سرنخِ این طرح دست دشمن است

 یکی از مهم‌ترین پیش‌فرض‌های دشمن، چه در جنگ ۱۲روزه و چه در جنگ تحمیلی سوم، امید بستن به شکاف و جدایی مردم از نظام اسلامی و مسئولان و مدیران نظام بود.

این موضوع شاید در بیان صریح و بی‌پردهٔ دشمن دیده نمی‌شد، اما رصد و فهرست کردن اقداماتی که دشمن در میدان انجام می‌داد، به‌وضوح حاکی از آن بود که روی این موضوع حساب ویژه‌ای باز کرده است. هدف قرار دادن مراکز حافظ امنیت، مانند ایست‌ و بازرسی‌های بسیج، کلانتری‌ها و سایر نهادهای حافظ نظم عمومی، در صدر این اقدامات قرار داشت. به‌جز این مسئله، دعوت صریح و علنی مقامات آمریکایی و اسرائیلی، در جنگ تحمیلی سوم و ۱۲روزه، از مردم برای ناامنی، حضور در خیابان و نافرمانی مدنی هم مکمل این اقدامات بود.

کنار هم قرار دادن این قرائن، یعنی دشمن تصور می‌کرد در صورت سرکوب نهادهای حافظ امنیت عمومی از یک سو و ترور مقامات ارشد نظامی و دعوت مردم برای نافرمانی از سوی دیگر، جمهوری اسلامی از درون دچار فروپاشی شده و بخشی از طرح سرنگونی جمهوری اسلامی توسط ایرانیان و با هزینهٔ آن‌ها انجام خواهد گرفت. این پیش‌فرض به حدی برای دشمن به‌عنوان یک گزارهٔ حقیقی و واقعی تلقی می‌شد که اصولاً یکی از دلایل تسریع در شروع جنگ هم سوءاستفاده از وقایع دی‌ماه ۱۴۰۴ بود؛ وقایعی که خطای محاسباتی دشمن را تقویت کرد که سرمایه‌گذاری روی گسل مردم و نظام اسلامی حتماً جواب خواهد داد.

ذکر این موضوعات از آن جهت صورت گرفت که مشخص شود خروجی هر اقدام، نظر، موضع، نگاه و اظهاراتی که تقویت این گزاره باشد، در عمل همان خدمتی را به دشمن و دستگاه محاسباتی او خواهد کرد که وقایع دی‌ماه سال گذشته کرد. هجوم نظامی، روانی و رسانه‌ای دشمن، هرچند در میدان ناکام ماند، اما این خطر هنوز دفع نشده و از بین نرفته است. در وضعیتی که دشمن سعی خود را در این زمینه ناکام دیده، چشم طمع به درون و داخل ایران دارد. در شرایط جنگی فعلی، هر اقدامی که در جهت بدبینی مردم به نظام و مسئولانش باشد، در عمل آسیاب دشمن را خواهد چرخاند و در راستای تعمیق شکاف مردم و نظام خواهد بود.

برای دشمن اهمیت ندارد کدام جریان سیاسی با چه نیت و انگیزه‌ای علیه کدام جریان سیاسی دیگر اقدام می‌کند. آنچه برایش اهمیت دارد، آن است که در این فرایند چیزی صید خواهد شد که بتواند بر بستر بعضی شرایط اجتماعی و اقتصادی، رابطه و اعتماد ملت و مردم را نسبت به نظام و مسئولان شکرآب کرده و آن را تبدیل به زخم و دملی چرکین کند یا نه! در این فرایند، هر صدایی که دشمن به استقبالش می‌رود، ولو مستند به آیهٔ صریح قرآن هم باشد، در عمل و باطن اما خدمت به دشمن کافر و حربی است. هر اقدامی که خروجی آن دامن زدن به بدبینی و خدشه زدن به اعتماد مردم به نظام اسلامی و مسئولانش باشد، خدعهٔ ابلیس است؛ چه‌بسا در ظاهر با نیت‌ها و انگیزه‌های ظاهرالصلاح صورت گرفته باشد. چنین اقداماتی در شرایط جنگی فعلی، بخشی از ماشین جنگی دشمن خواهند بود، ولو صادرکنندگانش با نیتی درست و خلاف این واقعیت دست به آن‌ها زده باشند. در این شرایط، هر نظر، موضوع و اقدامی باید با محک بصیرت و صبر سنجیده شود تا در عمل خانه‌های جدول جنگی دشمن را پر نکند.