بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

يا مقلّب القلوب و الأبصار، يا مدبّر اللّيل و النّهار، يا محوّل الحول و الأحوال، حوّل حالنا الى احسن الحال.

عيد نوروز و طليعه بهار و آغاز سال نوى هجرى شمسى را به همه هم‏ميهنان عزيزمان، به خانواده‏هاى عزيز ايثارگران، شهيدان، جانبازان، آزادگان و مفقودان تبريك عرض مى‏كنم. همچنين اين عيد را به همه ملتهايى كه نوروز و آغاز سال جديد هجرى شمسى را گرامى مى‏دارند - مثل ملت آذربايجان، افغانستان و آسياى ميانه - و ديگر كسانى كه در هر نقطه، به عيد نوروز اهميت مى‏دهند، تبريك عرض مى‏كنم. اميدوارم كه سال جديد، سالى سرشار از خير و بركت و خوشى و سعادت براى همگان، بخصوص براى ملت عزيز ايران باشد.

با نگاهى به سال 79، اين سال را سرشار از حوادث گوناگون، اعم از حوادث تلخ و شيرينى كه در كشورمان اتّفاق افتاده، يا حوادثى كه در نقاط ديگر عالم براى مردم كشورمان حائز اهميت بوده است - كه هر سال همين‏طور است و همه زندگى تركيبى از شيرينيها و تلخيها و كاميابيها و ناكاميهاست - مشاهده مى‏كنيم. از خداى متعال بخواهيم كه سال جديد و همه سالهاى آينده عمر را، براى ما سال تقرّب به او و سال موفّقيتها و كاميابيهاى گوناگون در عرصه‏هاى مادّى و معنوى قرار دهد.

سال 79 را مزيّن به نام مبارك اميرالمؤمنين مشاهده كرديم. مردم عزيز ايران به اين نام و به اين پيرايه مقدّس دلبستگى نشان دادند و در سرتاسر سال 79، ياد و نام مبارك امير مؤمنان، بر بسيارى از تلاشها و فعاليّتهاى علمى و فرهنگى حاكم بود؛ ليكن آنچه مهم است، على‏وار شدن، يا اگر اين را براى خودمان مبالغه‏آميز بدانيم، حركت به سوى على‏وار شدن است. همه، بخصوص مسؤولان كشور و دولتمردان و كسانى كه بارى از بارهاى اجتماعى را بر دوش دارند، بايد سعى و تلاش كنند تا عمل خود را در جهتى كه به همانندىِ با امير مؤمنان منتهى مى‏شود، منطبق كنند. نام اميرالمؤمنين، نامى گرامى براى همگان است. ملت ما هم به اين بزرگوار عشق مى‏ورزد؛ و ما اگر بخواهيم خود را عملاً به نقطه مطلوب اسلام برسانيم، اين بهترين نشانه و شاخص براى ماست.

سال 80 هم بايد سال اميرالمؤمنين به حساب آيد و شناخته شود. در اين سال سعى كنيم به كار فرهنگى و علمى اكتفا نكنيم؛ تلاش كنيم رفتار و عملكردمان را - بخصوص در حوزه مسائل اجتماعى و به‏طور اخص در زمينه مسائل حكومتى - به عملكرد آن بزرگوار نزديك كنيم. تقواى اميرالمؤمنين و پارسايى او، نزديكى و دلسوزى او نسبت به قشرهاى ضعيف و محروم، كاركرد درخشان او براى خدا، استقامت و خستگى‏ناپذيرى او در راه هدفهاى متعالى، هر كدام سرفصلى است كه مسؤولان مختلف مى‏توانند خود و مجموعه زير نظر خودشان را در جهت اينها - يا لااقل در جهت يكى از اين سرفصلها - توجيه كنند و به حركت و تلاش وا دارند. اگر ما بتوانيم رفتار آن بزرگوار را براى مسؤولان نظام جمهورى اسلامى - چه مسؤولان قوّه مجريّه، چه مسؤولان قوّه قضاييّه، چه مسؤولان و نمايندگان مردم در قوّه مقنّنه، چه مسؤولان نظامى و چه همه كسانى كه در بخشى از اين نظام به نحوى مشغول خدمتند - الگو قرار دهيم و سعى كنيم خود را به آن نزديك نماييم، يقيناً رفع مشكلات از زندگى مردم و از وضع كشور، آسانتر و راههاى كمال به سوى ملت عزيز ما گشاده‏تر و سهلتر خواهد شد.

