بسماللَّهالرّحمنالرّحیم
ابتدا به همه برادران و خواهران گرامی که از نقاط مختلف عالم، با شورو شوقِ ایمانی و اسلامی، در این روزها به ایران اسلامی و زیارت مرقد امام بزرگوارما اعلی اللَّه مقامه، تشریف آوردهاید، خوشامد عرض میکنم.
به نظر ما این برهه از زمان و این مقطع تاریخىِ خاص، مقطع عجیب و عبرت انگیزی است. اگر بخواهیم عجیبترین چیزهای بزرگ و پدیدههای شگفتآور این عالم را در این دوران انتخاب کنیم، باید بگوییم از همه بارزتر، این حقیقت است که جریان امور عالم، در جهتِ خلاف میل و خلاف جهتِ تلاش و تدبیر قدرتهای مسلّط عالم پیش میرود! این، آیتی از قدرت نمایی خداست. اگر کسی با چشم باز و با تأمّل به حوادث کنونی عالم نگاه کند و حرکت ملتها و حرکت عمومی بشریّت را مورد تأمّل قرار دهد، خواهد دید که روال عمومی، ضدّ آن چیزی است که قدرتهای مسلّطِ عالم، آن را میخواهند. امروز بهطور مشخص، مظهر قدرتنمایی قلدران دنیا، امریکاست. این حرف البته بدین معنی نیست که دستگاه سلطه استکباری عالم، برای مقاصد خود، تلاشی همراه با زور و فشار انجام نمیدهد. چرا! دنیا پر است از نشانههای ظلم قدرتهای مسلّط در همهجا. بخصوص کسانی مورد ظلم و زور هستند که شامّه استکبار، بوی مخالفت وضدیّت و واژگون سازی قدرتهای مسلّط را از ناحیه آنان استشمام کرده است؛ یعنی عمدتاً مسلمین عالم. لکن با توجّه به همه اینها، آنچه در نهایت پیش میرود، همان چیزی است که دشمنان اسلام، دشمنان مسلمین و دشمنان ملتهای مظلوم، از آن پرهیز دارند و میهراسند.
اگر امروز به تبلیغات دنیا نگاهکنید، میبینید اصرار بر این است که روش ایران و امام رضواناللَّه تعالی علیه، در نظر مردم و مسلمین عالم و بخصوص ملتهای بهپاخاسته و مسلمانان در کشورهای بیدار شده، یک «ضدّ ارزش» تلقّی شود. وقتی میخواهند کسانی را در جایی متّهم کنند، میگویند: «اینها در صددند تا حکومتی مانند ایران درست کنند، یا خطّی پیرو خطّ امام را مشی کنند.» بعضی هم ممکن است از روی ساده دلی، در گوشهوکنار دنیا دستپاچه شوند و انکار کنند که «نه! ما در پی راه امام و جمهوری اسلامی و روش ایران اسلامی نیستیم.» لکن حقیقت این است که دنیای اسلام، هیچ چارهای جز این ندارد که خطّ ایران اسلامی و راه امام را مشی کند. اگر مسلمانان - در هرجای عالم - و پیروان راستین اسلام، درصدد نجاتند؛ اگر میخواهند سلطه و قدرت شیطان بزرگ را دفع کنند؛ اگر ملتهای مسلمان بخواهند راه رستگاری خودشان را دنبال کنند و اگر میخواهند خودشان را از فشار تحمیل امریکا و آسیبهایی که سلطههای جهانی بر ملتها وارد میآورند آسوده کنند، راهی جز این ندارند که همان خطّی را که امام در پیش پای ملت ایران گذاشت و خود باقدرت پیمود، بپیمایند؛ همان راهی که ملت ایران، بهبرکت استقامت در پشت سر امام بزرگوار خود پیمود.
مقصود من این نیست که کشورهای اسلامی ناچارند همین تشکیلات و همین فعالیتهای خاص و همین نظام ویژهای را که ما در ایران اجرا کردیم، اجراکنند. بدیهی است که موقعیتها و جایگاه جغرافیایی و تاریخی و امثال اینها، فارقهایی میان ملتهای مسلمان است. ممکناست از لحاظ کیفیّت اجرایی، هرکشور اقتضایی غیر از کشورهای دیگر داشتهباشد. لکن اصل و روح مطلب؛ آن چیزی که در ایران اسلامی مایه پیروزی و گسترش این فکر در سراسر عالم شد؛ آن چیزی که توانست شمشیر تیز ابرقدرتها را بر روی ملت ایران کُند کند و آنان نتوانند آنچه را که میخواهند در این کشور انجام دهند، در یک جمله مستتر است که روح همه چیزهاست و آن عبارت است از روح ایستادگی و تسلیم نشدن و سازش ناپذیری و انعطاف نشان ندادن در مقابل قدرت و سلطه جهانی و امریکا و امثال امریکا. این، همان روح قضیه است.
