• امروز دیدار مدیران و برنامه سازان رسانه های کشورهای مختلف شرکت کننده در هفتمین جشنواره بین المللی رادیو با آقا ست و من ساعت 10:05 دقیقه به سمت محل جلسه حرکت می کنم . در بدو ورود باز هم مبحث همیشگی هماهنگ نکردن خبر نگار سایت است که من چند دقیقه ای معطل می شوم.

• پس از مقدمات ، وارد حیاط می شوم. می بینم آقای خجسته رئیس رادیو در روبروی درب ورودی ایستاده است که بگمانم منتظر رئیس خود یعنی آقای ضرغامی است .

• پس از ورود آقای ضرغامی رئیس سازمان صدا و سیما، آقای دکتر ولایتی است که با لبخند همیشگی به این جمع می پیوندد و از صحبتهای این جمع متوجه می شوم که قرار است برخی از افراد خارجی دیدگاه های خود را مطرح کنند.

• وارد سالن انتظار می شوم همه مدعوین به اتاق ملاقات راهنمایی شده و بر صندلی خود تکیه زده اند که با ورود رئیس سازمان و آقای ولایتی ، خانمی به معرفی آنان به زبان انگلیسی می پردازد.

• حضار مشغول صرف چایی هستند و ما هنوز اجازه ورود به سالن را پیدا نکرده ایم .

• همه آقایان و خانم های خارجی گوشی بدست ، آماده اند تا در دیداری با رهبر معظم انقلاب اسلامی ارمغانی معنوی برای کشورشان به همراه ببرند.

• یکی از آقایان ، یک خانم مترجم و همراهش را که در جلسه نشسته اند به خارج راهنمایی می کنند تا در محل مترجمین استقرار یابند . یکی از آن دو که روی صندلی اتاق انتظار نشسته است با ناراحتی می گوید: این انصاف است که من اینجا بنشینم و آقا را زیارت نکنم؟ (البته با آغاز جلسه وی به داخل هدایت شد.)

• راس زمان تعیین شده آقا با لبخند همیشگی وارد می شوند و این نوای شاترهاست که مدتی در فضا طنین انداز است.

• با آغاز صحبت رئیس سازمان صدا و سیما صدای مترجمین بلند می شود و من باخودم فکر می کنم مترجم تا چه حد باید مسلط باشد که ترجمه خود را قاطی نکند!