در زمينه آنچه كه ما در سال 80 بايد به عنوان شعارهاى اساسىِ خودمان به آن نگاه كنيم، من دو نقطه مهم را مطرح مى‏كنم: نقطه اوّل، اقتدار ملى است. اقتدار ملى براى يك كشور، حفظ كننده هويت او، مايه عزّت او و وسيله رسيدن او به آرمانهاست. تلاشى كه براى نابودى ملتها و به زنجير كشيدن آنها - از دورانهاى گذشته تا امروز - مى‏شود، هميشه در جهت نابود كردن يا ضعيف كردن اقتدار ملى آنها بوده است؛ و بعكس، ملتهايى كه در راه تعالى و كمال قدم برمى‏دارند، بايد در اقتدار ملىِ خودشان بكوشند. اقتدار ملى، فقط به معناى تواناييهاى نظامى نيست؛ اقتدار ملى يك مسأله همه جانبه است و بر دوش همه دستگاههاست و به عنوان يك وظيفه اصلى، بر دوش هر سه قوّه اساسى كشور نهاده شده است. اقتدار ملى به معناى اين است كه يك ملت، در مسؤولان كشور جلوه‏هاى قدرت و توانايى و عزّت خود را مشاهده كند و كارها با سياستهاى درست، با برنامه‏ريزى صحيح، با جدّيت و پشتكار و با هماهنگى و انسجامِ كامل پيش برود. در سايه اقتدار ملى است كه مردم مى‏توانند به قدر استعدادشان و با شكوفايى اين استعدادها، تلاش خودشان را مبذول كنند. هر سه قوّه بايد تلاش كنند تا با جدّيت و پشتكار و توكّل به خدا و اعتماد به مردم و همكارى با يكديگر، اقتدار ملى را تجلّى بخشند و مظهر اقتدار ملى شوند.

نكته دوم و نقطه‏ى اساسى ديگر - كه بيشتر به دستگاههاى اجرايى ارتباط پيدا مى‏كند - مسأله اشتغال است. سال را بايد از آغاز تا پايان، سالِ تلاش براى ايجاد اشتغال مفيد و مولّد قرار دهيم. در مطالعات عميق و بررسيهاى همه‏جانبه اقتصادى، به اين نتيجه مى‏رسيم كه نقطه عزيمت و شروع، عبارت است از تلاش براى اشتغال. براى جامعه ما شايسته نيست كه جمع بزرگى از مردم اين كشور - كه عمدتاً جوان و غالباً داراى استعداد هستند - از اشتغال مفيد و مولّد محروم باشند؛ در حالى كه كشور به اين اشتغال نياز بسيار زيادى دارد. كيفيّت اشتغال هم مهم است؛ اما در درجه اول، ايجاد اشتغال و فرصتهاى شغلى، داراى اهميت مضاعفى است. در سال 79 در اين زمينه مطالعات و برنامه‏ريزيهايى شده است. اين برنامه‏ريزيها بايد به مرحله اجرا درآيد؛ بايد همه براى آن تلاش كنند و احساس نمايند كه اين برنامه‏ها در حال اجراست و اثرِ آن را در زندگىِ خود و در مجموعه سيماى عمومى كشور مشاهده كنند. بنابراين برنامه‏ريزى براى اشتغال - كه عمدتاً از ناحيه قوّه مجريّه است؛ البته قوّه مقنّنه و قوّه قضاييّه بايستى كمك و زمينه‏سازى و پشتيبانى كنند - بايد يكى از برنامه‏هاى اساسى ما و همه مسؤولان در طول سال باشد.

در اوايل سال 80، ما مسأله بسيار مهم انتخابات رياست جمهورى را داريم كه عرصه‏اى براى حضور ملت در صحنه سياسى كشور و مظهرى براى اقتدار ملى است. حضور مردم در انتخابات رياست جمهورى و ان‏شاءاللَّه آراء متراكم و بالايى كه به صندوقها خواهند ريخت، مظهر اقتدار ملى و عظمت ملى و ان‏شاءاللَّه مظهر وحدت ملى خواهد بود. اميدواريم كه ملت ما در سايه اين اقتدار و اين حركت و تلاش و كار، بتوانند هم وحدت را - كه آرزوى عمومى مردم است - هم امنيت را - كه نياز اساسىِ ملت ماست - و هم بسيارى از برنامه‏هاى خودشان را عمل‏شده و تحقّق‏يافته ببينند. اگر ما در كارنامه سال 79، فهرستى طولانى از كارهاى صورت گرفته و برنامه‏هاى عمل شده، و فهرستى طولانى‏تر از كارهاى نشده و نيازهاى برآورده نشده مشاهده مى‏كنيم، ان‏شاءاللَّه در سال 80 شاهد باشيم كه فهرست كارهاى انجام شده بيشتر و طولانى‏تر و درخشانتر باشد، و فهرست كارهاى مانده و عقب‏افتاده بسى كوتاهتر.

همه شما هم‏ميهنان عزيز و برادران و خواهران گرامى را به خداى بزرگ مى‏سپارم. از خداوند متعال عيدِ مبارك و شادى را براى همه شما مسألت مى‏كنم و اميدوارم ان‏شاءاللَّه اين سال، سال نيكبختى باشد و همه شما مشمول دعاى مستجاب حضرت بقيةاللَّه ارواحنافداه باشيد.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته‏