ممکن است کشوری در فکر پیاده کردن و زنده کردن اسلام هم باشد؛ اما اگر روح ایستادگی و انعطافناپذیری در مقابل قدرت مسلّط امریکا در آن نباشد، بتدریج از اسلام هم جدایش خواهند کرد! یک نظام ممکن است در آغاز کار، شیرینترین و برّاقترین شعارها را هم مطرح سازد و بر اساس آن شعارها حتّی حرکت را شروع کند. اما اگر روح تسلیمناپذیری در مقابل فشار همه جانبه قدرتهای استکباری، در آن ملت، آن رهبری و آن کشور نباشد، این شعارها را، یکییکی از دست آنها خواهندگرفت! مگر استکبار حد میشناسد!؟ مگر استکبار در نقطهای متوقف میشود!؟ رمز اساسی کار و پیشرفت امام و موفّقیتهای الهی آن مرد بزرگوار و رهبر استثنایی، در این بود که دشمن را شناخت و با همه قدرت و استقامت، بدون کمترین اعتماد به او و تسلیم در مقابل او، ایستاد.
آن روز، دو ابرقدرت بودند و این دو ابرقدرت، با وجود اینکه از صد مسأله جهانی در نود مسأله اختلاف داشتند، اما در یک نقطه با هم موافق بودند و آن، فشار بر ایران اسلامی و نظام انقلابی ما بود. لذا شما دیدید که رژیم عراق در جنگ هشتسالهاش با ما، از سلاح روسی و امریکایی و فرانسوی و انگلیسی و برزیلی و از همه نقاط عالم توانست استفادهکند. یعنیهمه به او کمک کردند؛ همه علیه ایران اسلامی، پشت سر اوقرارگرفتند؛ همه با ایران در حال خصومت و محاربه بودند و این دو ابرقدرت، در مقابل اسلام انقلابی، به جدّ با یکدیگر همکاری داشتند. امّا امامیک لحظه دچار تردید نشد؛ چون به راه خود ایمانداشت؛ به خدا متّکی بود و به این ملت باور داشت. ملت همامامخودراقبولداشت؛ اوراشناختهبود و پشت سرش ایستاده بود. همه اینها عامل آن شد که این کشور و ایننظامو آن رهبر و این ملت، درمقابل امریکا و شوروىِ آنروز - که امروز وجود خارجی ندارد - و همه اروپا و دیگران ایستادند. این، راز قضیه است.
شما برادران و خواهران از نقاط مختلف دنیاآمدهاید؛ از میان نظامهای گوناگون، با سنّتهای متفاوت و آداب و عادات مختلف، اما با دلبستگی واحد؛ یعنی اسلام. اگر میخواهید در پیروزی اسلام موفّق شوید؛ اگرمیخواهید فشار امریکا و سایر قدرتها را از روی خودتان برطرف و یا کم کنید و اگر میخواهید از سلطه ابزارها و آلات دست سیاستمداران قلدر عالم مصون بمانید، علاج این همه در یک کلمه است؛ کلمهای که تجربه ایران اسلامی و میراث امام برای مسلمانان عالم است و آن، تسلیم نشدن درمقابلامریکاست. اگر بتوانید اینایستادگی را پیدا کنید و روشهای فشار آنهارابشناسید ودرمقابل همه آنها بایستید، پیروزی شما تضمین شده و حتمی است. البته، مجاهدت سخت است. راه خدا همراه با دردسرهاست. اما هدف، عالی است. هدف، نجات انسانیّت است. هدف، نجات ملتها و کشورها از این ابتذالی است که امروز دنیای استکبار برای مردم عالم پیش آورده است. برای چنین هدفهای مهمی، فداکاری و تحمّلِ سختی جا دارد و راه و رمز پیشرفت، تسلیم نشدن است. اینطور نباشد که استکبار با تبلیغات خود، کاریکند که رهبران یک مبارزه و مردم یک کشور را دچار این فکر کند که «حالا چه عیبی دارد که ما یک کلمه از آنچه را که استکبار از ما خواسته است قبول کنیم!؟» این یک کلمه - یعنی تسلیم در مقابل دشمن به قدر یک گام - به معنای ناکام شدن است. استکبار، بیرحم و بیعاطفه است و درپی هدفهای پلید و خباثتآمیز خودش است. به مجرّد اینکه در یک ملت، احساسِ روح تسلیم و عقب نشینی کند، فشار را مضاعف خواهد کرد.
