|
فردا 27 شهریور ماه صدمین
سالگرد تولد استاد شهریار و روز شعر و ادب فارسی است . به همین مناسبت 50
تن از ادیبان و شاعران چند کشور خارجی شرکت کننده در همایش بزرگداشت این
شاعر حکیم ، به حسینیه امام خمینی (ره) آمدند تا با آقا دیدار کنند.
*یکی از مهمانان خارجی کیسه بدست چند کتاب را
برای هدیه به آقا با خود آورده است و مسئولین آن را بازرسی و به وی باز می
گردانند.
*صندلی های چیده شده در حسینیه پر شده بود و همه به انتظار ایشان لحظه
شماری می کردند.
* با نوای صلوات سکوت جلسه شکسته شده و این بار نیز عکاسان هستند که مانند
دیدار سینماگران غافلگیر می شوند . این بار نیز آقا از میان جمعیت وارد
حسینیه شده و پس از سلام و احوالپرسی کردن با مهمانان حاضر بر صندلی خود
تکیه زدند.
* نوای قرآن دگر باره جلسه را در سکوت عمیقی فرو می برد و فقط نوای صوت
قرآن است که با گوش تو آشنا می شود.
*رحیم مشایی معاون رئیس جمهور مراتب تشکر خود از این دیدار اعلام کرد .پس
از او نوبت شعر دوست دبیر همایش است که بعد از ارائه گزارش این همایش از
آقا کسب اجازه می کند تا برخی مهمانان حاضر اشعار خود را قرائت کنند.
*دکتر مبین شاعر تبریزی که از او بعنوان پدر جزامیان تبریز یاد شد ، می
گوید:من که داشتم به تهران می آمدم بیماران جزامی من خواستند تا سلامشان را
به شما برسانم و آقا نیز در جواب گفتند :" سلام ما راهم به آنان ابلاغ
کنید."
*دکتر فردی نیز دیگر شاعری بود که شعر حیدر بابا را به فارسی منظوم در
آورده بود و قرائت کرد و با استقبال ایشان روبروشد . در پایان آقا با اشاره
به لفظ خوب و استواری این منظومه گفتند: حیدر بابا به زبان الان ما نیست
بلکه به زبان روان تکلم معمولی است .شما اگر می توانید شعر حیدر بابا را به
زبان خود حیدر بابا برگردانید و ترجمه کنید.
*دبیر همایش با اشاره به کمبود وقت گفت: "با عرض معذرت از شاعران که قرار
بود شعر بخوانند ولی وقت نیست .... " که آقا گفتند: "نه ، وقت هست .
مشتاقیم بیشتر بشنویم ."
*آقا در ابتدای سخن از آشنائی خود با شهریار گفتند:"من خودم آشنائیم با
شهریار از دوران جوانی است ؛ نیمه اول دهه سی. یک روضه خوان مذهبی در یک
جلسه ای با لحن خوشی شعر علی ای همای رحمت را ... ... خواند . در آن جلسه
هرکسی که حضور داشت نسبت به شاعر آن حساس شد. من در مدح امیر المؤمنین علیه
السلام شعرهای زیادی شنیدم ولی این شعر در طعم و گیرایی ، باب دیگری در این
مقوله بود. با نام شهریار بنده در 14 ، 15 سالگی آشنا شدم"
*آرام آرام ساعت به 12:45 نزدیک می شود و آقا سخنانشان را پایان می دهند.
*به هنگام خروج همه به دور ایشان حلقه می زنند . آن مهمان خارجی را می بینم
که کتابهای خود را هدیه می کند ؛ دکتر مبین را می بینم که آقا باز بیمارانش
را سلام میرساند و فردی که چفیه به دست بر دستان آقا بوسه می زند....
* جوربیک نظری رئیس انستیتو شرق شناسی تاجیکستان در خصوص نظرات آقا در مورد
ادبیات ماوراء النهر به من می گوید : ما 12 سال پیش وقتی خدمت ایشان رسیدیم
تحقیق و مطالعه در مورد ادبیات این مکان را ضروری دانستندو نتیجه این
رهنمود کتابی با عنوان شاعران صاحب دیوان ماوراء النهر شد.
*از حسینیه خارج شدم و صفار هرندی وزیر ارشاد را می بینم .از وی در خصوص
شهریار می پرسم و پاسخ می دهد: ما شاعران زیادی داشتیم که به فراموشی سپرده
شدند و اگر نگاه حکیمانه و خردمندانه آقا نبود شهریار هم مظلوم و به
فراموشی سپرده می شد.
|
