از زیارت آقایان خوشحالم. نزدیک سی سال است که با نوارهای آقای شیخ ابوالعینین آشنا هستم. مدتها قبل یک نفر در مشهد نوارهای ایشان و نوارهای مرحوم شیخ عبدالفتاح و شیخ مصطفی اسماعیل را برای من آورد و من از آنجا با صدای این آقایان آشنا شدم. البته گاهی هم در فرصتهایی، از رادیوهای کشورهای عربی تلاوت قرآن شما را گوش میکردم. الحمدللَّه حالا شما در شرایطی به ایران آمدهاید که کشور ما بحمداللَّه در همهجایش پُر از شوق به قرآن است. خدا را شکر میکنیم که جوانان ما، بچههای ما، همهی ملت ما، سراسر وجودشان شوق به قرآن است و قرائتاً، تجویداً، فهماً و فقهاً با قرآن مأنوسند.
سابق اینطور نبود. درگذشته، این سلاطین و حکام طاغوتی، مردم را از قرآن دور نگهداشته بودند. گاهی کسانی پیدا میشدند و یک کارهای قرآنی میکردند؛ اما خیلی در سطح پایین بود. یادم است که همین آقای شیخ ابوالعینین به مشهد آمد، من تازه از زندان آزاد شده بودم. ایشان در ایوان مقصورهی مسجد گوهرشاد قرآن تلاوت میکرد. شاید صد نفر آدم نشسته بودند و همینطور مجلس را تماشا میکردند و نمیفهمیدند که قرآن چیست؛ چون رهگذر بودند و دیده بودند که اینجا مجلسی است، همانجا هم نشسته بودند! اما اگر حالا شما به همانجا بروید و قرآن تلاوت کنید، میبینید که هزاران نفر مردم میریزند و قرآن را استماع میکنند.
بیانات در دیدار جمعی از قاریان ۱۳۷۰/۳/۱۶