ببینید امروز در دنیا علیه مسلمانان چگونه عمل میشود! این به خاطر آن است که در هر نقطه، جلّادان مسلمانان فهمیدهاند که دستگاه استکبار از فشار بر مسلمانان و قتل عام آنها خشنود میشود؛ لذا آزادانه به مسلمین آسیب میرسانند! این وضعیت مسلمانان قفقاز است؛ این وضعیت مردم بوسنی و هرزگوین است؛ این وضعیت مسلمانان انقلابی در الجزایر است؛ این وضعیت دولت انقلابی در سودان است؛ این وضعیت مردم شریف و مجاهد افغانستان است؛ این وضعیت مردم مظلوم کشمیر است؛ این وضعیت مسلمانان مظلوم عراق است! در کدام نقطه عالم است که مسلمانان از قِبَلِ خباثت استکبار جهانی و دستگاه سلطه جهانی به نحوی آسیب نبینند و فشار برآنها وارد نشود!؟ علاج چیست جز ایستادگی خودِ مسلمانان؛ جز همپیمانی مسلمانان؛ جز اتّحاد مسلمین با یکدیگر؛ جز بیداری جوامع اسلامی و جز به کار گرفتن نیروی عظیم اسلام در سراسر عالم؟
ببینید صهیونیستهای غاصب، با ملتهای فلسطین و لبنان چه میکنند! روزی نیست که آسیبی به جنوب لبنان و منطقه بُقاع نزنند. با وجود بیش از یک میلیارد مسلمان در عالم، چهکسی از اینها باید دفاع کند؟ مسلمانان باید همینطور نگاه کنند و کشتار فرزندان و زنان و کسان خود را در لبنان و فلسطین ببینند و دم نزنند!؟ این همه منابع زیر زمینی، این همه ثروت، این همه سلاح در اختیار کشورهای اسلامی و جوامع مسلمین است. چرا ما نمیتوانیم از خودمان دفاع کنیم؟ چون متّحد نیستیم. چرا متحد نیستیم؟ چون دولتهایی که باید اتحاد را تضمین کنند، دارای هدفهای مختلفند: هدفهای ملی گرایانه، هدفهای کفر آلود، هدفهای غیراسلامی. امّا ملتها دلهایشان با هم است. کدام دو ملتند که با هم کینه داشته باشند؟ ملت ایران و ملت عراق، بعد از هشت سالجنگ، یکدیگر را در آغوش میفشرند. جنگ، مربوط به ملتها نیست؛ اختلافات، مربوط به ملتها نیست؛ بلکه مربوط به دولتهاست که انگیزههای غیر اسلامی دارند. اینجا را باید علاج کرد. خواستهای ملتها باید در کشورها و در مناطق عالم تحقّق پیدا کند و دولتها باید راه ملتها را قبول کنند و به آن راه بروند. و این راه، راهِ بازگشت به اسلام، عمل کردن به قرآن و نترسیدن از دشمنان اسلام است. دولتها نباید از امریکا بترسند؛ کما اینکه ملتها هم نباید بترسند. نباید از تهدید امریکا دچارترس شوند و عقب نشینی کنند. باید در مقابل تهدید دشمن ایستاد و به خدای متعال اتکالّ کرد و انشاءاللَّه، آینده متعلق به ماست.
امیدواریم که ملت عزیز ایران و دیگر ملتهای مسلمان در سراسر عالم، بتوانند راه و خطّ امام را - که همان راه اسلام است - به درستی بشناسند، و آن را بهخوبی بپیمایند. انشاءاللَّه دشمنان اسلام را خداوند ذلیل کند و دست ملت اسلام را دستِ عزّت و عظمت قرار دهد.
والسّلامعلیکمو رحمةاللَّه و برکاته.