در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و دومین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید محمد کاظمی، رئیس سازمان اطلاعات سپاه پاسداران که در اثر حمله موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و دو

سرمقاله

در میانه‌ی جنگ روایت‌ها، آن‌جا که رسانه‌های پرقدرت جهانی می‌کوشند هویت و اراده ملت‌ها را دگرگون کنند، برخی پدیده‌های ریشه‌دار فرهنگی هنوز توان ایستادگی و حتی پیشروی دارند. مداحی اهل‌بیت علیهم‌السلام از جمله همین پدیده‌هاست؛ مداحی رسانه‌ای عمیق و اثرگذار است که می‌تواند فرهنگ مقاومت را بازتولید و تقویت کند. اگر روزی تصور می‌شد مقاومت تنها در میدان نظامی معنا دارد، امروز روشن است که قلب این نبرد، فرهنگی و ادراکی است؛ و هیئت، یکی از قرارگاه‌های اصلی این میدان است.

مدّاحی رسانه‌ای زنده، پویا و ریشه‌دار در تاریخ تشیع است. رسانه‌ای که از دل مردم برخاسته، با زبان مردم سخن می‌گوید و به‌واسطه پیوند عاطفی عمیق با اهل‌بیت علیهم‌السلام، قدرت نفوذ بالایی در لایه‌های مختلف جامعه دارد. همین ویژگی، مدّاحی را به بستری مناسب برای انتقال مفاهیم بلند مقاومت و پایداری در برابر فشار دشمن تبدیل کرده است.

مداحی از دل تاریخ شیعه برآمده؛ تاریخی آمیخته با ظلم‌ستیزی، عدالت‌خواهی، ایثار و ایستادگی. همین پیوند عمیق تاریخی است که به مداحی قدرت می‌دهد تا مفاهیم مقاومت را در قالب عاطفه، معنا و هویت منتقل کند.

اما نخستین پرسش جدی این است: مداحی امروز، چقدر با این ظرفیت تاریخی و تمدنی فاصله گرفته یا به آن نزدیک شده است؟ پاسخ به این پرسش، بدون آسیب‌شناسی ممکن نیست. اگر بخواهیم از ظرفیت مدّاحی در گسترش فرهنگ مقاومت سخن بگوییم، ناگزیر باید نگاهی آسیب‌شناسانه به وضعیت موجود آن داشته باشیم.

نخستین و اساسی‌ترین عنصر در این پدیده، خودِ مدّاح است. مدّاح اهل‌بیت علیهم‌السلام مدعی معرفت به اهل بیت علیهم‌السلام و ناقل پیام و سیره ایشان است. طبیعی است که اگر میان گفتار و کردار او فاصله‌ای جدی وجود داشته باشد، پیام مدّاحی نیز دچار تزلزل می‌شود. همان‌گونه که شهید مطهری هشدار می‌داد، کسی که خود صالح نیست، اگر در جایگاه اصلاح دیگران بنشیند، نه‌تنها اصلاح‌گر نخواهد بود، بلکه به فساد دامن می‌زند.

در گذشته، تربیت مدّاحان مسیری تدریجی و عمیق داشت. مدّاحان معمولاً زیر نظر استادانی رشد می‌کردند که اهل عبادت، تقوا و وجاهت اجتماعی بودند. امروز اما با گسترش کمی هیئات و تریبون‌ها، این خطر وجود دارد که تربیت معنوی و شخصیتی مدّاحان به حاشیه رانده شود. اگر مدّاح نتواند در حداقل‌های اخلاقی و رفتاری الگو باشد، چگونه می‌تواند پرچم‌دار مفاهیمی چون ایثار، ایستادگی، عدالت‌خواهی و ظلم‌ستیزی شود؟

پس از شخصیت مدّاح، نوبت به هنر مدّاحی می‌رسد؛ هنری که شامل انتخاب سبک، نوا و شعر است. تاریخ نشان داده است که شعر و موسیقی، از مؤثرترین ابزارهای انتقال پیام بوده‌اند. دلیل حضور شاعران در دربار پادشاهان نیز همین قدرت نفوذ کلام و وزن بود. در روزگار ما، نمونه روشن این تأثیرگذاری را در پدیده‌هایی چون «سلام فرمانده» دیدیم؛ سرودی که با تکیه بر روح مدّاحی، توانست فراتر از مرزها و زبان‌ها، پیام خود را منتقل کند و به یک خاطره جمعی تبدیل شود.