آیت‌الله خامنه‌ای، در ساعت یک و پنجاه دقیقه 31 شهریور سال 1366 برای شرکت در اجلاس سالانه سازمان ملل، وارد فرودگاه جان اف کندی نیویورک شدند. ایشان ساعت هشت وسی دقیقه صبح روز 30 شهریور، از فرودگاه مهرآباد به سوی نیویورک سفر کرده بودند. آیت‌الله خامنه‌ای هنگام ورود به فرودگاه جان اف کندی، مورد استقبال دکتر ولایتی وزیر امور خارجه و رجائی خراسانی سفیر و نماینده جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل قرار گرفتند. در این سفر، میرسلیم؛ مشاور عالی رئیس‌جمهور، معیری؛ معاون نخست وزیر، چند تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، لاریجانی؛ معاون وزیر خارجه و زنگنه؛ معاون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، آقای خامنه‌ای را همراهی کردند.[1]
آیت‌الله خامنه‌ای در این سفر،‌ پیام‌های دوستانه‌ای برای سران کشورهای شوروی، مجارستان، رومانی، بلژیک، آلمان غربی و اتریش ارسال کردند.
ایشان پیام‌هایی به گورباچف؛ دبیر کل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی
آندره گرومیکو؛ صدر هیئت‌رئیسه اتحاد جماهیر شوروی
کارل دمس؛ رئیس‌ شورای مجارستان
نیکلاس چائوشسکو؛ رئیس‌جمهور رومانی
بودوئن؛ پادشاه بلژیک
ریچارد افون واتیس گرا؛ رئیس‌جمهوری فدرال آلمان
و کورت والدهایم؛ رئیس‌جمهوری فدرال اتریش ارسال داشت.[2]
در آستانه‌ی سخنرانی مهم آیت‌الله خامنه‌ای در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، گروهی از مسلمانان طرفدار انقلاب اسلامی، ضمن تجمع در مقابل ساختمان سازمان ملل، قطعنامه‌ای را منتشر ساختند. گفتنی است مسلمانان حامی ایران، پوسترهائی را که روی آن، عکس یک کودک مجروح شیمیایی نقش بسته، بر دیوارهای شهر نیویورک نصب کردند.[3]
مالیرکا ـ وزیر امور خارجه کوبا ـ تراکم کشتی‌های جنگی امپریالیسم آمریکا و اعضای کشورهای ناتو در خلیج‌فارس را اقدام علیه امنیت منطقه و صلح جهانی دانست. وزیر خارجه هلند نیز در ملاقات خود با وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران، با اشاره به ضرورت تماس‌های مستقیم بین دو کشور، شرایط و دلایل تصمیم ‌کشورش،‌ برای اعزام مین‌یاب به خلیج‌فارس را توضیح داد. هلند چند فروند از مین‌یاب‌های خود را برای کمک به ناوگان آمریکا به خلیج‌فارس اعزام کرده بود.[4]
آیت‌الله خامنه‌ای از تریبون چهل و دومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک گفت: « ... ما مهم‌ترین هدف خود را تنبیه متجاوز می‌دانیم و امروز با نگاه به سرمایه عظیم و غیرقابل جبرانی که جنگ تحمیلی از ما گرفته است، بیش از همیشه به این هدف اهمیت می‌دهیم. » در این اجلاس 150 کشور حضور داشتند.[5]
آیت‌الله خامنه‌ای ـ‌ رئیس‌جمهور ایران ـ‌ صبح چهارشنبه اول مهر 1366 در سازمان ملل با رئیس شورای امنیت، دبیر کل سازمان ملل، نخست‌وزیر ژاپن و وزیر خارجه آلمان غربی، در نیویورک ملاقات و مذاکره کردند. آقای خامنه‌ای بعدازظهر روز 31 شهریور، پس از نطق در مجمع عمومی سازمان ملل، با خاویر پرز دوکوئیار ـ دبیر کل سازمان ملل ـ دیدار و گفت‌و‌گو نمودند. ایشان سپس با ویکتور جیمز گمبو ـ رئیس غنائی شورای امنیت ـ نیز دیدار و گفت‌و‌گو کردند.[6]
گروه‌های زیادی از مسلمانان، انجمن‌های اسلامی، اتحادیه‌ها و مراکز اسلامی کانادا با ارسال پیامی برای آیت‌الله خامنه‌ای، ضمن تقدیم خیر مقدم، از سخنرانی تاریخی رئیس‌جمهوری ایران در مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان بارقه امیدی در دل‌های مسلمانان جهان یاد کردند.[7]
هربرت اوکون ـ معاون نماینده‌ی آمریکا در سازمان ملل ـ که به هنگام نطق ریاست جمهوری ایران سالن مجمع را ترک کرد، اعلام داشت سخنان ریاست جمهور ایران «تحریف حقایق» بود و تصویر نادرستی از سیاست آمریکا ارائه کرد.[8]
جفری هاو ـ وزیر امور خارجه انگلستان ـ که مانند تعدادی دیگر از همتایان غربی‌اش از حضور در جلسه سخنرانی آیت‌الله خامنه‌ای خودداری کرد، سخنان ایشان را آمیخته‌ای از تحریک و تحقیر توصیف کرد.[9]

--------------------------------------------------------------------------------

[1] - روزنامه کیهان 31 شهریور 66

[2] - همان

[3] - همان

[4] - روزنامه جمهوری اسلامی، 1 مهر 66

[5] - روزنامه اطلاعات، 31 شهریور 66

[6] - همان

[7] - روزنامه کیهان، پیشین

[8] - روزنامه جمهوری اسلامی، پیشین

[9] - همان