1405/04/11
یادنامه امام مجاهد شهید | یادداشت سید محمدصادق خرازی
دردانه دهر
مؤسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی به مناسبت شهادت و تشییع رهبر شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله العظمی سیّدعلی خامنهای قدساللهنفسهالزکیه یادنامه «امام مجاهد شهید» مشتمل بر یادداشتهایی از شخصیتهای مطرح علمی، سیاسی، فرهنگی و نظامی را تهیه کرده است که در رسانه KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد. دیدگاههای مطرحشده در این یادنامه، نظرات نویسندگان است.آنچه در ادامه میآید، یادداشت سید محمد صادق خرازی، دیپلمات و سفیر اسبق ایران در کشور فرانسه است.
ایران در تاریخ هزاران ساله خود رهبری به جامعیت شهید حضرت آیتاللهالعظمی سید علی خامنهای رضواناللهعلیه ندیده است. احاطه و تسلط به دین و عرفان، فقه و اصول، امور نظامی و سیاسی، فرهنگ و ادبیات و مسائل اجتماعی و تربیتی و… از ایشان رهبری ذوالفنون ساخت؛ فقیهی عالم که رهبران سیاسی بزرگترین قدرتهای جهان دو زانو در مقابل ایشان مینشستند و مبهوت از عمق دانش و ژرفنگری ایشان، اتاق ساده بیت را ترک میکردند. جهانی از پیچیدگی مبنا و گستردگی معنا در آن سادگی اتاق خلاصه بود و مردی که معیار رهبریاش جهانی را شامل و اثرات وجودش به امتی نائل میشد.شهید خامنهای رضواناللهعلیه رهبری ذوالفنون و مرجعی جامع بود؛ مرجع در فقه و طریقت، اصول و شریعت، رزم و سیاست، فکر و کیاست، فرهنگ و کتابت. قرآنپژوهی قرآنشناس، تاریخدانی آیندهشناس، کتابخوانی دانششناس و… بود. فقیهی رجالی که در مسائل اخلاقی پیرو عرفان عملی بود؛ عالمی دینی که بر علوم و فنون دنیوی مسلط بود.
در دیدار با شاعران، ذوق و قریحه ادبیاش نمایان و در گفتوگو با نظامیان، قوه و غریزه رزمیاش عریان بود. در مجالسه با سیاسیون، تسلطش بر امور هویدا و در مباحثه با دیپلماتها، احاطهاش بر دنیا، پیدا بود. چنین رهبری کجای تاریخ ایران و بلکه جهان درخشیده و ملتی از داشتنش به خود بالیده بود؟
رهبری که نماد وحدت ایران و ملازم و مقوم ارکان و اصول آن بود؛ مرجعی شیعی که آرای درخشانی در لزوم وحدت امت اسلام و تشیع و تسنن داشت؛ فقیهی رجالی که منزلت و حرمت اهل کتاب پاس میداشت؛ رهبری مذهبی که هویت ملی و آداب اجتماعی را حرمت مینهاد و خطیبی بیمانند که دغدغهمند زبان فارسی بود. تلازم روح شیعی، هویت ایرانی و زبان فارسی و توجه به وحدت ملی، قدرت نظامی و پیشرفت اقتصادی و تسلط به سیاست داخلی، امنیت منطقهای و امور بینالملل، از ایشان رهبری فرامرزی و حکیمی فراملی ساخت.
ایران پس از رهبری امام خمینی رحمهاللهعلیه که جزو اولیای الهی و بزرگمرد تاریخ ایران و جهان بود، رهبری آیتالله خامنهای رضواناللهعلیه را تجربه کرد که نماد کارآمدی رهبری دینی و نظریه ولایت فقیه بود. ۳۷ سال رهبری داهیانه شهید خامنهای و وجوه مختلف پیشرفت در حوزههای اقتصادی، صنعتی، نظامی و فضایی و بهروزرسانی در نظامهای سیاسی، دیپلماتیک، قضایی و تقنینی اثبات کرد که زمامداران فیلسوف و حکیمان حاکم، زعیمان عالم و رهبران آگاه، نه اتوپیا که یک امر واقع است؛ نه مقصودی فرادست که مقصدی در دسترس است و رهبری امام خمینی و شهید خامنهای، مصداق و معیار آنست.
شهید آیتاللهالعظمی خامنهای رضواناللهعلیه رهبری کاریزماتیک بود؛ در نظر صادق و بر اصول واقف بود. درد دین داشت و این ادا نبود. جز باورهایش حرفی را بر زبان نراند و جز اصول، اصلی را جاری نکرد. صراطش مستقیم بود. سیاستدان و سیاستشناس بود اما سیاسیکاری نکرد؛ با مردم روراست و با منافع کشور، سرراست بود.
شهید آیتاللهالعظمی خامنهای رضواناللهعلیه سمبل سلامت نفسانی بود؛ سادهزیست بود و آن را به خانواده و اطرافیان تسری داد. بری از هوای نفسانی و جلال و جبروت دنیوی بود. دنیایش به بزرگی کتابخانهاش بود و با مطالعه مدامش سیر مکرری داشت به عوالم دیگر و علوم دیگر. رهبری که از کاربرد قطعات موشک سردرمیآورد و از کارکرد میزان تغلیظ اورانیوم سررشته داشت؛ جز چند سفر محدود خارجی در دوره ریاستجمهوری، جهان را نگشت اما جهان زیر انگشتش بود و رسم زمانه و بدعهدی ایام را خوب میشناخت. هم تازهواردان سیاست را خوب میشناخت و هم دیرماندگان قدرت را. به اقتضای تأمین منافع ملک و میهن، رفع بلا و دفع خطر، راهنما بود و به وقت تضییع و تضییق، راهگشا.
با او بنبست نبود و آموخت که بیاو هم نباشد. در نبودش فرزندان رزمآموخته و فرزند درساندوختهاش، میدان را پر کردند؛ دشمن جرار قاتل را عقب راندند و پیروزی دیگری در گنبد دوار ثبت شد که وجبی از طول این ملک در دوره حیات انقلاب، کم و مشتی از خاک آن گم نشد.
خامنهای شهید مکتب انسانهای آزاده است؛ آرایش در حیات و شهادت فانوس نجات است در تلاطم بحر سیاه جهان امروز. انذارش حق و ابلاغش صادق بود.
حالا ماییم و جای خالی کشوردوست بزرگ؛ رهبر شهید تاریخ ایران که با شهادتش دشمن مفتون را مغلوب کرد. حالا ماییم و میراث خامنهاش شهید که نظام پابرجایی است که اخگر اهرمن، برگوبار مقدسش را سوختن نتواند. اما امان از فراق باغبان. امان از رهبر هجرتکرده، امام سفرکرده، پدر عروجکرده. گرچه محبت به پسر، مرهم عزاداران پدر است؛ خامنهای شهید «دردانه دهر» بود و خامنهای رهبر دردانهاش در دهر. ولیشناسان نرفتند از این ولایت و حالا حکایت حمایت ماست از بدایت تا نهایت از آن کوکب هدایت