پایان جنگ و عزم دولت برای جبران خرابی‌های آن، همچنین جانبداری جریان فکری حاکم بر دولت از نظریات مبتنی بر نظام اقتصاد آزاد، کشور را به سمت و سویی برد که کم‌کم "فرهنگ" را از جایگاه اصلی‌ترین مؤلفه‌ی هویتی انقلاب اسلامی کنار زد و آن را مهجور کرد. این شرایط باعث شد تا دشمنان، این‌بار در حوزه‌ی فرهنگ به جنگی جدی علیه نظام اسلامی بپردازند. مقام معظم رهبری در این دوره با تأکید مداوم بر فرهنگ و گوش‌زد کردن تهاجم فرهنگی، سعی کردند تا این بخش مغفول‌ مانده را دوباره به مسیر و جایگاه اصلی آن هدایت کنند.
از اصلی‌ترین ابزارها در بحث تهاجم فرهنگی، بحث مطبوعات بود. از سویی این پدیده‌ی فرهنگی، خط مقدم حمله‌ی دشمنان بود. از سوی دیگر نیز جریانی خطرناک در مطبوعات کشور نفوذ کرد که  نیروهای معاند را برای حمله به نظام، سازماندهی ‌ می‌کرد. در این بین رهبر انقلاب در نشستی که با اصحاب مطبوعات داشتند، با آینده‌نگری و دقت، وضعیت مطبوعات را موشکافی کردند و جریانات فعال در صحنه‌ی مطبوعات کشور را تحلیل نموده و فرمودند:
«مطبوعات برای.. نظام ما مسأله‌ای تشریفاتی و تجملاتی نیست، بلکه از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا نظام ما نظامی مردمی است و نظام مردمی جز با آگاهی مردم ممکن نیست پیش برود. در نظام مردمی، مردم باید اهل تحلیل باشند تا بفهمند نظام برایشان مفید است و این آگاهی‌بخشی برای مردم بسیار اهمیت دارد و دولت و مطبوعات باید بر این اهمیت واقف باشند و بر کیفیت کار خویش بیافزایند. کیفیت مطبوعات در مقایسه با تاریخ مطبوعات در کشور ما واقعاً ضعیف است.»
ایشان در این سخنرانی تأکید کردند: «به‌طور کلی مطبوعات کشور را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد؛
اول: مطبوعات موافق نظام که البته طیف وسیعی را شامل می‌شود و ممکن است در مواردی موافق با دولت نباشند. از این دسته توقع می‌رود که اولاً به وظایف خود عمل کنند و در ثانی نظامی را که قبول دارند، خواسته و ناخواسته تضعیف نکنند و ثالثاً به نشر فرهنگ عمومی و دانش اجتماعی بپردازند و به آن کیفیت و عمق ببخشند. [...] دسته‌ی دوم: مطبوعاتی هستند که نسبت به نظام اسلامی بی‌تفاوتند که از این دسته هیچ توقعی نداریم. البته فعالیت این دسته در کشور مفید است. [...] دسته‌ی سوم: گروهی هستند که معاند نظام و مخالف اصل نظام هستند که اصطلاح رایج و غلط دگراندیش را برای خودشان استفاده می‌کنند. این دسته، اندیشه‌ای در سر ندارند و بحث تنها بحث عناد و غرض‌ورزی است وگرنه ما در جمهوری اسلامی بحث اندیشه نداریم و حتی با اقلیت‌های مذهبی هم مثل برادران خودمان رفتار می‌کنیم.»