بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

يا مقلّب القلوب و الابصار، يا مدبّر اللّيل و النّهار، يا محوّل الحول و الاحوال، حوّل حالنا الى احسن الحال.

فرا رسيدن عيد نوروز و آغاز سال نو را - كه امسال در ميانه دو عيد سعيد بزرگِ غدير و قربان واقع شده - به يكايك هم‏ميهنان عزيزمان و ايرانيانى كه در هر نقطه‏اى از جهان هستند، همچنين به همه فارسى‏زبانان و همه كسانى كه اين اعياد بزرگ را ارج مى‏گزارند، تبريك عرض مى‏كنم. بخصوص تبريك مى‏گويم به كسانى كه در راه سربلندى كشور و عظمت ملت ايران، تلاش و ايثارگرى كردند و همه اين ملت را مرهون مجاهدات و خدمات خودشان قرار دادند؛ ايضاً به خانواده معظّم شهيدان و ايثارگران درود مى‏فرستم و اميدوارم سالى كه در پيش داريم، براى همه، سالى سراسر خير و بركت و مشحون از تفضّلات الهى باشد.

اگر نگاهى به سال گذشته بيندازيم، خواهيم ديد كه سال گذشته - مثل همه عمر - شامل شيرينيها و تلخيهايى بود و مجموع و محصول اين شيرينيها و تلخيهاست كه بايد براى ما درس باشد و ما را براى جلو گذاشتن گام بزرگى در راه اعتلاى روحى و معنوى و مادّى خود و كشورمان، يارى دهد.

سال گذشته، به اسم مبارك امام خمينى قدسّ سرّه مزيّن بود و عملاً در سرتاسر سال، ياد آن بزرگوار در همه گوشه و كنارهاى كشورمان و در ذهن و آفاق زندگى مردم، محسوس بود و شايد بتوان اميدوار بود كه مردم ما از لحاظ ذهنى و عملى، گامى به امام بزرگوار خودشان نزديك شده باشند.

اگر بخواهيم شيرينيهاى اين سال را بشمريم، برترينش عبارت بود ازحضور مردم؛ گرمى و شور و شوقى كه مردم در هر صحنه‏اى كه به آنها ارتباط پيدا مى‏كرد و از آنها مسؤوليتى مى‏طلبيد، از خود نشان دادند. آخرينش، حضور پرشور و متين مردم در انتخابات مجلس شوراى اسلامى بود كه براى ملت ما احترام آفريد و نظام جمهورى اسلامى را مفتخر و سرافراز كرد.

از اول سال تا امروز هم به همين ترتيب مشاهده مى‏كنيم كه مردم در هر نقطه و در هرزمانى كه حضور خود را در عرصه‏هاى انقلاب لازم دانستند، حضور پيدا كردند؛ در راهپيماييهاى روز قدس، بيست و دوم بهمن و بخصوص در راهپيمايى پرشور و ميليونى بيست و سوم تير كه مردم براى دفاع از هويت اسلامى كشورشان به صحنه آمدند و حضور خودشان را نشان دادند. تلاشگران در سرتاسر اين سال، تلاشهاى زيادى كردند و مردم مؤمن و مسؤولان متعهّد، كارهاى خوب و باارزشى انجام دادند كه ان‏شاءاللَّه آثار خود را در زندگى مردم خواهد بخشيد.

البته تلخيهايى هم داشتيم؛ تلخيها ناشى از ضعفهاى ما و توطئه‏هاى دشمنان ماست. سال گذشته سالى بود كه همه در آن، بُروز توطئه دشمنان را مشاهده كردند و تهديد امنيت ملى را كه با سلسله جنبانى دشمنان انجام مى‏گرفت، به چشم خود ديدند. مردم از لحاظ وضع معيشت و مسائل اقتصادى، دشواريهاى بزرگى داشتند و تلاشهايى كه انجام گرفت، نتوانست اين مشكل را براى مردم، آن‏گونه كه شايسته و مورد انتظار بود، برطرف كند.

سال جديدى را در پيش رو داريم و همان طور كه مى‏دانيد، امسال، هم در آغاز و هم در پايان خود، مزيّن به عيد مبارك غدير است؛ يعنى سال 1379، دو عيد غدير دارد. بسيار مناسب است كه ما اين سال را به اين مناسبت، «سال امام اميرالمؤمنين، على‏بن‏ابى‏طالب عليه‏السّلام» بدانيم و بناميم و خودمان را به آن بزرگوار نزديك كنيم.

