربازان و البته گاهی هم در محل استقراری که برایشان در نظر گرفته شده بود.

جایگاه
محل نشستن رهبر به گونه‌ای بود که نورِآفتاب مستقیما در صورتشان بود و چون جایگاه بقیه اطرافیان کمی عقب‌تر بود، در سایه به سر می‌بردند. البته موقع سخنرانی و مراسم رژه، مشکل مزبور برطرف شد. چرا که فرمانده ی كل قوا، ایستاده سخنرانی کردند و در نتیجه برای دقایقی صورتشان از تابش آفتاب در امان ماند.

حکایت هیبت
رژه، حکایتِ خودش را دارد و سختی‌اش را تا نچشی، ندانی! حتی وصفش هم نگفتنی است؛ وقتی که با شکل‌های موزون و طرح‌های در هم تنیده‌ی انسانی گره بخورد و هزار نقش زیبا بر فرش زمین پهن کند. از ذولفقار علی(ع) و متلاشی کردن ستاره ی صهیونیسم گرفته تا ستاره ی هشت‌پر ایرانی و هواپیمای انسانی.

زلیخا گفتن از یوسف شنیدن شنیدن کی بود مانند دیدن؟!

 

 

با همین ترکیب!
• 10:45،آن همه سکوت و نظمِ یک پارچه از هم پاشید و ولوله‌ای به پاشد. برگی دیگر از دفتر ارتش ورق خورده بود و همه چیز به حالت قبلی بر می ‌گشت. اما از این لحظه به بعد چند هزار سرباز جوان و با انگیزه هم به آن منگنه شده بودند!