|
عقيدهى ما اين است كه امام زمان (ارواحنافداه) متوجه و
ناظر بر رفتار و عمل ماست؛ اعمال ما بر او عرضه مىشود.
اين جوانهاى مؤمن ما كه در ميدانهاى مختلف - چه در ميدان
معنويت و عبادت و معرفت، چه در ميدان كار و تلاش، چه در
ميدان مبارزه و سياست، چه در ميدان جهاد؛ آن روزى كه جهاد
مورد احتياج بود - اينجور از خودشان اخلاص و شادابى نشان
مىدهند، امام زمان (سلاماللَّهعليه) را خرسند و خوشحال
مىكنند.
اينكه مردم در كشور اسلامى - حالا در كشور مسلمانِ ما -
تلاششان اين است كه بر ادارهى كشور، بر پيشرفت امور كشور
نظارت داشته باشند، تصميم بگيرند، اقدام كنند، وارد ميدان
بشوند؛ و ميدان را رها نمىكنند كه ديگران بيايند و براى
آنها تصميم بگيرند؛ اجازه نمىدهند كه امتداد خواستهاى
استكبارى و استعمارى در داخل كشور سرنوشت آنها را معين
بكند، امام زمان را خوشحال مىكنند؛ امام زمان ناظر است و
مىبيند. انتخابات شما را امام زمان ديد؛ اعتكاف شما را
امام زمان ديد؛ تلاش شما جوانها را براى آذينبندى نيمهى
شعبان، امام زمان ديد؛ حضورِ شما زن و مرد را در ميدانهاى
گوناگون، امام زمان ديده است و مىبيند؛ حركت دولتمردان ما
را در ميدانهاى مختلف، امام زمان مىبيند و امام زمان از
هر آنچه كه نشانهى مسلمانى و نشانهى عزم راسخ ايمانى در
آن هست و از ما سر مىزند، خرسند مىشود. اگر خداى نكرده
عكس اين عمل بكنيم، امام زمان را ناخرسند مىكنيم. ببينيد،
چه عامل بزرگى است.
بيانات در ديدار اقشار مختلف مردم بهمناسبت نيمهى شعبان
29/06/1384
مهدويّت، مبانى فكرى بسيار عميق و استوارى را مىشناسيم.
مبادا كسى خيال كند كه موضوع مهدويّت، يك مسألهى صرفاً
عاطفى است! خير! مبناى فكرى مهدويّت مبنايى بسيار مستحكم و
استوار است. همهى شبهاتى كه مخالفين و معاندين اين فكر،
در اذهان منتشر كردهاند، داراى جوابهاى مستحكمى است.
منتها مطلبى كه من مىخواهم عرض كنم، اين است كه با وجود
اينكه بُعد منطقى و فكرى و استدلالى اين فكر، بسيار بارز
است، درعينحال، جنبهى عاطفى و معنوى و ايمانى اين عقيدهى
شيعى هم، جنبهى بسيار مهمّى است. موضوع اعتقاد به مهدى يك
جنبهى فردى دارد و آن اين است كه هر كس بايد سعى كند يك
رابطهى شخصى ميان خود و ميان ولىاللَّه الاعظم
ارواحنافداه، بهوجود آورد. همه بايد ميان قلب و روح خود و
آن وجود مقدّسى كه مظهر اسما و صفات الهى، مظهر قدرت و علم
الهى و وعاى كامل معرفت اللَّه است، ارتباطى بهوجود آورد.
با توجّه، با توسّل، با سخن گفتن، با اظهار ارادت كردن،
خود را آماده نگهدارد. همه بايد خودشان را آماده نگه
دارند. هيچ كس نمىتواند بگويد كه ظهور مهدى عليهالصّلاةوالسّلام،
در آيندهى نزديكى نيست. ما نمىدانيم. شايد در آيندهى
نزديكى بود. شايد در زمان حيات ما بود. شايد اين توفيق،
براى مردم اين نسل وجود داشت. مگر مىشود با آلودگى، با
ضعف نفس و با اصلاح نكردن نفس، با آن بزرگوار در دوران
دولت حق و حكومت الهى او رابطه برقرار كرد؟!بايد خود را
آماده كنيم. هركس بايد احساس كند كه وظيفه دارد خود را
آماده كند. اين آمادگى، معنوى و روحى است. آمادگى ايمانى
است. هر كس بايد سرمايهى عظيمى از اميد و ايمان و
نورانيّت در خود ايجاد كند، تا شايستهى اين شود كه از
نزديكان و خواص آن حضرت، از ياران آن بزرگوار، از همكاران
او در حركت عظيم جهانىاش قرار گيرد. اگر از نزديكان او
نشديم؛ اگر از پيروان او نشديم، آنوقت شقاوتى بالاتر از
اين نيست. پس، بايد خودمان را آماده كنيم.
بيانات در ديدار ميهمانان «كنفرانس جهانى اهل بيت«ع»» در
روز «نيمهى شعبان» 08/11/1372
... بدانيد اين ارتباط از طرف شما، به معناى حقيقى كلمه،
نه يك جانبه، كه ارتباطى دو جانبه است. وقتى كه شما زيارت
آن بزرگوار را مىخوانيد؛ با آن بزرگوار مخاطبه مىنماييد؛
عرض نياز مىكنيد؛ سخن مىگوييد و محبّت مىورزيد و اشك مىريزيد؛
حالت توجّه و توسّلى كه نسبت به آن ولىّ خدا و عبد صالح
پروردگار پيدا مىكنيد، بدون ارتباط از آن سو امكان ندارد.
اگر از آن سو لطف و توجّهى نباشد، از اين طرف هم توجّه
قلبى و توسّل معنوى پيدا نخواهد شد. وقتى به شما احساس
كسالت دست مىدهد و مىبينيد هر كارى مىكنيد حال توجّه
پيدا نمىشود، آن وقتى است كه از آن طرف، التفاتى نيست.
وقتى از آن طرف التفاتى باشد، در شما شور و حالت معنوى و
عاطفى به وجود خواهد آمد. پس، ارتباط در آن حالات برجستهى
شور و محبّت و احساس، و عواطفى كه ملت ما نسبت به آن
بزرگوار دارند، ارتباط طرفينى است.
بيانات به مناسبت «نيمهى شعبان» 06/10/1375
|