اميرالمؤمنين عليه‏السّلام، يك الگوى كامل براى همه است. جوانىِ پرشور و پرحماسه او، الگوى جوانان است. حكومت سراسر عدل و انصاف او، الگوى دولتمردان است. زندگى سراپا مجاهدت و سراپا مسؤوليت او، الگوى همه مؤمنان است. آزادگى او، الگوى همه آزادگان جهان است و سخنان حكمت‏آميز و درسهاى ماندگار او، الگوى عالمان و دانشمندان و روشنفكران است.

اميرالمؤمنين عليه‏السّلام در زندگى حكومتى خود، نسبت به عدالت، نسبت به حقوق ضعفا و درماندگان و پابرهنگان، بى‏اغماض و بى‏گذشت بود. ماهم بايد همين‏طور باشيم. آن حضرت نسبت به حقّ خود و به سهم خود، بسيار پرگذشت بود؛ همه ما نيز بايد همين‏گونه باشيم. او در همه عمر، مظهرى از خداپرستى و صفاى معنوى و مجاهدت و تلاش و سرزندگى و نشاط بود و با تلخيها، غمها و دردها، شادمانانه برخورد كرد و مسؤولانه وظيفه خودش را انجام داد. اين الگوى بسيار خوبى است.

ما مى‏توانيم در سايه نزديكى به اميرالمؤمنين عليه‏السّلام، به آرزوى بزرگ كشور و ملتمان و نظام جمهورى اسلامى - يعنى عدالت اجتماعى - نزديك شويم. اميدوارم كه ما مسؤولان كشور - در درجه اوّل - و همه آحاد مردم تلاش كنند تا بتوانيم عدالت اجتماعى را در اين كشور، مستقر كنيم. اين آرزوى بزرگ همه عدالتخواهان، همه مبارزان و شهيدان و همه رادمردان عالم در تاريخ ما و در تاريخ عالم بوده و هست.

من گمان مى‏كنم بزرگترين شعار ما در سالى كه در پيش داريم، مى‏تواند «وحدت ملى و امنيت ملى» باشد. اين براى ما دو شعار اساسى است.

«وحدت ملى»، همان چيزى است كه مى‏تواند پشتوانه همه تلاشهاى دولتمردان و مسؤولان و مبارزان و دلسوزان اين كشور و اين انقلاب باشد. بدون وحدت ملى، اين كشور بزرگترين نيروى خود و مايه عظمت خودش را نخواهد داشت. مى‏بينيم كسانى تلاش مى‏كنند تا اين وحدت را خدشه‏دار كنند. يقيناً آنها دوستان اين ملت نيستند. وحدت ملى، شعار اساسى و حياتى براى كشور ماست. مخاطب اين شعار هم افراد خاصى نيستند؛ همه هستند. آحاد مردم مسؤولند؛ بخصوص مسؤولان كشور، بيش از همه مسؤولند. سياستمداران و كسانى كه در صحنه سياست، حضور و فعاليت دارند، بسيار مسؤولند. وحدت ملى براى همه ملت، شعار بزرگى است.

و ديگر «امنيت ملى» است. اگر امنيت نباشد، اقتصاد هم نيست؛ تلاش براى سازندگى و براى افتخارآفرينى هم نيست. ناامنى، بزرگترين خطرى است كه يك ملت را تهديد مى‏كند. اگر به بعضى از ملتهاى ديگر نگاه كنيد و ببينيد كه در زيرآوار ناامنى، چه مشكلاتى برايشان به وجود آمده و امنيتى كه ما در طول سالهاى گذشته داشتيم، چه فرصتهاى خوبى را در اختيار ملت ايران قرار داده است، آن وقت اهميتِ امنيت ملى براى كشور و مردم ما آشكار خواهد شد.

اميدوارم همه مسؤولان، همه آحاد مردم و همه شخصيتهاى اثرگذار برروى ذهن و دل مردم و هدايت كننده عمل مردم، اين دو شعار - «امنيت ملى» و «وحدت ملى» - را پاس بدارند و نه فقط به صورت يك شعار زبانى، بلكه به صورت يك شعار عملى و به صورت يك حركت، در راه اين دو هدف بزرگ، تلاش كنند.

اميدوارم خداى متعال تفضّل كند و اين ملت در سايه اخلاص خود، در سايه ايمان و مجاهدت خود و در سايه عظمتى كه خون مطهّر شهدا برايش به وجود آورد، در راه امام بزرگوارمان - كه امام نيكيها و سرچشمه عظمتها براى ملت ما بود - راه خودش را ادامه دهد. با درود به همه ملت ايران و درود به ارواح مطهّر شهيدان و روح مطهّر امام بزرگوار، سخنان خودم را پايان مى‏دهم.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته‏