بسمهتعالى
با تاسّف و اندوه، خبر یافتیم که عالم ربّانى و فقیه عارف و پارسا حضرت آیتالله حاج آقا رضا بهاءالدّینى (قدّس الله روحه) دار فانى را وداع گفته و به جوار رحمت حق پیوسته است. براى حوزهى علمیّهى قم و روحانیّت معظّم اسلام، این ضایعهاى بىجبران و فقدانى دردناک است.
این عالِم بزرگ از جملهى نوادرى بود که همواره در حوزههاى علمیّه همچون ستارهى درخشان معنویّت و عرفان، راهنماى خواص و مایهى دلگرمى و امید برجستگانند. مقام رفیع اخلاقى و معنوى آن بزرگمرد موجب آن بود که هر کلمه و اشارهى او چون برقى در چشم ارادتمندانش بدرخشد و دریچهاى به عوالم معنا بگشاید. مجلس او همواره معراج روح مستعدّ فضلاى جوانى بود که میخواستند علم دین را با صفاى عطرآگین عرفان دینى توأم سازند. معلّم اخلاق و سالک الىالله بود و صحبت نورانى و کلام رازگشاى او دل مستعد را در یاد خدا مستغرق میکرد. پیر مراد جوانان پاکباز جبهه و جنگ در دوران دفاع مقدّس و شمع محفل بسیجیانِ عاشق بود، و بارها صفوف مقدّم جبههها را با حضور خود نورانیّت مضاعف بخشید.
این عالِم کهنسال و مراد و مقبولِ فضلا و علما، عمر بابرکت و پُرفیض خود را در بهشتى از پارسایى و زندگى زاهدانه، در کنج محقّر خانهاى که دهها سال شاهد غناى معنوى صاحبش بود، به سر آورد و بىاعتنائى حقیقى به زخارف(۱) ناپایدار دنیوى را که سیرهى همهى صاحبدلان برجستهى حوزههاى علمیّه است، درس ماندگار خود ساخت. همانطور که حیات مبارک آن اسوهى پارسایى و تقوا، در حوزه علمیّهى قم برجسته و محسوس بود، ضایعهى وفات ایشان نیز در آن حوزهی عظیمالشّأن بسى بزرگ و سنگین است.
اینجانب این مصیبت دردناک را به حضرت بقیّةاللهالاعظم (ارواحنا فداه) و به همهى اعاظم و اَعلام(۲) حوزههاى علمیّه و نیز به فضلاى جوان و طلّاب پاکنهاد و همهى دلهاى سرشار از شور و شوق معنویّت و حضور، و نیز به خاندان معظّم و فرزندان مکرّم و دیگر بازماندگان ایشان تسلیت میگویم و علوّ مقام روح مطهّر آن عبد صالح را در درجات قرب، از حضرت حقّ متعال مسئلت مینمایم.
سیّدعلى خامنهاى
۷۶/۴/۲۸
(۲ بزرگان